ესეისტიკა

ჰორიზონტი ხელოვნებაზე ყოველთვის დიდ გავლენას ახდენდა, ამავდროულად ჰორიზონტი მხოლოდ მეტაფორაა, ეს არის ადგილი, სადაც ცა და დედამიწა ერთმანეთს ერწყმის, ხაზი, რომელიც ჩვენს სუბიქტურ აღქმას ზღვარს

ვისაც, თუნდ ერთხელ,მთაწმინდიდან სიამით მზირალს – დაბლა თავისი უძებნია თვალებით სახლი, ვისაც, მჯდარს კენტად, ღელის პირას, ანდა ხის ძირას – აღუდგენია სახეები ნაცნობი ხალხის, – არა მგონია, არ იპოვნოს

ლიბერალური ინსტინქტები ღრმად ფემინური, სუსტი და გადაგვარებულია. პასიური მდგომარეობიდან მოქმედებაში გადასვლის ჟამს, ეს ინსტინქტები სახეს იცვლიან და გაუკუღმართებული, ინვერსირებული ნების დემონსტრირებას

განვიხილოთ ბერძნულ, ევროპულ და ინდურ ფილოსოფიურ აზრში სიყვარულის მნიშვნელოვანი ონტო-მეტაფიზიკური კონცეფციები.წარმოვადგინოთ, თუ როგორ ხდება პლატონის, პაულ ტილიხის, მარტინ ბუბერის და ოშოს (ბჰაგვან

სივრცე - სივრცითი არსებობის მთავარი დამაკავშირებელი რეალურ დროსთან არსებულ სივრცეში. ის უკვე თანმხვედრია და დრო როგორც არ უნდა დავადგინოთ, ის ვერ შეცვლის სივრცეს. სივრცეში კი ყოველთვის იცვლება დრო.

იოსებ სტალინი, თავის ერთ-ერთ გამორჩეულ ტექსტში - „ანარქიზმი თუ სოციალიზმი“, ძალზედ საინტერესო მოსაზრებას გვთავაზობს: „ჰეგელის ფილოსოფიური სისტემა, რომელიც უცვლელ იდეას ემყარება, თავიდან ბოლომდე

წარსულის მოვლენებისა თუ ეპიზოდების ხელახალი გადაფასების გზაზე შემდგარ მკვლევარს გამაფრთხილებელ ნიშნად აესვეტება წარწერა თომას სტერნზ ელიოტის პარადოქსული ფრაზით: აწმყო ცვლის წარსულს~. ამიტომაა,

ვირუსმა მთელი ჩვენი სინამდვილე ვირუსულადვე შთანთქა. სოციალური ქსელები და მას-მედიის საშუალებები ციფრულად; დაცარიელებული ქუჩები, სკვერები და მოედნები კი მეტი ფიზიკური სიცხადით გვაგრძნობინებენ უჩვეულო

ადამიანი მუდამ ბედნიერების ძიებაშია. ამ დადევნებას რამდენიმე ეტაპი ახასიათებს:1. ინდივიდუალური,სიმართლე“. ადამიანთა უბედურებისა თუ ბედნიერების მიზეზს, სხვა თანაბარი პირობების შემთხვევაში

დასაწყისისთვის დავსვათ კითხვა: რა არის ჩვენი მღელვარებისა და შფოთის მიზეზი?ადამიანი წონასწორობიდან გამოჰყავს – მარცხს, ტკივილსა და გამარჯვებას. როდესაც ვმარცხდებით, გამარჯვება გვწყურია, თუ გვტკივა,

რა შეიძლება იგრძნოს ადამიანმა, როცა განვლილ ცხოვრებას გადახედავს და ხედავს დაშვებულ შეცდომებს, გაშვებულ შანსებს, ენთუზიაზმით დაწყებულ მაგრამ დაუმთავრებელ, ბოლომდე მიუყვანელ საქმეებს, სიტყვებს,

,,25-სა დეკემბერსა ალილო“, ფრაზა რომელიც ყველა ადამიანს ბავშვობის ერთ-ერთ ყველაზე ტკბილ დროს მოაგონებს და სახეზე ბედნიერების ღიმილს მოჰგვრის. ფიქრები ჩქარი მატარებლის მსგავსად სადღაც

ადგებოდა და გარბოდა... სულ დასავლეთისკენ ჰქონდა გეზი... ყვითელი ნეკერჩხლის ფოთლები შრიალებდნენ მის ფეხებში მუდმივად. საყოველთაო აღიარება მისთვის უცხო იყო. სამაგიეროდ, მისთვის ძალიან ნაცნობი იყო

ჩემი მეორედ დაბადების, კერძოდ გვარის დაბრუნების რიცხვია23.05.2017 წ.„... გარკვეულ რიცხვში და საათზე სასამართლო პროცესი დაიწყო. გვარის აღდგენის მსურველი, მოსარჩლე ორჰან შარდაღი, ადვოკატი სეზენ გონენჩ

ლოგიკისთვის უცხოა მიუწვდომელი, გამოუთქმელი ან ტრანსცენდენტული, როგორც აბსოლუტის ადგილი. „სამყარო არის ყველაფერი, რაც შემთხვევაა” და „ფაქტები ლოგიკურ სივრცეში არის სამყარო” (ტრაქტატი, 1.13). ეს ორი