ესეისტიკა

„ამ დღეს ველოდი, მოვესწარ“... აკაკის ეს სიტყვები გამახსენა თეატრმცოდნე ლაშა ჩხარტიშვილის ერთმა ფეისბუკპოსტმა. 2022 წლის 29 მაისს, 21 საათსა და 10 წუთზე, თანამედროვე ქართული თეატრმცოდნეობის ერთ-ერთ

ნიცშეს ტექსტების თარგმნა, კარგი ნიცშელოგების გარდა, ყველას რომ უნდა აეკრძალოს, ეს უკვე დასავაბუთე ლევან კობახიძის წიგნში - ‘ნიცშეს „მორალის გენეალოგიაზე“: კეთილშობილური ღირებულებების დასტურყოფა’

ყველაზე მნიშვნელოვანი პავლე ინგოროყვას მიერ შედგენილ ავტობიოგრაფიულ ჩანაწერში ის სტრიქონებია, რომელთაც... გადაშლიდა.,ავტობიოგრაფია“ – რომელიც ჩემს ხელთ მამუკა შელეგიას წყალობით მოხვდებოდა –

ადამიანი და სული განუყრელი ერთიანობაა, მაგრამ დანარჩენ ცოცხალ არსებათაგან რამდენს შეიძლება ჰქონდეს ღვთაებრივი სული, ეს მეტად რთული სათქმელია. თუ გადავხედავთ ფილოსოფიის ისტორიას, ჩვენ დავინახავთ, რომ

ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ტენდენცია, რითაც პირველი დემოკრატიული რესპუბლიკის დროინდელი საქართველოს სახელმწიფოებრივი მართვა-გამგებლობის სისტემა ხასიათდება აშკარად და მკაფიოდ, ამ პროცესში ჩვენი ქვეყნის

ჩემი ფეისბუქ-მეგობრებიდან ყველა, ცხადია, არ არის ლიტმცოდნე. ინტერესი კი მიმდინარე პოლემიკის მიმართ - დიდია. სათითაოდ მწერენ პირად წერილებს და მთხოვენ, გავარკვიო, რა ხდება. მადლობა მათ ამისათვის,

დღეს, როცა მთელი მსოფლიო დაძაბული ადევნებს თვალს რუსეთის საზარელ დამპყრობლურ ომს უკრაინაში, ჩვენ, ქართველები, განსაკუთრებით ვგულშემატკივრობთ უკრაინელ ხალხს, რადგან ამ ომმა ჭრილობები გაგვიახლა. ძალიან

უცნაური იდეა მეწვია „მარტოობის ასი წლის“ გადაკითხვისას: დიდი რომანების გმირები უშვილონი არიან. მოსახლეობის ერთ პროცენტზე მეტს შვილები არა ჰყავს, მაგრამ, როგორც მინიმუმი, ცნობილ ლიტერატურულ პერსონაჟთა

ადამიანის სული და მისი საზღვრები, საერთოდ დღემდე მიღწეული მოცულობა ადამიანის გამოცდილების, სიმაღლე, სიღრმე და ამ გამოცდილების შორეთი, სულის მთელი წინანდელი. ისტორია და მისი ჯერ კიდევ ამოუწურავი

საქართველოს ეკლესიის სათავეები პირველი საუკუნიდან, ჩვენს სამშობლოში წმიდა მოციქულთა ქადაგებიდან მომდინარეობს. მეოთხე საუკუნიდან, მოციქულთასწორ ნინოს ხანიდან იწყება მისი სტრუქტურული ჩამოყალიბება,

ამერიკელის მენტალურ თვალსაწიერს, ანუ, ზოგადად, ამერიკულ ცნობიერებას შეიძლება,გონივრული ეგოიზმი ვუწოდოთ; პირობით, ცხადია. ეს არის ტერმინი, რომელიც თავის დროზე თომას ჰობსმა შეარჩია ადამიანის ვითარცა

მიწიდან შობილთ ბოლოს მაინც მიწა მოგვიკითხავს. დროებით სიცოცხლესთან მიშვილებულებს, სამყაროსთვის ერთი თვალის მოვლებასაც ვერ მოვასწრებთ, ისე დაგვიძახებს ჩვენი დედა-მიწა. დაგვიძახებს, რათა მკერდში მაგრად

სწორად შენ მოგმართავ და ნუ გაკვირდები, მერე რა, თუ არ გიცნობ და ჯერ გამოკვეთილ კონტურსაც ვერ ვხედავ შენსას, სამაგიეროდ, ახლა, ამ წუთას, ჩვენ ვიწყებთ ერთურთის შეცნობას. როცა შენ შეეცდები ბოლომდე

გურამ დოჩანაშვილის,სამოსელი პირველი, ავტორისავე მინაწერის მიხედვით, დაწერილა 1966 - 1978 წლებში. დროის ეს შუალედი თანაკვეთაშია ეგეოსური ცივილიზაციის ორ ფაზასთან, ამდენად, ეს ნაწარმოები, მისი

თავმჯდომარის სიტყვიდან თქვენთვის უკვე ცნობილია ჩემი დღევანდელი ლექციის თემა: „რატომ არ ვარ ქრისტიანი“. ალბათ, თავდაპირველად კარგი იქნებოდა გვეცადა სიტყვაში - „ქრისტიანი“ გარკვევა. საქმე იმაშია, რომ