მომხმარებლები

ამას წინათ დავგუგლე და შევეცადე ერთი უჩვეულო სიტყვის განმარტება მომეძებნა, თუმცა ვერაფერს მივაგენი. არადა, „სინკაპუ“, კარგად მახსოვს (90-ანი წლების დასაწყისში ერთ ,,ბომონდურ“ ჟურნალში ამოვიკითხე)

მე არ აგიწევ ხელებს ცაში, რადგან თვალები ისედაც მაგონებს ტბის პირას ანთებულ სანთლებს. გახსენებული ნიავი ისევ ისეთი ნაცრისფერია და ისევ დაკრავს სევდა წელზე შემოხვეული მკლავების, რომელიც არ მთხოვდა

სულს ბავშვობიდან ეძვირფასა ეს მყუდრო ბორცვი, სხლტედ აზიდულან სად ხეები და უშორესი ერისიონით ტკბობას მზერას არ ანებებენ. მაგრამ, როცა აქ ჩამომჯდარი გავცქერი არეს, წარმომიდგება, ამ სხლტის მიღმა როგორ

ჟინჟღლავს, განძარცვულ გორაკებს ნისლი აჰყვება მაღლა, ზღვა ღმუის, ქარი აღელვებს, თეთრად ქაფდება ტალღა. სოფლად კი დაღვინებული მაჭრის სურნელი მარნებს გადუფრენს, შუკებს ედება, გულს სიხარულით ავსებს.

ხელოვნების ერთ-ერთი გამორჩეული დარგია ლიტერატურა. საკაცობრიო ისტორია მრავალ პროზაულ თუ პოეტურ ნაწარმოებს იცნობს, რომელთა მნიშვნელობა საუკუნეობრივად ასაზრდოებდა ადამიანთა ცნობიერებას და პრაგმატული

მხატვარი და მომღერალი დავით მურაჩაშვილი, რომელსაც „სინათლის მხატვრის“ სახელითაც იცნობენ, ხატავს ისე, თითქოს სამყარო ხელისგულზე ედოს. მან, მიუხედავად იმისა, რომ ბავშვობიდან მღერის (და ტყუპისცალ

მსურს, გაგაცნოთ ამერიკული სატირის ისტორიიდან ერთი საინტერესო ფრაგმენტი. ვფიქრობ, მსგავსი შინაარსის სტატიების ნაკლებობაა ქართულ ჟურნალ-გაზეთებში. სასურველი იქნებოდაშემეცნებითი ხასიათის სტატიების მეტი

მ-არადიული გრძნობის ქარცეცხლში, ი-ღვიძებს გული,გრძნობა ნამდვილი, ყ-ოველთვის შენთან და მუდამ ახლოს ვ-ერა რას აკლებს,დრო და მანძილი. ა-მიტომ მიყვარს,ამიტომ ვეტრფი რ-ადგან ჩემშია სახლობს და სუნთქავს

ფილოსოფიის ისტორია ეყრდნობა ძველბერძენი ფილოსოფოსების კონცეფციებს და ყოველი მომდევნო მცდელობა სიახლის შექმნისა, სხვა არაფერია, გარდა დაბრუნება ძველებთან. როგორც პლატონი მიილტვის ტრადიციისაკენ,

ჩემი საქართველო სულში ტკივილებად მინთია... ისე მენატრება, ვერსად, ვერავისთვის მითქვია. ახლა ფოთოლცვენამ ისევ ამიწეწა ფიქრები, ჩემი ქვეყნის დარდით, გულში გამიყარა ისრები. მალე აცივდება, თოვლის ფიფქი

ცხოვრების დაწყება თავიდან ძნელია, ვყრი ირგვლივ ყველაფერს, რაც უკვე ძველია, ვიშორებ სიმძიმეს, ცა კი ზღვისფერია და ასე მგონია, ქვეყანა ჩემია. ძნელია სიცოცხლე, ცხოვრება ძნელია, სადღაც შორს ვიტოვებ, რაც

შენს გვერდით ყოველი დღე ატმის ფერია, თეთრი ისამნის, ლავანდის სურნელით. სიყვარულს არა აქვს ასაკი, მგონია, ხანდახან გოგო ვარ, გიჟი და სულელი. ჩვენს ბაღში ალუბლებს შევარქვი საკურა, ცისფერი ზეციდან მზე

საღამოობით, როდესაც მნათე ეკლესიის ზარებს მოზიდავდა, მამიდა შარმაღი ჩაბნელებული ქოხის მძიმე კარს ოხვრით აღებდა. ძველი კარები, როგორც აღმოსავლური სევდიანი სიმღერა, ხანგრძლივად და ხრინწიანად ჭრიალებდა,

_ გადი-გამოდი, გუთანოოო... _ ღიღინებდაჭარმაგი კაცი, ჩაჰფრენოდა გუთანს და ბელტს ბელტზე აწვენდა. ხანდახან სახრეს ჰაერში შეათამაშებდა და წიქარას შეუძახებდა: – აბა, წიქარა, იყოჩაღე, ნუ ცქმუტავ და ნუ

ერთ ზაფხულს ის მიდი მდელოზე, როგორც ყოველთვის, ცოტა ხნით ჩერდება გუბესთან, რომელშიც ხშირად უყურებს თავის ანარეკლს, რათა აღმოაჩინოს ცვლილებები. ხედავს იგივე ადამიანს, ქალიშვილობის საშინელი მანტია კი