იქნებ ამ ზამთარს გადავურჩე! მერე თუ მოხვალ, ამ ნაცრისფერი დღეებისგან გამომიხსენი! იქნებ, ამ ზამთარს გაპატიო შენი არ ყოფნა, იქნებ და გული უშენობის ტკივილებს ბოდავს... წუხელ, სიზმრებმა გამოძერწეს შენი
ორი-სამი თვე იყო, რაც იმ ქალს თითქმის ყოველდღე ვხვდებოდი, დილაადრიან ვხვდებოდი - გაჩერებაზე მომლოდინეს ან უკვე ტროლეიბუსში მჯდომს (როცა ვიგვიანებდი). ამ ყველაფერში განსაკუთრებული არაფერი იყო - მე
ჭერს მივჩერებოდი. არ იყო კუთხოვანი, როგორც იქ, ჩვენთან, საქართველოში. თაღოვანი სახლები ყოველთვის უცნაურ გრძნობას მიჩენს და ფიქრს მივყვები. ვცდილობ, განყენებულ საკითხებზე ვიფიქრო, მაგრამ ეს მხოლოდ
გაჰყვეს, ქარს გაჰყვეს, ჟამს გაჰყვეს რაც რომ არ მივითვისე, ბოლომდე არ ვქმენ და როგორც ერთერთ, უბრალო ნაცნობს, ისე გიყვები დარჩენილ სათქმელს. მიღიმის სული, არა ვარ ავად, ბედის მორჩილი ვუღიმი მეც
ემოციების შემგროვებელი კოლექციონერი ვარ დედამიწაზე... ყველაზე მეტად რომელი მხიბლავს, ცრემლები თუ სიხარულებით მზე ნაკოცნები ათინათები?!.. დილით ვენთები, როცა ჩიტების ხმაურს გამოვყავარ საძილეთის
საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიისა და სახელმწიფოს ურთიერთობა 1918-1921 წლებში არ იყო ჰარმონიული. დემოკრატიული მთავრობის მიერ შემუშავებული კანონი ეკლესიის სახელმწიფოსაგან გამოყოფის შესახებ, არ
მკითხველო ამა ქვეყნისა! ერთხელ,როცა ძველი ბერძნული ენის ლექსიკონს ჩავკირკიტებდი და თურმე სადღაც მიუსაფარში იბადებოდნენ პერსონაჟები,რომელთა ამბავი არც მე ვიცოდი,მოულოდნელად გამომეცხადნენ და რადგან
ეს ქარები სიშორისგან წამოსული ქარებია. ჯერ არავის ვყვარებივარ, ჯერ არავინ მყვარებია! თუკი სულის ვგრძნობდი დაღლას, მარტოობით ნაწამები, არასოდეს დამიხუჭავს თვალები და წამწამები. სად იქნება ჩემი სატრფო,
გაირღვევა ეს წრეც, სანამ უნდა იყოს ჩაკეტილი. მიწის ლურჯი ფერი შეერევა ცის უთვალავ ფერებს. როგორც ბოლო კლასის სევდიანი ბოლო გაკვეთილი, განშორება დუმილს შეიფერებს. ახალი
ღამის სიჩუმისგან დატყვევებული, ახლადგაღვიძებული, პატარა ქალაქი ნელ-ნელა ითავისუფლებდა თავს მინავლებული, ბნელი წუთებისგან და რიგში ჩამდგარ მორიგ დღეს აღდგენილი ძალებით ეშურებოდა. ტრამვაის
არ ვიცი, ეს ლექსები როგორ მოგეწონება. აქ კი ბევრი ცრემლი, ტყუილი და მართალი, დაინთხა ამის წაკითხვაზე, რასაკვირველია იმიტომ, რომ ამას ამბობს ილია ტყვეობაში და არა მე. ილიას დაჭერა რომ შევიტყე,
მე-20 საუკუნის განმავლობაში წარმოდგენა ჰორიზინტზე, როგორც ტრანსცენდენტულის შიფრზე, რადიკალურად გადაფასდა. ერთი მხრივ, იხურება ჰორიზონტი და იქცევა გაუვალ კედლად ან ცარიელ უფსკრულად. მეორე მხრივ, ხდება
რატომ სვამენ ადამიანები არაყს? სვამენ, რომ მსოფლიოს ყველა ბავშვმა იტიროს. სვამენ, რომ მჟავე კიტრი ჭამონ. სვამენ, რომ გარდაცვლილები და ღმერთი
გამოიდარებს, როგორც ბევრჯერ გამოიდარა... ცა გაიცინებს, როგორც ბევრჯერ გაუცინია... დრომ უკითხავად ბევრი რამე თუკი მოგპარა - ნუ გაიკვირვებ, დროს ცოტასთვის დაუცინია?! გაგიხარდება - განა, ცოტა
ადამიანური სრულყოფილება მხოლოდ შინაგანი მთლიანობითი ენერგიით შეიგრძნობა, როცა აზრსა და სიტყვას შორის სრული ჰარმონიზაციის სახებით წარმოდგინდება კავშირი, მიღებულობა, თვითკმარობის გნოსეოლოგიური