ესეისტიკა

დიდი აფეთქების თეორიას თუ ვირწმუნებთ, მთელი სამყარო, ჩვენი ჩათვლით, ენერგიის თვითგამოთავისუფლების პრინციპზეა აგებული. გონებიდან გამოთავისუფლებული ენერგიის ნაირსახეობაა ზოგადად კულტურა და ცალკე

დედაენას მთავარ ეროვნულ ძალად მიიჩნევს იაკობ გოგებაშვილი და სწორედ ამ ძალას მომართავს იგი ერის სასიკეთოდ. დედაენაზე სწავლის აუცილებლობაც სწორედ ამისთვისაა საჭირო. ამიტომ იტყვის იგი გულდაწყვეტილი:

პაოლო იაშვილის უმცროსმა მეგობარმა, გიორგი ლეონიძემ, რომელმაც მზიური პაოლო~ უწოდა თავის თანამოკალმეს, მისი ასეთი პორტრეტი დაგვიტოვა: ნაღმიანი სიტყვის პოეტი, გაბედული მხატვარი, ვაჟკაცური ხმის

ისეც ხდება ხოლმე, რომ ინგლისშიც კი ყველაზე საქმიანი და ყველაფრით კმაყოფილი ადამიანი ხელიდან უშვებს იმას, რასაც ფლობს-ეს შეიძლება მთელი კვირის სარეცხიც კი იყოს. მათ ხელში თეთრეულები და საღამურები

“შედარებითი ფილოსოფია” გულისხმობს, ერთი მხრივ, ერთმანეთისაგან დამოუკიდებელი ფილოსოფიური ტრადიციების (ანტიკური, ჩინური, ინდური და სხვ.) ჭვრეტას, ხოლო, მეორე მხრივ, _ კულტურის დიდ დროში სხვადასხვა

როცა ადამიანი ფანჯრიდან იხედება, მრავალი საინტერესო მოვლენის დანახვა შეუძლია, მაგრამ სახლის ცნება მის ცნობიერებაში იმთავითვე ფიქსირდება და გადაულახავ წინაღობად იქცევა. გამოსავალი ბუნებად ყოფნაა,

ანა კალანდაძეს, ჩვენს სასიქადულო პოეტს, თავისი ლექსების „ფშაურ ციკლში გამჟღავნებული აქვს თავისი უიმედო სიყვარული, რომელიც ზაფხულობით შუაფხოში ყოფნის დროს ეწვია, სიყვარული ვერ დამალა, თორემ „მისი

2020-ის ლაკონურად შეფასების მცდელობისას ბევრ არასასიამოვნო ეპითეტს მოისმენდით, თუმცა შესაძლოა თქვენც იმ ადამიანთა რიცხვს განეკუთვნებით, რომელთაც ამგვარი ეპითეტით თავადვე შეგიმკიათ ჩვენი პანდემიური

როდესაც რომანტიზმის შესახებ ვსაუბრობთ, თავდაპირველად ყოველთვის წარმოგვიდგება თვალწინ მე-18 საუკუნის ეპოქა თავისი ბუმბერაზი მწერლებითა და ხელოვანებით, თუმცა, რეალურად, რომანტიზმი ერთ საუკუნეში არ

ადამიანის ცხოვრებისეული დრამა ყოველი დღის ერთფეროვნებითაა გაჯერებული.., უკეთესი იქნებოდა გვეთქვა - ყოველი დღეა ცხოვრებისეული დრამა და ერთფეროვნებაც მასში გამოსჭვივის. მგრძნობიარეა ადამიანის ბუნება,

იმ რელიგიურ კონფლიქტებში, ანტიკური ეპოქის დასასრულს რომ მოასწავებდნენ, მათ შორის, ვინც ქრისტიანობის მტრად გამოდიოდა, მტერზე ტერი იყო - იულიანე. ის ისტორიულ გადმოცემებშიც კი შევიდა სალანძღავი

რწმენა არ წარმოადგენს ერთ–ერთ იმ ცნებათაგანს, რომლებიც ჩვენი დროის ინტელექტუალური კლიმატის შესაბამისი იყოს. რწმენა ჩვეულებრივ ასოცირებულია ღმერთთან, რელიგიურ მოძღვრებებთან და აღიქმება, როგორც რაღაც

ხელოვნების ერთ-ერთი გამორჩეული დარგია ლიტერატურა. საკაცობრიო ისტორია მრავალ პროზაულ თუ პოეტურ ნაწარმოებს იცნობს, რომელთა მნიშვნელობა საუკუნეობრივად ასაზრდოებდა ადამიანთა ცნობიერებას და პრაგმატული

ტექსტი დანგრეული,ქუთბარიტის’’ მთავარ ინჟინერ-მარკშეიდერ ო.ნ. ალაშვილს ეკუთვნის, თუმცა იგი იმდენად დანგრეულია, იმდენად ეკლექტური და მარგინალური, რომ ავტორის ფიგურა და როლი ვეღარ აღადგენს იმ

დაძაბული დროითა და ამ საუკუნის ცხოვრების უაღრესად აჩქარებული რიტმით გადაღლილ ადამიანს უფრო და უფრო ხშირად უჩნდება მოთხოვნილება მყუდრო თავშესაფრის ძებნისა. ეს თავშესაფარი კი ხან საინტერესო