სულში თუ გაწვიმდა, ესე იგი რაღაც ძველმა ტკივილმა ხელახლა გამოიღვიძა. წვიმის წვეთები - დაუმთავრებელი დიალოგებია შენსა და წარსულს შორის. მოსდევს ქარი - განუთქმელი სიტყვების ქარბორბალა, ისე გადაუვლის
🎙️ცოტა რამ თქვენ შესახებ... უპირველეს ყოვლისა მოგესალმებით და მადლობა საინტერესო კითხვებისთვის. მე ვარ ზაალ ჯალაღონია პოეტი,მთარგმნელი,მკვლევარი... 🎙️მე დავიბადე მსოფლიოს უმცირეს და უმოკლეს
ჩემთვის ახლავე ცხადია, ამ მონათხრობს, რომელსაც „ტიბეტური საგანძური” ვუწოდე, არავინ ირწმუნებს. თუმცა ახლა ამას დიდი მნიშვნელობა არ აქვს. ვფიქრობ, მისი საზოგადოების სამსჯავროზე გამოტანა მაინც
ხომ შეიძლება ისე გიყვარდე, ისე, უბრალოდ და უმიზეზოდ... რომ დამსხვრეული სულის კედლები ბროწეულებით ამომილესო. ხომ შეიძლება ისე გიყვარდე, ისე, უბრალოდ და უმიზეზოდ... შემოიტანო ჩემში სინათლე, შემოიყვანო
ჯონი გოგაბერიშვილის ქანდაკებები წარმოადგენს უნიკალურ ფენომენს თანამედროვე ქართულ და, ზოგადად, მსოფლიო ხელოვნებაში. მისი შემოქმედება არის ღრმად ფილოსოფიური დისკურსი, გამოხატული სამგანზომილებიან
გოგონას ბავშვობიდან არ უყვარდა მატარებელი, რომლის ღამეული ხმიანობა მასში მელანქოლიურ ემოციებსა და ბედისწერის ასოციაციებს აღძრავდა, ბორბლების დაგა-დუგი თითქოს რაღაც ავს უქადდა, საყვირის ხმაზე კი ისეთი
ალბერ კამიუ გამოჩენილი ფრანგი მწერალია. როგორც რომანისტი და დრამატურგი, მორალისტი და პოლიტიკური თეორეტიკოსი, ალბერ კამიუ მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ გახდა საკუთარი თაობის წარმომადგენელი და მომდევნო
სიცოცხლე ადამიანისთვის უნკალური ღირებულებაა. როგორც ე. ფრომი აღნიშნავდა, ადამიანში სიცოცხლის წყურვილი ბუნებრივადაა ჩადებული. რა გზას განვლის ადამიანი და რით იქნება მისი ცხოვრება დამძიმებული არ ცვლის
კაპიტალიზმი წარმოადგენს ლიბერალური (ანტი) კულტურის ეკონომიკურ საფუძველს. იგია ის ეკონომიკურ-ფორმაციული ჩარჩო, რომელშიც იბადება და თავის უმახინჯეს გამოხატულებას ჰპოულობს ლიბერალური (ანტი) კულტურა.
„პოეზია მადლია, ნიჭია, მაგრამ დიდი ტვირთიც არისო“- წერდა ილია ჭავჭავაძე. აი, ამ მადლით, ნიჭითა და ტვირთით დაჯილდოებულია ქალთამზე ანა სურმანიძე. „პოეზია მადლია, ნიჭია, მაგრამ დიდი ტვირთიც
ძველ ადგილას მოსვენება მომინდა, სადაც ჯერ კიდევ მკრთალად ჩანს რამდენიმე ასო, ვერც ერთმა წვიმამ თუ წყლიანმა ბუშტმა, თუ შარდმა, თუ თოვლის დნობამ, ვერ წაშალა ჩემი სახელი, ამ ქალის ხმა ყველა ბავშვის
ფრჩხილებს შორის მოვექეცი, ვერ ვპოულობ გამოსავალს, აღარავინ არ კითხულობს ჩემს ასავალს ან დასავალს. თვალზე ლიბრი გადამეკრა, რა ვქნა, ვეღარ გამიგია, წესიერი რითმაც ქრება, ისიც ფრჩხილებს წაუღიათ.
გადამწერი გადაწერილ პალიმფესტზე შესრულებულ ნაწერს ძერწავს. უღიმღამოდ მიაბიჯებს წარწერიდან წარწერამდე ნელა სევდა, სიხარული, აღტაცება. იბერება მისი გული იბერება სიყვარულით და ნელ-ნელა ჩუქურთმდება
ჯამბულ ღამბაშიძე საკმაოდ პატარა იყო, როცა მამამისმა იმ დღეს ნაყიდი ახალთახალი ფეხსაცმელები სახლში მიიტანა. მეოცე საუკუნის ოთხმოცდაათიანი წლების საქართველოში ახალი ფეხსაცმლის ყიდვა ბევრისთვის დიდი
გათენებამდე ვეღარ მიხვედი, დღეებს აგროვებ ხსოვნის ღერებად და შეგრძნება გაქვს თითქოს ისეთი, რომ გამოგტოვა ქვეყნიერებამ. ვინ აგაწყვიტა ხსოვნის ღილები, უკვე რამდენჯერ უნდა გიყვარდეს, ისე გიჭირავს სული