(ნაწილი მესამე) ბონდის ხიდი (წალენჯიხური დღიურიდან) სამეგრელოში ვართ, წალენჯიხაში, ნოემბრის ბოლოა, ცივა. შორეული მთები უკვე თოვლითაა გადათეთრებული და სულ იქით ვიყურები - ზამთრის იდუმალებას ველაციცები...
ტოპონიმებს, როგორც ენობრივ მოვლენას, ადამიანები ქმნიან. თვით მისი საფუძველი კი ადგილებია, რომლებზეც მერე დამოკიდებული არიან როგორც შერქმეული სახელები, ასევე ადამიანები. ჩემი დაკვირვებით ტოპონიმებს
ჟამიანობის ექსპრომტი არც სხვაგან წასვლა გარგია, არც წუწუნი და ოხვრანი, შენს მიწას ენდე, მადლიანს, ხე დარგე, ახო მოხანი... ვერ შეგეწევა უცხოთა დენა სტუმრად და ხიზნადა, იმდენი მამა უცხონდათ, შენი ხსნა
თოვლიან ბილიკს ნელა მიუყვება ფიფქებში გახვეული ივანე. სოფლის მიმდებარე ხევში უნდა ჩავიდეს და პატარა მღვიმის შესასვლელთან გუშინ დაგებული ხაფანგი ნახოს. მელიას დაჭერას ვარაუდობს, ადრეც დაუჭერია
კვერეთის მაცხოვრის მონასტერი მდინარე ჩიხურის ხეობაში, სოფელ კვერეთში მდებარეობდა. იქ არიან დასაფლავებული აკაკი წერეთლის ოჯახის წევრები. ამ მონასტერს წერეთელთა სხვიტორის შტო პატრონობდა, თუმცა მისადმი
ხიხათა (ხიხამთა) – მთა რაჭის ქედზე, ონისა და საჩხერის მუნიციპალიტეტების ტერიტორიაზე. სიმაღლე 2239 მეტრი. დამრეცკალთებიანია და სუბალპური ბალახეულით შემოსილი. დიდი რაოდენობით გვხვდება კარსტული ძაბრები.
ნიავში ლაღად მოქანავე კვირტების ჩქერი აცოცხლებს ეზოს, როგორც გუბეს ცურვა კალმახის, მოწყენილია უჩემობით სამკვიდრო ჩემი, - თქვენ უნაკლოდ ვერ წარმოიდგენთ, - შორით ნაცქერი