გამოქვეყნებული

ფიქრებში გთანგავს სევდით ქსოვილი _ ცრემლად დამდნარი სულის წამება და გენანება წუთი ყოველი, ვით სიცოცხლესთან გამოსალმება. რად გიკვირს, რომ შენც გადაუხდელი გაფრენილ დღეთა გედოს ბეგარა?! ჯერაც არ

ალბერ კამიუ გამოჩენილი ფრანგი მწერალია. როგორც რომანისტი და დრამატურგი, მორალისტი და პოლიტიკური თეორეტიკოსი, ალბერ კამიუ მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ გახდა საკუთარი თაობის წარმომადგენელი და მომდევნო

სიცოცხლე ადამიანისთვის უნკალური ღირებულებაა. როგორც ე. ფრომი აღნიშნავდა, ადამიანში სიცოცხლის წყურვილი ბუნებრივადაა ჩადებული. რა გზას განვლის ადამიანი და რით იქნება მისი ცხოვრება დამძიმებული არ ცვლის

ყოფიერებისა და ცნობიერების ურთიერთმიმართების საკითხი, ადრეული ანტიკურობის დროიდან ოდითგანვე მთელი სიმწვავით იყო დასმული ფილოსოფიის ისტორიაში. ყოფიერება გვევლინება ისეთი სახის ფილოსოფიურ კატეგორიად,

გაზაფხულის დილა ნათელ და მზიან დღეს გვპირდებოდა. ჩვენი ფერდსავსე ცხენები ქვიან ბილიკზე სწრაფი ნაბიჯებით ადიოდნენ და ყოველი ნაბიჯის გადადგმისას, მოუსვენრად ფრუტუნებდნენ. მუქი ლურჯი კისრები ოფლისგან

ჩემო ძვირფასო ბავშვობის მეგობარო! ადამიანობის ხვედრი ადვილი არ არის: ადრეული წლებიდან მუდმივად უნდა ისწავლო ყოველდღიური სიბრძნე, რომელიც ღმერთმა ქნას გამოგადგება ზრდასრულ ასაკში. ოჰ... მაგრამ რატომ

ამ საუბრისთვის გული ამინდს თუ დაემსგავსა და უცელსიუსო სიმართლე გახდა გამოსავლელი, ვფიქრობ, ქარით მაინც როგორ გავვრცელდეთ, რადგან მისგან დავიწყებული ყველა ნაპირია გადარჩენის იერარქია და ადამიანი

უფალმა მომანიჭა ოციდან ოცი ქულა, მომანიჭა, რადგან ვიყავი მეცენატი, მე ვიქნები მეთოთხმეტე მოციქული, მაიაკოვსკი იყო მეცამეტე. ზოგს გული აწუხებს, ზოგს - თავის ტკივილი, ჩვენი სიცოცხლე ჰგავს ყინულის

კაპიტალიზმი წარმოადგენს ლიბერალური (ანტი) კულტურის ეკონომიკურ საფუძველს. იგია ის ეკონომიკურ-ფორმაციული ჩარჩო, რომელშიც იბადება და თავის უმახინჯეს გამოხატულებას ჰპოულობს ლიბერალური (ანტი) კულტურა.

„პოეზია მადლია, ნიჭია, მაგრამ დიდი ტვირთიც არისო“- წერდა ილია ჭავჭავაძე. აი, ამ მადლით, ნიჭითა და ტვირთით დაჯილდოებულია ქალთამზე ანა სურმანიძე. „პოეზია მადლია, ნიჭია, მაგრამ დიდი ტვირთიც

ძველ ადგილას მოსვენება მომინდა, სადაც ჯერ კიდევ მკრთალად ჩანს რამდენიმე ასო, ვერც ერთმა წვიმამ თუ წყლიანმა ბუშტმა, თუ შარდმა, თუ თოვლის დნობამ, ვერ წაშალა ჩემი სახელი, ამ ქალის ხმა ყველა ბავშვის

ფრჩხილებს შორის მოვექეცი, ვერ ვპოულობ გამოსავალს, აღარავინ არ კითხულობს ჩემს ასავალს ან დასავალს. თვალზე ლიბრი გადამეკრა, რა ვქნა, ვეღარ გამიგია, წესიერი რითმაც ქრება, ისიც ფრჩხილებს წაუღიათ.

გადამწერი გადაწერილ პალიმფესტზე შესრულებულ ნაწერს ძერწავს. უღიმღამოდ მიაბიჯებს წარწერიდან წარწერამდე ნელა სევდა, სიხარული, აღტაცება. იბერება მისი გული იბერება სიყვარულით და ნელ-ნელა ჩუქურთმდება

ჯამბულ ღამბაშიძე საკმაოდ პატარა იყო, როცა მამამისმა იმ დღეს ნაყიდი ახალთახალი ფეხსაცმელები სახლში მიიტანა. მეოცე საუკუნის ოთხმოცდაათიანი წლების საქართველოში ახალი ფეხსაცმლის ყიდვა ბევრისთვის დიდი

ეს ყვავილები, ჩემს მაგიდაზე, რომ მოეფინა სევდის ბლონდებად, ვხედავ და მაინც, თქმა ვერ გავბედე, რომ ლამაზ სიზმრად მომაგონდება... მომაგონდება ღრუბელთა ტევრში, დაკრეფილ ცრემლის იაგუნდებად და თეთრი თმების