კრიტიკა

მეცნიერება საშუალება უნდა იყოს და არა ადამიანის უმაღლესი მიზანი.ჭეშმარიტება კი ყოველთვის ემპირიული ჩარჩოების მიღმაა.ტყუილად ეძიებთ მას ატომებსა და მოლეკულებში,მესმის,რომ თქვენში სასოწარკვეთილება

1940 წელს გამოქვეყნებულ გრემ გრინის რომანში “ძალი და დიდება” (თჰე Pოწერ ანდ თჰე Gლორყ”) მოქმედება ინსტიტუციურ-რევოლუციურ მექსიკაში ხდება, სადაც ზოგიერთ შტატში ქრისტიანული ეკლესია, ფაქტობრივად,

ე-19 საუკუნის მეორე ნახევრის უდიდეს მოაზროვნეს, ფრიდრიხ ვილჰელმ ნიცშეს (1844-1900), მეტწილად იცნობენ, როგორც ღრმად ფილოსოფიურად მოაზროვნე შემოქმედს, რომელმაც „სიცოცხლის ფილოსოფიით“ ერთგვარი კლიმატი

ვერნისაჟზე გეპატიჟებით, ბატონებო, ტკივილებით, დიდი სევდითა და დარდით შეფერილ ვერნისაჟზე, რომელსაც სხვა ვერნისაჟებისგან განსხვავებით ერთადერთი ავტორი ჰყავს, თმაში ვერცხლგარეული ქალბატონი, რომელიც ამ

დასაწყისში შეიძლება ასე ვთქვათ (დავწეროთ) - არქიტექტურა სივრცის დისკურსს განეკუთვნება _ და დავიჯეროთ, რომ ამ ყაიდის ფრაზა, დღეს - მეტაკულტურის ეპოქაში, ჯერ კიდევ (ან: უკვე) სინქრონულად მუშაობს;

თავს მოვალედ ვრაცხ, თანამოაზრესა და უმცროს კოლეგას, თსუ-ს ფსიქოლოგიის ფაკულტეტის ბაკალავრს, გეგი კუხალეიშვილს მხარი დავუჭირო და რეცენზიით გამოვეხმაურო მის სადებიუტო, ერთობ ნონკონფორმისტულ, მწვავედ

(გამოხმაურება მირიან ებანოიძის წიგნის შესახებ --,კლასიკის კვლევა არაკლასიკურის ეპოქაში“ ) დრო-ჟამი - ეგზისტენციალური თავსატეხია. არსებობს,დროის“ მოცემულობითი პოსტულატი, ასევე, არსებობს,ჟამის“

კაცობრიობას,მთელი თავისი არსებობის მანძილზე,გამუდმებით ტანჯავდა გარკვეული მიზნების მიუღწევლობა და ამ მიზნების მიღწევის შეუძლებლობის გაცნობიერება.ლიბერალიზმი კი თითქოს,ულაზათო,შეუსაბამო ნაზავია

რაც უფრო ავტონომიურია “შესაძლებლობათა სივრცე”, მით უფრო შესამჩნევია ლიტერატურის ველში მოპოვებული ძალაუფლება. სწორედ ამ ველის შიგნით მიმდინარეობს პერმანენტული “სამოქალაქო ომი”...

გორვანელი: - ფილოსოფია უნდა შეისწავლო, მაგრამ იმდენად არა, რომ მისგან თავი ვერ დაიხსნა. ჩვენ არ უნდა გადავღალოთ გონება კონკრეტული ცოდნით, ეს ჭეშმარიტად აზროვნების უნარს გვიკარგავს და გვაქცევს

ავტორის დაბადება - ეს ყოველგვარი მოჩვენებითობისაგან გათავისუფლებაა. იმ აზრამდე მისვლით, რომ ავტორი პერმანენტულად იბადება და რომ ეს შეუქცევადი პროცესია, ჩვენ ვაბათილებთ ყოველგვარ სპეკულაციას ავტორის

ნამდვილი ხელოვნება არასდროს ერგებოდა საზოგადოებას, პირიქით, ხელოვნება თავისთავადი იყო, რაზეც შემდეგ საზოგადოება ცდილობდა ადაპტირებას, დღევანდელ სამყაროში კი, აღარ არსებობოს ნამდვილი იდეები.

1917 წელს დაწყებული თავდაპირველი კამათი მომდევნო წელს გადაიზარდა რობაქიძის მძაფრ დაპირისპირებაში გრიშაშვილთან და ფაშალიშვილთან, რომელიც „მცირე შესვენების“ შემდეგ ახალი ძალით განახლდა 1920 წელს

შექსპირის პიესის თანახმად, არც პოსტუმუსმა ირწმუნა იაკიმოს ნაამბობი მის ცოლთან გაზიარებული სარეცელის შესახებ, რომელიც დასაბუთებული იყო იმოჯენის საწოლი ოთახის დეტალური აღწერით. მაგრამ როდესაც

se­mi­na­ri­a­Si swav­lis dros, 1902 wlis ap­ri­li­dan, va­nom da­iw­yo dRi­u­ris war­mo­e­ba. Ca­na­we­rebs TiT­qmis yo­vel­dRe ake­Teb­da, xan qar­Tul, xan ki ru­sul eneb­ze. Ta­vis fiq­rebs da