მომხმარებლები

აქ უთვალებო ობობებიდან დადიან ძაფები, წრიულად აბამენ, ძვრებიან წვეთები ნესტიან კედლიდან, ძაფიდან ძაფამდე, ძაფიდან ძაფამდე. სარდაფის ცოლები უთვალებო ობობები *** აქ უთვალებო ობობებიდან დადიან

მარტოხელა, მარტოსულო ქალბატონო, გაიშალე ოქროსფერი თმები... გენატრება ზამბახების სიფაქიზე, გენატრება ზამბახების ფერი. მარტოხელა, მარტოსულო ქალბატონო მარტოხელა, მარტოსულო ქალბატონო,

ხედავ? შევწყვიტე გულუბრყვილო დავა სიზმრებთან, მშრალი სიცხადით იწერება ჩემი წერილი, არ დამაბრალო დღეს ამბების დრამატიზება, ეს მონოლოგიც, მოსაწყენი და გაწელილი ბოლო ბარათი ხედავ? შევწყვიტე გულუბრყვილო

ესეს, იაკობ ნიკოლაძეს რომ მიუძღვნა, კონსტანტინე გამსახურდიამ ეპიგრაფად მიქელანჯელოს ეს სიტყვები წარუმძღვარა: „ო, ღმერთო, ღმერთო, რა ძლიერი ხარ შენ ჩემში!“ ეპიგრაფმა უკვე გაამჟღავნა მოქანდაკის

თუკი როლან ბარტს დავესესხებით: „ჩვეულებრივი კითხვა ტექსტის მხოლოდ გლუვი ზედაპირის დანახვის საშუალებას იძლევა, იმისთვის კი, რომ ის სრულყოფილად გავიაზროთ, ზოგჯერ საჭიროა კითხვის პროცესის

ოცნებას, ცრემლებს, ზმანებას, ყვავილს შენ გიძღვნი ბედად. ჩუმმა ალერსმა, ნაზმა ზღაპარმა რუსულიდან თარგმნა: თამარ კიკნაველიძემ Юность ოცნებას, ცრემლებს,

გოეთე და ანტიკურობა განსაკუთრებულ ადგილს იჭერს როგორც ნიცშეს ფილოსოფიურ თხზულებებში, ასევე მხატვრულ პროზაში, ფრაგმენტებსა და აფორიზმებში, ეპიგრამებსა და ლირიკაში. მისთვის გოეთე არის გენიოსი, რომელმაც

XIX-XX საუკუნეების მიჯნის ცნობილი მწერლის ეგნატე ნინოშვილის შემოქმედებაში კარგად ჩანს ამ ეპოქისათვის ნიშანდობლივი არაერთი მახასიათებელი, რომელთაგან აღსანიშნავია ბრძოლა სამართლიანობისათვის.

სიყვარულს ათასობით ასპექტი აქვს, და ყოველ მათგანს - თავისი სინათლე, თავისი წუხილი, თავისი ბედნიერება და თავისი კეთილსურნელოვნება ახლავს... ერთ უგონო სიყვარულზე გიამბობთ... იგი ქართლის დიდ

ქართული ფილოსოფიის ისტორია არაერთ დასამახსოვრებელ ფაქტსა და მოვლენას ინახავს, რაც საუკუნეების მანძილზე ინვრცობოდა, შინაარსობრივად და სტრუქტურულად ვითარდებოდა, მტკიცდებოდა დასავლური თუ აღმოსავლური

დაღამდა, იესო სახლში მისვლას აგვიანებდა. კარზე გაისმა მძაფრი ხმა, ცოტაც და შემოამტვრევდნენ. ოჯახის უფროსმა გააღო. -თქვენს შვილს იესო ჰქვია? -ეკითხება შეშინებულ მასპინძელს უცნობი პიროვნება, რომელსაც

როგორ მიყვარდა, ღმერთო ჩემო, მიყვარდა როგორ, სხვას ვინღა იტყვის, მამაღლებდა მისი დანახვა, ცას მოამტვრევდა თვალთა ფერით ღიმილა გოგო, როგორ მიყვარდა... როგორ მიყვარდა, ღმერთო ჩემო, მიყვარდა როგორ,

ერთი მილით შორს მე შემიძლია, გავიგონო ის ხმაური, ზღვაში შხუნას გასვლას რომ ახლავს; შემიძლია დავითვალო გირჩები ნაძვზე. ეს უნარი გამყვება მანამ, რძისფერ კანს არ გადაიძრობს ფერმკრთალი ყურე;

სამშობლოს უანგარო სიყვარულით გულანთებული მამულიშვილები შემთხვევით როდი ევლინებიან ქვეყანას.ამ დიად კაცთა პანთეონს ვინ რა დამსახურებითა და ღვაწლით შეერთებია, ისტორიის ფურცლებიდანაც კარგად ჩანს. მხოლოდ

რა საჭიროა, ყველაფერზე გული გწყდებოდეს, არახდენილის სინანულით იავადმყოფო, სხვა იღიმოდეს, შენ თვალებზე ცრემლი გწყდებოდეს, თვალაუხელელ არსებობის ჭიად გამყოფოს... ***