კრიტიკა

ორიოდე დღის წინ ფბ-ზე წავიკითხე როსტომ ჩხეიძის პოსტი, სადაც ის სხვა ორი მწერლის ჩანაწერს იშველიებს და „გულდათუთქული მოთქვამს“ - ნოდარ დუმბაძემ და მუხრან მაჭავარიანმა სრულად ვერ შეძლეს თავიანთი

ხშირად სახარებაში წინააღმდეგობათა მაძიებელი გონება აყენებს ასეთ კითხვას: ერთგან ქრისტე მშვიდობის მომფენია, სხვაგან ამბობს, რომ ის მოვიდა არა მიფენად მშვიდობისა, არამედ მახვილისა... როგორ გავიგოთ

XX საუკუნის დასასრულისა და XXI საუკუნის დასაწყისში ბევრი ახალი მიმდინარეობა განვითარდა, რომელთაგან აღსანიშნავია პოსტმოდერნიზმი, რასაც, გარკვეულწილად, ქვეყანაში განვითარებულმა სოციალურ-პოლიტიკურმა

დღეს პირველი აპრილია მოტყუება ადვილია - ეს ხუმრობა ალბათ ყველას გაგონილი აქვს. სწორედ ამ დღეს, პირველ აპრილს, ჩეხეთის ქალაქ ბრნოში დაიბადა მილან კუნდერა. უბრალო დამთხვევაა, რომ მის სადებიუტო

ვარადა ნატა - სიტყვიერი თანხმიერებისა და კეთილხმოვანების გამო, ეს გვარ-სახელი თითქოს ერთი გაბმული მელოდიაა. პოეტის შემოკლებული გვარი, ლამის ფსევდონიმად ქცეული - ვარადა, ვარადა ნატა -სიტყვიერი

იშვიათია უცხოელი პოეტი, რომელიც ჩვენთან მარტო ლიტერატურით დაინტერესებულ ადამიანებს კი არა, ჭრელზე ჭრელ საზოგადოებასაც შეუყვარებია და წლების მანძილზე შეუნარჩუნებია მის მიმართ ინტერესი. იშვიათია

ქართულ ლიტერატურაში თავისუფლებისადმი ჩვენი ერის მრავალსაუკუნოვან სწრაფვას ყველაზე უკეთ ცხენი გამოხატავდა. ცხენი ატარებდა ასევე ჩვენი ეროვნული ბუნებისთვის დამახასიათებელ იმ პრომეთეულ თავნებობას,

ბექა ქურხულის მეექვსე პროზაული კრებული „ქალაქი თოვლში~, როგორც თემატიკით, ისე სტილითა და ფორმით ერთმანეთისგან რადიკალურად განსხვავებულ ხუთ მოთხრობას აერთიანებს. ამათგან ორი _ „მკვლელი~ და „მუსაქალა~

ქართულ მწერლობაში ეგნატე ნინოშვილს განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს, ზოგიერთი მეცნიერი, მას XX საუკუნის ქართული მწერლობის მესაძირკვლის როლსაც კი ანიჭებს. მწერალმა თითქმის პირველმა მიაქცია ყურადღება ისეთ

თანამედროვე ქართულ ლიტერატურაში იშვიათად თუ მოიძებნება ნაწარმოები, რომელიც მკითხველის უსაზღვრო ინტერესსა და შთაგონებას გამოიწვევს. ვფიქრობ, რომ აღნიშნული რომანი საზოგადოების ყურადღებას მიიპყრობს.

ომზე წერა რთული და მტკივნეული რომ არ იყოს, „ომსა და მშვიდობაზე“ სამწლიანი მუშაობის შემდეგ საკუთარი ნაწარმოებისგან ძალაგამოცლილი ლევ ტოლსტოი არასდროს იტყოდა: „ბედნიერი ვარ, რომ მოვრჩი ამ ნაწარმოების

დღეს უმადური და უსარფო საქმისთვის გარჯილთა - მთარგმნელთა საერთაშორისო დღეა.განსაკუთრებით ვულოცავ ქართველ მთარგმნელებს ამ დღეს, რადგან მათ განსაკუთრებით არახელსაყრელ პირობებში უწევთ თარგმნა და ხშირად

საქართველო ერთ-ერთი უმძიმესი და განსაცდელებით სავსე გზაჯვარედინია ცისქვეშეთში, რომელიც თავისი მოდგმის, ეთნოსის გადასარჩენად მუდამ თავდაცვით ბრძოლებისათვის იყო მზად. და, ეს მზადყოფნა მას თვისებადაც

XIX საუკუნეში არსებულმა მძიმე ენობრივმა თუ ეროვნულმა პოლიტიკამ ერთიან სალიტერატურო ენას საფრთხე შეუქმნა. დაიწყო ინსპირირება მეგრულ და სვანურ ენებზე სკოლების გამართვის აუცილებლობისა. აქ იაკობ

თანამედროვე მსოფლიო ლიტერატურა ერთი წუთით მეგაპოლისად რომ წარმოვიდგინოთ, მწერლები კი ლამპრებად, ნათურებად და ჭაღებად, მერე კი ამ ყველაფერს შორიდან თვალებმოწკურულებმა გადავხედოთ, დავინახავთ, რომ