კრიტიკა

„1924 წელს, საყოველთაო გლოვის ჟამს, როცა კაცობრიობა გამოეთხოვა ლენინს, დაიბეჭდა ჟურნალი „კავკასიონი“. - ასე იწყებს სოსო სიგუა 1983 წლით დათარიღებულ მიმოხილვას: „პოეზია „კავკასიონისა“ და

კაცობრიობა, ერი, საზოგადოება, პიროვნული ყოფა _ აი ეს საფეხურები, სადაც ადამიანს უხდება თავის უნართა, თავის შესაძლებლობათა, თავის შინაგანის რეალიზაცია. ადამიანი, სადაც კი უხდება მას ცხოვრება,

ბულატ ოკუჯავასადმი (1924-1997 წწ.), როგორც გასული საუკუნის რუსული მწერლობის ერთ-ერთი თვალსაჩინო წარმომადგენლისადმი, საქართველოში დღემდე ერთმანეთისაგან არსებითად განსხვავებული დამოკიდებულებაა

საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიისა და სახელმწიფოს ურთიერთობა 1918-1921 წლებში არ იყო ჰარმონიული. დემოკრატიული მთავრობის მიერ შემუშავებული კანონი ეკლესიის სახელმწიფოსაგან გამოყოფის შესახებ, არ

არ ვიცი, ეს ლექსები როგორ მოგეწონება. აქ კი ბევრი ცრემლი, ტყუილი და მართალი, დაინთხა ამის წაკითხვაზე, რასაკვირველია იმიტომ, რომ ამას ამბობს ილია ტყვეობაში და არა მე. ილიას დაჭერა რომ შევიტყე,

მე-20 საუკუნის განმავლობაში წარმოდგენა ჰორიზინტზე, როგორც ტრანსცენდენტულის შიფრზე, რადიკალურად გადაფასდა. ერთი მხრივ, იხურება ჰორიზონტი და იქცევა გაუვალ კედლად ან ცარიელ უფსკრულად. მეორე მხრივ, ხდება

ადამიანური სრულყოფილება მხოლოდ შინაგანი მთლიანობითი ენერგიით შეიგრძნობა, როცა აზრსა და სიტყვას შორის სრული ჰარმონიზაციის სახებით წარმოდგინდება კავშირი, მიღებულობა, თვითკმარობის გნოსეოლოგიური

საგანთა თვისობრივ მახასიათებელზე როცა ვსაუბრობთ, აუცილებელი არ არის, გავითვალისწინოთ მათი იდეური დანიშნულება და საკაცობრიო ისტორიაში გამოაშკარავებული, ერთის შეხედვით ნორმისეული, მსაზღვრელობითი

ბერძნებს არსებობა მითოსად, ანუ,მარადიულ ამბავად“ წარმოუდგებოდათ; ისეთ რამედ, რაც ერთხელ, ოდესღაც მოხდა და მას მერე დაუსრულებლად მეორდება. დაახლოებით ისე, როგორც მზიან ამინდში საგანი მეორდება თავის

ძალაუფლება კომპლექსური ცნებაა, საზოგადოდ მივიჩნევთ, რომ ძალაუფლებაა დაამყარო კონტროლ სხვა ადამიანზე, სოციუმზე და ა.შ. ძალაუფლების წყურვილს კი ძირითადად სოციალური დიფერენციაცია ან ადამიანის ეგო

დედაენას მთავარ ეროვნულ ძალად მიიჩნევს იაკობ გოგებაშვილი და სწორედ ამ ძალას მომართავს იგი ერის სასიკეთოდ. დედაენაზე სწავლის აუცილებლობაც სწორედ ამისთვისაა საჭირო. ამიტომ იტყვის იგი გულდაწყვეტილი:

პაოლო იაშვილის უმცროსმა მეგობარმა, გიორგი ლეონიძემ, რომელმაც მზიური პაოლო~ უწოდა თავის თანამოკალმეს, მისი ასეთი პორტრეტი დაგვიტოვა: ნაღმიანი სიტყვის პოეტი, გაბედული მხატვარი, ვაჟკაცური ხმის

მაშინ, როდესაც წიგნს აკლია მკითხველი, ფენტეზის (ინგ. – Fantasy) ჟანრში მკითხველს აკლია წიგნი. ასეთია რეალობა საზღვარგარეთ, უფრო მეტად კი, საქართველოში. იყო დრო, როდესაც ცნობილი გამომცემლები ფენტეზის

როცა ადამიანი ფანჯრიდან იხედება, მრავალი საინტერესო მოვლენის დანახვა შეუძლია, მაგრამ სახლის ცნება მის ცნობიერებაში იმთავითვე ფიქსირდება და გადაულახავ წინაღობად იქცევა. გამოსავალი ბუნებად ყოფნაა,

ანა კალანდაძეს, ჩვენს სასიქადულო პოეტს, თავისი ლექსების „ფშაურ ციკლში გამჟღავნებული აქვს თავისი უიმედო სიყვარული, რომელიც ზაფხულობით შუაფხოში ყოფნის დროს ეწვია, სიყვარული ვერ დამალა, თორემ „მისი