თხელი, ხრაშუნა თოვლი იდო. ცას ლაჟვარდისფერი დაჰკრავდა. ძალიან ცივი ქარი უბერავდა. ჰაერი სუფთა იყო. შუადღეზე ფერმერებს ძროხები დაახლოებით ერთი საათით გარეთ გამოეშვათ და როცა ტიბლში ჩავედი, ბოსლების
არასდროს ვიდრე, სჯობს ალბათ გვიან, მოვედი, შენს წინ ვდგავარ ძლეული, კარგადაც უწყი, ვინ ვარ, რა მქვია... ცოდვით სავსე მაქვს
კაფეში ჩვენ ვსხედვართ მარტონი, ვუკვეთავ ჩაის და კოქტეილს, - თუ გნებავს, დავლიოთ მარტინი, - იცი, რომ უშენოდ მოვკვდები?!.. მივირთვით ჩვენ პიტნის ჩაიღა, სველდება მინა და კრამიტი... იელვა, ცა თითქოს
წვიმს. წვიმის რბილი წვეთები ადამიანებს სახესა და ხელებზე ეშხეფება; გამლღვალი ვარსკვლავებივით უზარმაზარი, თბილი წვეთები. თარგმანი
პეგასებზე შემოსხდნენ სუფთა სულიერები, ცისფერი არემარე კრთება მხედართ რემებით. აურაცხელ აურით, სულთა სულ იერებით, სული პანთეონდება, დოგმის თეორემებით. როცა მთვარის მხედარი ზევით ავალ პეგასით,
იქნებ ამ ზამთარს გადავურჩე! მერე თუ მოხვალ, ამ ნაცრისფერი დღეებისგან გამომიხსენი! იქნებ, ამ ზამთარს გაპატიო შენი არ ყოფნა, იქნებ და გული უშენობის ტკივილებს ბოდავს... წუხელ, სიზმრებმა გამოძერწეს შენი
ორი-სამი თვე იყო, რაც იმ ქალს თითქმის ყოველდღე ვხვდებოდი, დილაადრიან ვხვდებოდი - გაჩერებაზე მომლოდინეს ან უკვე ტროლეიბუსში მჯდომს (როცა ვიგვიანებდი). ამ ყველაფერში განსაკუთრებული არაფერი იყო - მე
ჭერს მივჩერებოდი. არ იყო კუთხოვანი, როგორც იქ, ჩვენთან, საქართველოში. თაღოვანი სახლები ყოველთვის უცნაურ გრძნობას მიჩენს და ფიქრს მივყვები. ვცდილობ, განყენებულ საკითხებზე ვიფიქრო, მაგრამ ეს მხოლოდ
გაჰყვეს, ქარს გაჰყვეს, ჟამს გაჰყვეს რაც რომ არ მივითვისე, ბოლომდე არ ვქმენ და როგორც ერთერთ, უბრალო ნაცნობს, ისე გიყვები დარჩენილ სათქმელს. მიღიმის სული, არა ვარ ავად, ბედის მორჩილი ვუღიმი მეც
ემოციების შემგროვებელი კოლექციონერი ვარ დედამიწაზე... ყველაზე მეტად რომელი მხიბლავს, ცრემლები თუ სიხარულებით მზე ნაკოცნები ათინათები?!.. დილით ვენთები, როცა ჩიტების ხმაურს გამოვყავარ საძილეთის
საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიისა და სახელმწიფოს ურთიერთობა 1918-1921 წლებში არ იყო ჰარმონიული. დემოკრატიული მთავრობის მიერ შემუშავებული კანონი ეკლესიის სახელმწიფოსაგან გამოყოფის შესახებ, არ
ეს ქარები სიშორისგან წამოსული ქარებია. ჯერ არავის ვყვარებივარ, ჯერ არავინ მყვარებია! თუკი სულის ვგრძნობდი დაღლას, მარტოობით ნაწამები, არასოდეს დამიხუჭავს თვალები და წამწამები. სად იქნება ჩემი სატრფო,
გაირღვევა ეს წრეც, სანამ უნდა იყოს ჩაკეტილი. მიწის ლურჯი ფერი შეერევა ცის უთვალავ ფერებს. როგორც ბოლო კლასის სევდიანი ბოლო გაკვეთილი, განშორება დუმილს შეიფერებს. ახალი
ღამის სიჩუმისგან დატყვევებული, ახლადგაღვიძებული, პატარა ქალაქი ნელ-ნელა ითავისუფლებდა თავს მინავლებული, ბნელი წუთებისგან და რიგში ჩამდგარ მორიგ დღეს აღდგენილი ძალებით ეშურებოდა. ტრამვაის
არ ვიცი, ეს ლექსები როგორ მოგეწონება. აქ კი ბევრი ცრემლი, ტყუილი და მართალი, დაინთხა ამის წაკითხვაზე, რასაკვირველია იმიტომ, რომ ამას ამბობს ილია ტყვეობაში და არა მე. ილიას დაჭერა რომ შევიტყე,