მომხმარებლები

ალმოდებული დამხატე ვითარცა რომი ცეცხლი მეკიდოს თმებში ნესტოებიდან პირის ღრუდან მდიოდეს კამლი იწვოდეს ციხე კისრიდან ქვევით ბუღი სდიოდეს ბორცვებს გატკეპნილ

გრძნობას დავლანდავ სადღაც შორეთში, ტანს აბლაბუდის კაბა მაცვია. გადავეშვები გრძნობის მორევში ჩემი ფიქრები უკვე ანცია. უკვე დახტიან მაჯლაჯუნები, ცდილობენ სულის ამოხდას ბნელში. მაგრამ უარით დატანჯულები,

ეს შავი ზღვაა, მშვენიერო! ამ გარიჟრაჟის ცივ, მზეთუნახავ სარკეებში ზღვა მონარნარებს, ზღვა დაგიბრუნებს სიყმაწვილის უწმინდეს დღეებს, გაჩუქებს ღამეს, ქრიზოლითებს, სევდის მარმარებს. ქალი და ზღვა 1 ეს

ვარდობის თვეს, მაისის თვეს მზე სიამეს ახლიდა, მოდიოდი და მოგქონდა სიხარული სახლიდან. არცა შური, არცა წყენა, ბოროტ გზებზე მავალი, მიცემოდეს დავიწყებას მრავვალ, მრავალ, მრავალი... მხოლოდ შენ ერთს

სულში სიმარტოვე თუ დამძიმდა, ბილიკს გავუყვები ქვა-ღორღიანს... ნამით დაცვარულ და ატირებულ მინდვრებს გადავხედავ მთა-გორიანს... ყლორტებს ხელს შევავლებ გამოკვირტულს, თრთოლვით ნუგეშს ვეტყვი ამბორიანს...

“არსაიდან არგენტინოვნას” დილიდანვე გული ერეოდა და თავს არც თუ კარგად გრძნობდა. მიუხედავად ამისა, სიგარეტის წევითა და ელეგანტურ-სექსუალური ნაბიჯებით მაინც გამოვიდა სახლიდან. იმ საბედნისწერო დღეს

როცა ერჩოდნენ, ღმერთი უთვლიდა, რამდენს ესროდნენ ჩუმად ზურგიდან. ვერ ვგრძნობდი ხელებს, წვიმის წვეთებში საკუთარ ცრემლებს ჩუმად ვეძებდი. *** როცა ერჩოდნენ, ღმერთი უთვლიდა, რამდენს ესროდნენ

შემოდგომა იყო, ბრწყინვალე შემოდგომა...ჰაერი სუფთა, ცრემლივით უმწიკლო. მოყვითალო მთები იმდენად ახლოს, იმდენად გარკვევით მოსჩანდნენ, რომ მათ დავარცხნილ კალთებზე შორიდან შეიძლებოდა ხევებისა და წითლად

ყველა უშენოდ განვლილი წამი ჩემთვის სიკვდილის ტოლფასი არის, ყველა გზას მაინც შენსკენ მოვყავარ, და მაშინ ვსუნთქავ ახლოს რომ მყავხარ... არ შემიძლია!.. ბევრჯერ ვეცადე!.. მაინც ვერ მივწვდი მაღლა ზეცამდე,

კაცობრიობის ისტორია, მისი განვითარების თითოეული საფეხური, რასაკვირველია წარმოადგენს და ასახავს სოციალური ყოფის თავისებურებებს. რთული სახელმწიფოებრივი ინსტიტუტების ჩამოყალიბებასა და განვითარების

მე წვიმა მზრდიდა, როგორც კიპარისს, ზღვის ნაზი სიო, ოცნება ღამის. ჩემი ბავშვობა, ვხედავ, იქ არის, მეფერება და კოცნას მიგზავნის. ლამის არწივის ფრთები შევისხა, ლამის დავლეწო ცივი ქარები. მომეცით ჩემი

“...დიდხანს მესმოდა ყორნის ჩხავილი. შემდეგ, როდესაც წახვედი ჩემგან, მიდიოდი და მიგქონდა სევდა - ჩემგან მოძღვნილი ლურჯი ყვავილი; თვალს მიეფარე - ვიფიქრე, მორჩა, დღე დაღამდა და აღარ ინათებს. თან

ქვაკაცა, მომხვიე მზისფერი ტორები, მიწას დარდის ბელტად შეზრდილი. ღრუბლები მოედნენ ცას ზანტი ზმორებით, სითეთრე ფსკერისკენ შეზიდეს. რა ცოდვით მიჰკვრიხარ კლდეშუბლა გორაკებს, რა სისხლი გიმძიმებს მუხლებს,

წუხელ მამაჩემი დამესიზმრა შემიყვარეო, სიკვდილის წინ მევედრებოდა.. ახლა მაინც შემიყვარეო.. მიყურებდა თავისი მწვანე და წყლიანი თვალებით და ტუჩები უკანკალებდა... შემიყვარეო, ეს მითხრა მხოლოდ. ხელებს

ვეძებ დაგდებულ კალამს, ვეძებ გაცვეთილ დღიურს, ოდეს დავწერე სადაც, ვისთან ვტოვებდი ჩემს გულს. გადავასწორო მინდა, ძველი ნაწერის ბწკარი, ძველ დღიურს ვეძებ დაგდებულ კალამს, ვეძებ გაცვეთილ დღიურს, ოდეს