გამოქვეყნებული

ამერიკელის მენტალურ თვალსაწიერს, ანუ, ზოგადად, ამერიკულ ცნობიერებას შეიძლება,გონივრული ეგოიზმი ვუწოდოთ; პირობით, ცხადია. ეს არის ტერმინი, რომელიც თავის დროზე თომას ჰობსმა შეარჩია ადამიანის ვითარცა

მიწიდან შობილთ ბოლოს მაინც მიწა მოგვიკითხავს. დროებით სიცოცხლესთან მიშვილებულებს, სამყაროსთვის ერთი თვალის მოვლებასაც ვერ მოვასწრებთ, ისე დაგვიძახებს ჩვენი დედა-მიწა. დაგვიძახებს, რათა მკერდში მაგრად

ყოველწლის ბოლოს, დეკემბრის თვეში, მშვიდად აღვნუსხავ არსებულ წვრილმანს, როგორ მოვედი და დავრჩი თქვენში, გამოქცეული ქარსა და წვიმას. ვაჯამებ თვეებს, სახსოვარ რიცხვებს, დღისა და ღამის შფოთვას და

დღევანდელი განთიადივით მახსოვს, ღმერთი როგორ ქმნიდა სამყაროს! ჯერ კიდევ სიბნელეს ამოფარებული ვიჭყიტებოდი ერთადერთი ჭუჭრუტანიდან, საიდანაც ძლივს მოჩანდა ერთმანეთში ძაფებად ახლართული მზის სხივები. აი,

ჩამოსიზმრებულ დღეში, როცა ეძინა ტყეს და სოფელს, სოფლის სოფელსაც, რული ერეოდა სავარსკვლავოს. იჯდა და ცრემლებს ნაწნავებში იწნავდა, ჩამოსიზმრებულ დღეში ჩამოსიზმრებულ დღეში, როცა ეძინა ტყეს და

ახლა ისე შორია უნაპირო ცის კარი, ვარსკვლავები მირაჟებს მოვერცხლისფროდ მათოვენ, ნეტავ, მალე გათენდეს,კვლავ აინთოს ცისკარი, სადღაც, გულის კუნჭულში, მჯერა, არ მიმატოვებ... ავსებული საწყაო _ გულის

მომინდა როგორ, მომინდა როგორ, მოულოდნელად, თანაც სრულებით, ვმგზავრობდე სადმე, დღის მატარებლით, ნებისმიერი მიმართულებით. * * * მომინდა როგორ, მომინდა როგორ, მოულოდნელად, თანაც სრულებით,

სწორად შენ მოგმართავ და ნუ გაკვირდები, მერე რა, თუ არ გიცნობ და ჯერ გამოკვეთილ კონტურსაც ვერ ვხედავ შენსას, სამაგიეროდ, ახლა, ამ წუთას, ჩვენ ვიწყებთ ერთურთის შეცნობას. როცა შენ შეეცდები ბოლომდე

ილაჯგაწყვეტილი ღამის ილუზია, სადღაც შორეული ფიცხი ქარიშხლები, შენში ყოველივე ცა და ფირუზია, ჩემში ლექსები და წიგნის სანიშნები. თვალებს მიკოცნიდი, მახსოვს, გარინდებით, მთვარე შენატროდა ფიქრის

მას ყველა ,,ურიას ეძახდა, ანდა ლეილა ებრაელის ბიჭად მოიხსენიებდნენ, მისი ნამდვილი სახელი ურიელი, კი რატომღაც ყველამ დაივიწყა. როცა ქვეყანა აირია და ებრაელებმაც ისტორიულ სამშობლოს მიაშურეს,

მდუმარებენ ქედები, სურნელება ენკენის, აქ, არავის, ჯერ კიდევ, სულ არავის არ ესმის, არის ჩაფიქრებაში, რაღაც გენიალური, იდუმალად ნაცნობი ლანდი ასომთავრულის... პასტორალი ფერების, ჩუმი ჭალა არესის, თითქოს

ბავშვობაში, სკოლიდან დაბრუნებულს, ჩვენი უბნის შესახვევში მისულს, თუ ახლადგამომცხვარი პურის სურნელი შემომეგებებოდა, ვნატრობდი, ნეტავი ბებიაჩემი აცხობდეს თონეზე პურსა-თქო. ფეხაჩქარებული გავრბოდი, ერთი

გურამ დოჩანაშვილის,სამოსელი პირველი, ავტორისავე მინაწერის მიხედვით, დაწერილა 1966 - 1978 წლებში. დროის ეს შუალედი თანაკვეთაშია ეგეოსური ცივილიზაციის ორ ფაზასთან, ამდენად, ეს ნაწარმოები, მისი

მე შავმეწამულ მუსტანგების მსახრავს ქროლება, დღეს სისხლი წვეთავს, მელანივით, კალმის შაშრიდან და ყველა სტროფის ახლა მინდა მოოქროვება... ნახევარმთვარის ვრცელ ქარქაშიდან, მსწრაფლ ამოვაგებ ჩემს

ბრძოლა სპორტში რომ მიზნის მიღწევასთან გვაახლოებს, ეს არახალი ამბავია, მაგრამ ბრძოლა მოედანზეა და მას სჭირდება ზურგი,რომლის გარეშეც არაფერი გამოდის. ქართული ფეხბურთი წლებია ვერ ტოვებს კმაყოფილების