ზურაბ კიკნაძე

თუ ამოვალთ კულტურის ფუნდამენტური განსაზღვრებიდან, რომ იგი ბუნების, ბუნებრივ მოცემულობათა _ ნივთიერი სამყაროთი დაწყებული და ადამიანით დამთავრებული, _ საფეხურებრივი გარდაქმნის შედეგია, კულტუროლოგია

ბერდიაევის ფილოსოფიაში სამი თემაა გადამწყვეტი, სამი პრობლემა აწუხებდა მას მთელი სიცოცხლის მანძილზე: პიროვნება, თავისუფლება, შემოქმედება... ეს სამი რამ ერთმანეთზე გადაბმული, ერთმანეთიდან

კაცობრიობა, ერი, საზოგადოება, პიროვნული ყოფა _ აი ეს საფეხურები, სადაც ადამიანს უხდება თავის უნართა, თავის შესაძლებლობათა, თავის შინაგანის რეალიზაცია. ადამიანი, სადაც კი უხდება მას ცხოვრება,

ზურაბ კიკნაძე “ვეფხისტყაოსნის” ორი სამეფო და ისტორიის დასასრული “ისტორია გრძელდება, რადგან ყოველი მიღწეული არასრულყოფილია” (სიმა ციანი). “ადამიანთა ერთობა ისტორიის ზღვარია. ეს იმას ნიშნავს, რომ

რედიარდ კიპლინგის ცნობილი, შეიძლება ითქვას, ქრესტომათიული გამოთქმა აღმოსავლეთ-დასავლეთის შესახებ ადამიანს თითქოს არ აეჭვებს, მაგრამ რამდენად აბსოლუტურია ამ ორ გეოგრაფიულ სფეროსა და, მისგან

ხშირად სახარებაში წინააღმდეგობათა მაძიებელი გონება აყენებს ასეთ კითხვას: ერთგან ქრისტე მშვიდობის მომფენია, სხვაგან ამბობს, რომ ის მოვიდა არა მიფენად მშვიდობისა, არამედ მახვილისა... როგორ გავიგოთ

მიწიერი კედლები კედელს, შექმნილს რაიმეთი ბრმად გათიშულ ერთა შორის, გააშუქებს ღრმა იმედი სიყვარულის და ამბორის. გალაკტიონი არაფერი ისე არ აშორებს ადამიანს ქრისტიანობისგან, როგორც ამპარტავნობა.