ვერ დავიჟინებ თუმცა მაინც დაბეჯითებით ვიტყვი, რომ ჩვენი ქვეყნის მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას სურვილი და ნატვრა ექნება იმისა, რომ უშუალოდ ნახოს იგრძნოს და განიცადოს საქართველოს ისტორიის
1940 წელს გამოქვეყნებულ გრემ გრინის რომანში “ძალი და დიდება” (თჰე Pოწერ ანდ თჰე Gლორყ”) მოქმედება ინსტიტუციურ-რევოლუციურ მექსიკაში ხდება, სადაც ზოგიერთ შტატში ქრისტიანული ეკლესია, ფაქტობრივად,
ყველაფერი იმით დაიწყო რომ აღარაა დასაწყისი – უკვე შიგნით ვართ რამოდენიმე ხეივანი, ვაგზლის ხედები და მაგისტრალი წინ უკან მარჯვნივ მარცხნისაკენ ნაბიჯებით ადგილზე სვლისას ჩვენივე თავს გავუღიმებთ, ხელს
1930 წელს უნივერსიტეტს ცალკე გამოეყო სამედიცინო ინსტიტუტი, ამჟამად თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი, რომლის ფიზიოლოგიის კათედრის ორგანიზებაში ბერიტაშვილმა უდიდესი წვლილი შეიტანა. პირველი
ე-19 საუკუნის მეორე ნახევრის უდიდეს მოაზროვნეს, ფრიდრიხ ვილჰელმ ნიცშეს (1844-1900), მეტწილად იცნობენ, როგორც ღრმად ფილოსოფიურად მოაზროვნე შემოქმედს, რომელმაც „სიცოცხლის ფილოსოფიით“ ერთგვარი კლიმატი
ვერნისაჟზე გეპატიჟებით, ბატონებო, ტკივილებით, დიდი სევდითა და დარდით შეფერილ ვერნისაჟზე, რომელსაც სხვა ვერნისაჟებისგან განსხვავებით ერთადერთი ავტორი ჰყავს, თმაში ვერცხლგარეული ქალბატონი, რომელიც ამ
დასაწყისში შეიძლება ასე ვთქვათ (დავწეროთ) - არქიტექტურა სივრცის დისკურსს განეკუთვნება _ და დავიჯეროთ, რომ ამ ყაიდის ფრაზა, დღეს - მეტაკულტურის ეპოქაში, ჯერ კიდევ (ან: უკვე) სინქრონულად მუშაობს;
წავიდა ის დრო, როდესაც არა მხოლოდ მწვრთნელს, არამედ ფეხბურთის ნებისმიერ გულშემატკივარსაც კი თითქმის უშეცდომოდ შეეძლო დაესახელებინა სსრკ-ის ფეხბურთელთა ნაკრების შემადგენლობა. ეს ყველაფერი აიხსნება
მოცემულ საკითხი უფრო კარგად და დაწვრილებით რომ შემესწავლა და გადმომეცა მკითხველისათვის, გავეცანი როგორც ქართულ, ასევე რუსულ და ინგლისურ ლიტერატურას: ე. ხარაძე,ზოგადი ასტროფიზიკის კურსი“, თ.
საინტერესო იქნება გავიგოთ იმ სპორტის ისტორია, რომელმაც მთელი მსოფლიო მოაჯადოვა. ძნელია ისეთივე პოპულარული თამაშის მოძებნა, როგორიცაა ფეხბურთი. ტყუილად არ უწოდებენ მას ,,მილიონების სპორტს“.
ბედნიერი პერიოდი მერგო ცხოვრებაში. თითქმის ათი წელი მქონდა ურთიერთობა დიდ ქართველ მეცნიერთან - შალვა ნუცუბიძესთან. ბოლოს მისი ასპირანტი გავხდი საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ფილოსოფიის ინსტიტუტში
თავს მოვალედ ვრაცხ, თანამოაზრესა და უმცროს კოლეგას, თსუ-ს ფსიქოლოგიის ფაკულტეტის ბაკალავრს, გეგი კუხალეიშვილს მხარი დავუჭირო და რეცენზიით გამოვეხმაურო მის სადებიუტო, ერთობ ნონკონფორმისტულ, მწვავედ
(გამოხმაურება მირიან ებანოიძის წიგნის შესახებ --,კლასიკის კვლევა არაკლასიკურის ეპოქაში“ ) დრო-ჟამი - ეგზისტენციალური თავსატეხია. არსებობს,დროის“ მოცემულობითი პოსტულატი, ასევე, არსებობს,ჟამის“
კაცობრიობას,მთელი თავისი არსებობის მანძილზე,გამუდმებით ტანჯავდა გარკვეული მიზნების მიუღწევლობა და ამ მიზნების მიღწევის შეუძლებლობის გაცნობიერება.ლიბერალიზმი კი თითქოს,ულაზათო,შეუსაბამო ნაზავია
რაც უფრო ავტონომიურია “შესაძლებლობათა სივრცე”, მით უფრო შესამჩნევია ლიტერატურის ველში მოპოვებული ძალაუფლება. სწორედ ამ ველის შიგნით მიმდინარეობს პერმანენტული “სამოქალაქო ომი”...