ქალი და კაცი გაუნძრევლად სხედან ერთმანეთის პირისპირ, ქალი ტელეფონზე ლაპარაკობს, უფრო სწორად, მხოლოდ ერთ სიტყვას ამბობს დრო და დრო: კი... კი... კი... კაცი დგება, უყურებს კარს, მშვიდად უახლოვდება ქალს
სცენის ცენტრში დგას პატარა მაგიდა, რომელსაც სცენის მხარეს აქვს ორი უჯრა, ორივე ღიაა. მაგიდასთან, სახით სცენისკენ, უჯრების მოპირდაპირედ, ზის თავმობეზრებული და დაქანცული მოხუცი კრეპი. ძველი, ვიწრო
სინათლეში იკვეთება საკანში მყოფი რენე გალიმარი, 65 წლის. აცვია აბაზანის ხალათი, დაღლილია და მობერებული. ღარიბულ საკანში ხის ყუთი გდია, რომელზეც დევს გამაცხელებელი ფირფიტა ჩაიდნითა და პორტატული
მოქმედი პირნი:ვენედიქტე – ცირკის მეპატრონეჟოზეფინა – ვენედიქტეს მეუღლეანტონი – ჟოზეფინას საყვარელიელზა – მოახლე გოგოპოლიკარპე – მთვარეულიმუხტარი – მესაფლავეავაქი – მესაფლავეკლოუნები
ხაშურის ციმორის შესახებ, ყველას სმენია, მაგრამ აი თქვენ, მაგალითად, კიდევ რა იცით ხაშურის შესახებ?!ვერაფერი გაიხსენეთ? მაშინ მე დაგეხმარებით -იცით თუ არა, მაგალითად, რომ კავკასიაში მოსული შუმერები,
გორვანელი: - ფილოსოფია უნდა შეისწავლო, მაგრამ იმდენად არა, რომ მისგან თავი ვერ დაიხსნა. ჩვენ არ უნდა გადავღალოთ გონება კონკრეტული ცოდნით, ეს ჭეშმარიტად აზროვნების უნარს გვიკარგავს და გვაქცევს