გამოქვეყნებული

- ქალბატონო, თქვენმა ქალიშვილმა, ურცხვად სცადა მშვიდობიანი მგზავრების დაყაჩაღება, - დედაჩემს ეუბნება ეს დამპალი, სტატუსით -,ფორმიანი“ და ფიზიონომიით - უფორმო კაცი. ქუდი მოიხადა, მაგიდაზე მიაგდო,

ანტიკურობასა და შუა საუკუნეებში პლატონი, არისტოტელე, სტოელები თავისუფლებას ცხოვრების აბსოლუტურ მიზანთან აკავშირებდნენ. არისტოტელე არ მიიჩნევდა სრულად თავისუფალად იმ ადამიანს, ვინც სიქველეზე მეტად

„1924 წელს, საყოველთაო გლოვის ჟამს, როცა კაცობრიობა გამოეთხოვა ლენინს, დაიბეჭდა ჟურნალი „კავკასიონი“. - ასე იწყებს სოსო სიგუა 1983 წლით დათარიღებულ მიმოხილვას: „პოეზია „კავკასიონისა“ და

სახელით ღვთისა, ვინაც შექმნა სული ცხოველი, ვინც არს შთამდგმელი ენისა და მადლისმთოველი. მპატიებელი მსასოვართა ოდით და ოდით, მყოვარჟამიერ შემნდობელი ბრალის და ცოდვის. ვინაც დააგდო მისი კარი, მისი

წარმოადგენენ მეომრები შოკისმომგვრელ სივს, რათა ბრძოლაში არ წავიდეს, ვინც ძაბუნია, აქ უჩვეულო გემო დაკრავს ერთმანეთის სისხლს და ცრემლები კი გულებისთვის კვლავ სალბუნია. მათი ღიმილი ბევრ რამეზე

კვერეთის მაცხოვრის მონასტერი მდინარე ჩიხურის ხეობაში, სოფელ კვერეთში მდებარეობდა. იქ არიან დასაფლავებული აკაკი წერეთლის ოჯახის წევრები. ამ მონასტერს წერეთელთა სხვიტორის შტო პატრონობდა, თუმცა მისადმი

კაცობრიობა, ერი, საზოგადოება, პიროვნული ყოფა _ აი ეს საფეხურები, სადაც ადამიანს უხდება თავის უნართა, თავის შესაძლებლობათა, თავის შინაგანის რეალიზაცია. ადამიანი, სადაც კი უხდება მას ცხოვრება,

ბულატ ოკუჯავასადმი (1924-1997 წწ.), როგორც გასული საუკუნის რუსული მწერლობის ერთ-ერთი თვალსაჩინო წარმომადგენლისადმი, საქართველოში დღემდე ერთმანეთისაგან არსებითად განსხვავებული დამოკიდებულებაა

დარდი შემოაღებს კარებს, თვალმა თუ გაგთვალა სევდის, მერე დაიწყება გვემა, მერე სითბოც ვეღარ გშველის... * * * დარდი შემოაღებს კარებს, თვალმა თუ გაგთვალა

მე ვარ ქართველი საქართველოდან, არც ევროპელი, არც აზიელი. მოვდივარ ბებერ ფესვის ღეროდან, რომელსაც ჰქვია - კავკასიელი. არ მესწავლება პატივისცემა, დედის და მამის, ცოლის და შვილის ველს ავსებს ჩემი

არ ვიცი, რატომღაც დღეს ასე მომინდა, ტკივილად ნაღვენთი სტროფები მეშალა, არ ვიცი, იქნებდა თეთრია, რა გითხრა?! თუ მე მეჩვენება სოფელი ფერშავად?! რატომღაც მომინდა დროებით გავცლოდი ყოველს და ეს ქარიც

პატარა გოგო გაზაფხულს ხატავს, მერცხლის ფრთებით და ალუჩის ფიფქით, გაუჩენია ხანძარი ატამს, დათოვლილია ტყემლები ფიქრით. შორს, ჰორიზონტზე ბოლავს სიმწვანე, მაგნოლიები ამჩატებს სივრცეს, ვაზის ფოთლები მზის

უფალო ჩემო, ჩვენ არაფრით ვგავართ ერთმანეთს, უკვდავი რომ ხარ, სატანჯველი მეტი რა გინდა. დღეს გულწრფელობას აფასებენ თითქმის ერთ მანეთს და კლავენ აწმყოს, როგორც ქრისტეს, დასაბამიდან. უფალო ჩემო,

ყურში ჩამესმის სისველის ექო, მესამე დღეა წვიმს და აბუჩად იგდებს, აწვალებს სწორედ იმ ბექობს, სადაც ვეტრფოდი, სწორედ ამ ქუჩას. წვიმა კი წვიმს და თან დადის ველად, მაგრამ რატომ ან რისთვის ვბრაზდები?!

ვიშვი... უფალმა მადლად მომმადლა აზრი და გონი... და ამაყოლა ხვიასავით დედ-მამის ძირებს... ძირებს მადლიანს, მამა-პაპურს, ოფლისგან მორწყულს... გავნოყიერდი... გადავყლორტე კვირტები მზისკენ...