გამოქვეყნებული

მინდოდა, თან როგორ, ბებიაჩემი საუკუნეს გატოლებოდა... ზაფხული იდგა. მერცხლები ბარტყებს აფრთიანებდნენ. შუაღამისას, აივანზე ვიჯექი, თან მერცხლების ბუდეს ავყურებდი, რომელშიც ოთხი შებუმბლული მოჭიკჭიკე

გამოკვირტულან ბროწეულები, ვით სიქალწულის ნაზი კვირტები, მე ახლა, კარგო, ისე მჭირდები, როგორც მის ყვავილს მზისა სხივები, გამთენიისას დაკოცნილები ვნებიან ჟინით. წვიმისა ფარდა ჩამოეშვა მრუმე ზეციდან,

უცნაური იდეა მეწვია „მარტოობის ასი წლის“ გადაკითხვისას: დიდი რომანების გმირები უშვილონი არიან. მოსახლეობის ერთ პროცენტზე მეტს შვილები არა ჰყავს, მაგრამ, როგორც მინიმუმი, ცნობილ ლიტერატურულ პერსონაჟთა

მინდა გახსოვდე, როცა მიწის გავხდები კერძი და საუკუნო სიმშვიდისთვის მიმიხმობს ზეცა; მაშინ, როდესაც, რა ძლიერაც უნდა ეცადო, ვერ გააქარწყლებ სიკვდილის და არყოფნის სევდას. როცა ვერ შეძლებ მომაგონო, რომ

ადამიანის სული და მისი საზღვრები, საერთოდ დღემდე მიღწეული მოცულობა ადამიანის გამოცდილების, სიმაღლე, სიღრმე და ამ გამოცდილების შორეთი, სულის მთელი წინანდელი. ისტორია და მისი ჯერ კიდევ ამოუწურავი

რა სუფთა ხარ და დაბნეული, ჩემო კორონა. სხვა სახელი გქვია, ვიცი. ალბათ რაიმე ძაღლური - სტივი-ჯეკა-შარიკა-ბობი. ალბათ რაიმე ეგეთი, იდიოტური. ძაღლებს რო ძაღლურ სახელებს არქმევს, მანდ მიქარავს

საქართველოს ეკლესიის სათავეები პირველი საუკუნიდან, ჩვენს სამშობლოში წმიდა მოციქულთა ქადაგებიდან მომდინარეობს. მეოთხე საუკუნიდან, მოციქულთასწორ ნინოს ხანიდან იწყება მისი სტრუქტურული ჩამოყალიბება,

გაუსაძლისი გახდა ყოფნა-არყოფნის არსი, ნდობა დავკარგე და აღარ მსურს სიცოცხლე ფარსი! ამ უღიმღამო, უამური ცხოვრების ფონზე, გამოღვიძებით რომ მოვიდნენ მავანნი გონზე... ალბათ კარგია, ბრმა-ყრუობის იმიტაცია,

რატომღაც ოთახის ცრემლიანობა იგრძნო. შემაწუხებლად მოქმედებდა დაუნახავი ცრემლი. ისევ დახუჭა თვალები, გადაწყვიტა მდუმარედ დიდხანს ყოფილიყო მარტო. აინტერესებდა ვისთვის იყო ფასეული მისი ყოფნა, უამრავი

დღეს დილით ზეცას, ცოტად ნისლიანს, მზე ურჩი სხივით გაეთამაშა, ნეტავ ვინ მიდის, ნეტავ ვის მიაქვს დღეს ჩემი ცრემლი დამდნარ ალმასად. ვინ შემატოვებს მოჭირხლულ ქვიშას და ზღვის ტალღებზე შეყინულ მარილს,

დრო დაგეუფლა... შენს შავ-თეთრ პანოს, კლავიშებივით ატყვია სევდა. შეუსვენებლად გმინავდი და როს ბედი შენს სურვილს უკუღმა წერდა... მიენდე, როგორც სატყვიე მწყერი... უკურნებელი დაგჩემდა დარდი... მორჩილად

ყველა ნაწილი არ არის მარტო: და, კი, ჰო, არა.. - მაინც ესენი, არ ხდება ნატვრა და მაინც ვნატრობ, ცივდება დახლზე ჩაი - ჟენშენის. გთხოვ-ში იპოვი იმას, რომ შენ - თოვ, მონატრებაში კიდევ მონობას, ერთს კი

ახალგაზრდა და გამოუცდელი ვიყავი, სკოლაში რომ მივედი მასწავლებლად. უნიერსიტეტი ახალი დამთავრებული მქონდა და ჯერ კიდევ ფერადი სათვალით ვუყურებდი სამყაროს. ვუძღვნი

მახსოვრობიდან გამოჟონილ ათასწლეულებს სხეულის ყველა რეცეპტორით ცხადად შევიგრძნობ. დასაწყისიდან მოვდივარ და სიჩუმის ფსკერზე მოხეტიალე, საწერტილოს დავეძებ ნაპირს. მე ვარ ჩემივე ისტორიის მკაცრი მეურვე,

გულზე ცხოვრება გადამევლო მიმინოსავით, მინდა, გიპოვო სიყვარულის დღესასწაულზე, ნაწვიმარი ცა ცახცახებდა ცაცხვის შტოსავით და ამორძალის სხეულივით მომისწრო სულზე. რაა სიცოცხლე? გულზე ცხოვრება გადამევლო