გამოქვეყნებული

მზეს თითქოს ფოთლები სცვივა, ნისლი ჩამოწვა და ლხინობს, მღერის შემოდგომის წვიმა, ისევ აყენებენ ღვინოს. ისევ გიორგობის თვეა, ჩრდილავს მანათობელ მზეს და ქარმა გამახსენა უწინ, *** მზეს თითქოს ფოთლები

იმერეთიდან გურიის გზაზე, საჯავახოსთან ნატვრის ხე რომ დგას, ფიქრის ფერადი ნაფეხურები ქარს გატანებულ ოცნებებს მოჰგავს... ააშრიალებს ნატვრის ხეს ცელქი, მოუსვენარი ოცნების ქარი, ჩემი ნატვრის ხე

მთელ ზაფხულს დედულში ვატარებდი, იმერეთის ერთ ლამაზ სოფელში. თუმცა რაღა სოფელში. ჩვენთვის სიქთარვა მხოლოდ ბებიაჩემის მაღალი ტრიფოლიატის ღობით შემოსაზღვრული, ვეებერთელა ეზო და კარ-მიდამო

სოფოს და თათოს ბევრი სათამაშო აქვთ, მაგრამ, ალბათ დამეთანხმებით, რომ პატარებს გასართობად სათამაშოებზე მეტად შთაგონება სჭირდებათ. ასეთ დროს სოფლად მცხოვრებ ბავშვებს შეუზღუდავი არჩევანი აქვთ:

სოფლის მტვრიან შარაზე თაფლისფერთვალება, თავაწეული გოგონა მიაბიჯებს. ფიქრიანი მზერით კავკასიონის მწვერვალებს გასცქერის. როცა ასე გაჰყურებს დათოვლილ მწვერვალებს, მაშინ მიწას ტოვებს და წარმოსახვით სხვა

მარტია. ყინვიანი ქარი შლეგიანივით დაჰქრის ნაძვებში და წიწვებისგან დასერილი ლოყები უხურს. დღისით აჭყაპებული თოვლი ისევ იყინება ქუჩის კიდეებზე და იშვიათ გამვლელს აფრთხობს მისი ცივი

ხშირად ღიმილი არის გმირობა, ყველა ყვავილი სულში ჩამახმა, ვატყობ, დამტოვა მადლის მირონმა, ვატყობ, მიმტყუნა გრძნობის ჩახმახმა. ახალ ტკივილებს ისე ჰგავს, ძველი, ბეჭებზე მუდამ მძიმე ლოდს ველი,

ცა ხავერდია, დაუჯერებლად ლურჯი, ჩაწობილია ჭალის ტბორებში ფუნჯი. რიჟრაჟმა მჩატედ ამოამთქნარა მოლი და მოლს დაეცა ლანდი დამფრთხალი ქორის. ეალერსები ცამდე აზიდულ სერებს და თავს ავალებ: _ წერე! წერე და

გოგონას ბავშვობიდან არ უყვარდა მატარებელი, რომლის ღამეული ხმიანობა მასში მელანქოლიურ ემოციებსა და ბედისწერის ასოციაციებს აღძრავდა, ბორბლების დაგა-დუგი თითქოს რაღაც ავს უქადდა, საყვირის ხმაზე კი ისეთი

ვირჯინია ვულფი მოდერნისტული ლიტერატურის ერთ-ერთი ცენტრალური ფიგურაა, თუმცა ხშირად, როდესაც მეოცე საუკუნის დიდ მწერლებს ახსენებენ, ვულფი ვერ ხვდება ჩამონათვალში ან თუ ხვდება, მხოლოდ და მხოლოდ

იზაბელ პერვინს გარედან ეტლის და ჰოლში ქმრის ნაბიჯების ხმა ერთდროულად მოესმა. უძვირფასესი და ყველაზე დიდი ხნის მეგობარი, კაცი, რომელიც მისი ცხოვრების შეუცვლელი თანამგზავრი გახლდათ, წვიმიანი ნოემბრის

მზე დარჩა გაღმა, უცხო ნაპირზე, ღრუბელმა ცას რომ გამოარიდა, თითქოს დაუცდა ფეხი კრამიტზე წვიმას და ობლის ცრემლით ატირდა. ცა მშორდება და თან მოდის ახლო, ვყოვნდები შინ თუ შენკენ ვიჩქარი, რაც მიყვარს,

წინამდებარე წერილი შევსებული ვერსიაა პრობლემისა, რომელიც განხილული გვაქვს „ქუთაისური სა­უ­ბრებსა“ და სხვა სამეცნიერო ფორუმებზე. დაბეჭდილი გვ­ა­ქ­ვს ჩვენ მონოგრაფიებში - „ეთნოისტორიული კვ­ლევები“ და

შთაგონებულხარ ბეჩავო სიტყვას ამყოლი ბგერითა, სიცრუე ორპირობითა კაცთა ვნებების ხვედრითა. ვალი ვალად გაქვს გულ-ლომო, ღვთის სახე წაგვერთვა ბედითა. ტანჯვად მოვედით ამ ქვდყნად - ხაფანგებისა ნგრევისა...

გავითავისე მე სიბრძნე ყოფის, ზეცას ვუმზერ და აღვავლენ ლოცვას, ბევრს ვხეტიალობ, რომ ვიცხრო შფოთი და ასე ვუცდი დაისის მოსვლას. როს შრიალებენ ოროვანდები და თან ცირცელიც თავს ხრის ღობეზე, მეწერებიან