რაულ ჩილაჩავა

ვერც კი შენიშნავ, რომ მე გავქრი და აღარა ვარ კვლავ გააგრძელებ საკუთარ გზას, როგორც გჩვევია,ვერც კი შენიშნავ, რომ მე გავქრი და აღარა ვარ,გაჩერდა ლიფტი, ჩემ სართულზე მეტჯერ არ ავა,ირგვლივ რომ ყრია,

76 კოდალამ იცის იდუმალი მუსიკის კოდი და როცა მესმის უღრან ტყიდან მისი კაკუნი, ჩემს სულში თითქოს ვიღაც არხევს ჩონგურის სიმებს. 77 წარმომედგინა: ოთხ უმცროს ძმას ჩემი ჭურჭელი შეუდგამს მხრებზე... მაგრამ

1 დაღლილ თვალებში არეკლილ ცას სულ სხვა ფერი აქვს, თითქოს კოსმოსმა ის ათასჯერ გაფილტრა უკვე და ეტრატივით ჩააფინა ორ დამშრალ ჭაში. 2 ხსოვნის ორმოებს ამოვავსებ მოგონებებით და ზამთრის ბაღში მიმოზებად

შენ რომ შეგეხო, მე იმ ქარზე ვიეჭვიანე, ვიეჭვიანე იმ წვიმაზე,რომ დაგასველა, შენ რომ პეპელა მოგეწონა, დავსდევ მას ველად, ჩვენი ტრფიალის მინდორ-ველებს ვხედავ იანებს! ჯერ არ მგონია, რომ აქ მოსვლა

ვსეირნობ წვიმაში. უქუდოდ. უქოლგოდ. ულაბადოდ. საგანგებოდ ეკიპირებული გამვლელები ირიბ მზერას მაყოლებენ და, ალბათ, ან სულელი ვგონივართ ან გიჟი. მე კი შუბლს ვუშვერ მსხვილ წვეთებს და მათი ყოველი დაცემა

გაირღვევა ეს წრეც, სანამ უნდა იყოს ჩაკეტილი. მიწის ლურჯი ფერი შეერევა ცის უთვალავ ფერებს. როგორც ბოლო კლასის სევდიანი ბოლო გაკვეთილი, განშორება დუმილს შეიფერებს. ახალი

მეც მოვისვენებ, ცხოვრებაო, თუ დალაგდები!.. სადღაც სარდაფში ობდებიან არტეფაქტები, მომრავლდა ირგვლივ ჩემი სიტყვის ბანზე ამგდები და ზოგ-ზოგები, რომ შეხედო, ჰგვანან ბაცილებს.… რა დრო მოვიდა, სნაიპერი

მე ენერგია შუქის ნაცვლად სითბოსთვის ვხარჯე და ახლა, როგორც გადამწვარი ნათურა, უქმადვკიდივარ მკვდარი სურვილების ბოძზე და ვარ ჯერ უცნობი ბინდის ხახისათვის უგემო ლუკმა თოში