ჟურნალი

მომინდა როგორ, მომინდა როგორ, მოულოდნელად, თანაც სრულებით, ვმგზავრობდე სადმე, დღის მატარებლით, ნებისმიერი მიმართულებით. * * * მომინდა როგორ, მომინდა როგორ, მოულოდნელად, თანაც სრულებით,

სწორად შენ მოგმართავ და ნუ გაკვირდები, მერე რა, თუ არ გიცნობ და ჯერ გამოკვეთილ კონტურსაც ვერ ვხედავ შენსას, სამაგიეროდ, ახლა, ამ წუთას, ჩვენ ვიწყებთ ერთურთის შეცნობას. როცა შენ შეეცდები ბოლომდე

ილაჯგაწყვეტილი ღამის ილუზია, სადღაც შორეული ფიცხი ქარიშხლები, შენში ყოველივე ცა და ფირუზია, ჩემში ლექსები და წიგნის სანიშნები. თვალებს მიკოცნიდი, მახსოვს, გარინდებით, მთვარე შენატროდა ფიქრის

მას ყველა ,,ურიას ეძახდა, ანდა ლეილა ებრაელის ბიჭად მოიხსენიებდნენ, მისი ნამდვილი სახელი ურიელი, კი რატომღაც ყველამ დაივიწყა. როცა ქვეყანა აირია და ებრაელებმაც ისტორიულ სამშობლოს მიაშურეს,

მდუმარებენ ქედები, სურნელება ენკენის, აქ, არავის, ჯერ კიდევ, სულ არავის არ ესმის, არის ჩაფიქრებაში, რაღაც გენიალური, იდუმალად ნაცნობი ლანდი ასომთავრულის... პასტორალი ფერების, ჩუმი ჭალა არესის, თითქოს

ბავშვობაში, სკოლიდან დაბრუნებულს, ჩვენი უბნის შესახვევში მისულს, თუ ახლადგამომცხვარი პურის სურნელი შემომეგებებოდა, ვნატრობდი, ნეტავი ბებიაჩემი აცხობდეს თონეზე პურსა-თქო. ფეხაჩქარებული გავრბოდი, ერთი

გურამ დოჩანაშვილის,სამოსელი პირველი, ავტორისავე მინაწერის მიხედვით, დაწერილა 1966 - 1978 წლებში. დროის ეს შუალედი თანაკვეთაშია ეგეოსური ცივილიზაციის ორ ფაზასთან, ამდენად, ეს ნაწარმოები, მისი

მე შავმეწამულ მუსტანგების მსახრავს ქროლება, დღეს სისხლი წვეთავს, მელანივით, კალმის შაშრიდან და ყველა სტროფის ახლა მინდა მოოქროვება... ნახევარმთვარის ვრცელ ქარქაშიდან, მსწრაფლ ამოვაგებ ჩემს

ბრძოლა სპორტში რომ მიზნის მიღწევასთან გვაახლოებს, ეს არახალი ამბავია, მაგრამ ბრძოლა მოედანზეა და მას სჭირდება ზურგი,რომლის გარეშეც არაფერი გამოდის. ქართული ფეხბურთი წლებია ვერ ტოვებს კმაყოფილების

თოვლიან ბილიკს ნელა მიუყვება ფიფქებში გახვეული ივანე. სოფლის მიმდებარე ხევში უნდა ჩავიდეს და პატარა მღვიმის შესასვლელთან გუშინ დაგებული ხაფანგი ნახოს. მელიას დაჭერას ვარაუდობს, ადრეც დაუჭერია

თავმჯდომარის სიტყვიდან თქვენთვის უკვე ცნობილია ჩემი დღევანდელი ლექციის თემა: „რატომ არ ვარ ქრისტიანი“. ალბათ, თავდაპირველად კარგი იქნებოდა გვეცადა სიტყვაში - „ქრისტიანი“ გარკვევა. საქმე იმაშია, რომ

მიუხედავად იმისა, რომ აზრის თავისუფლად და შეუზღუდველად გამოხატვა ჩვენი ქვეყნის მოქალაქეებს საქართველოში რუსული მმართველობის არსებობის ყოველ ეტაპზე ჰქონდათ მკაცრად შეზღუდული და შესაბამისი პერიოდის

ქარში ბავშვი ვარ ისევ და მეფიქრება, რომ გამიტაცოს ქარმა, თითქოს ჰქონდეს მას ფრთები, მკვრივი სხეული, ყოფილიყოს თითქოსდა გედი და დასჯის მიზნით, რაკი ცუდად ვიქცეოდი, თან წამიყვანოს. ბავშვი ვარ ისევ და

გაკვეთილები უკვე დაწყებული იყო, დერეფნებში ჩამომდგარ სიჩუმეს კი, მისი აზრით, სწორედ რომ ძალიან მოუხდებოდა კარის ავისმომასწავებელი ჭრიალი, ან წყლის წვეთების მონოტონური წანწკარი, როგორც საშინელებათა

პლატონის, ამ გენიალური ფილოსოფოსის ღვაწლი კაცობირობისათვის შეუფასებელია. მისი ეთიკური შეგონებანი ყველა დროის თანამედროვე საზოგადოებას ესადაგება. მასთან მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს სიკეთის, როგორც