მსოფლიოს მასშტაბით, სუბტროპიკული კულტურებისაგან მიიღება უაღრესად მნიშვნელოვანი, ძვირფასი და, ამასთან, მრავალფეროვანი სასოფლო-სამეურნეო პროდუქტები, რომელთაც ფართო და მრავალმხრივი გამოყენება აქვთ
ბედად წერილი სიმშვიდის ხარ რადგან ხატება, სულს აგრერიგად ეგებ ამად ეძვირფასები, საღამოვ! და გინდ გვერდით გახლდნენ გულის სალხენად თიბათვის წვიმა, ძეფიროსის გრილი ალერსი,
გაზაფხული შეიმოსავს მწვანე ფარჩას, ვიცი,სოფლად იყვავილებს ჩვენი ბაღჩა. წლები მიდის სიყმაწვილე არსად არ ჩანს, ამ ცხოვრების ქარიშხალში, სადღაც დამრჩა. დავალ ქვეყნად,დავატარებ დარდის ჩანთას,
ცნობილი ფაქტია, რომ ფაშისტური გერმანიის მთავრობამ საბჭოთა კავშირზე თავდასხმამდე რამდენიმე წლით ადრე დაიწყო ფიქრი და შესაბამისი გეგმის შემუშავება, რომ ომის დაწყების შემთხვევაში საბჭოთა კავშირის
მზეს თითქოს ფოთლები სცვივა, ნისლი ჩამოწვა და ლხინობს, მღერის შემოდგომის წვიმა, ისევ აყენებენ ღვინოს. ისევ გიორგობის თვეა, ჩრდილავს მანათობელ მზეს და ქარმა გამახსენა უწინ, *** მზეს თითქოს ფოთლები
იმერეთიდან გურიის გზაზე, საჯავახოსთან ნატვრის ხე რომ დგას, ფიქრის ფერადი ნაფეხურები ქარს გატანებულ ოცნებებს მოჰგავს... ააშრიალებს ნატვრის ხეს ცელქი, მოუსვენარი ოცნების ქარი, ჩემი ნატვრის ხე
მთელ ზაფხულს დედულში ვატარებდი, იმერეთის ერთ ლამაზ სოფელში. თუმცა რაღა სოფელში. ჩვენთვის სიქთარვა მხოლოდ ბებიაჩემის მაღალი ტრიფოლიატის ღობით შემოსაზღვრული, ვეებერთელა ეზო და კარ-მიდამო
სოფოს და თათოს ბევრი სათამაშო აქვთ, მაგრამ, ალბათ დამეთანხმებით, რომ პატარებს გასართობად სათამაშოებზე მეტად შთაგონება სჭირდებათ. ასეთ დროს სოფლად მცხოვრებ ბავშვებს შეუზღუდავი არჩევანი აქვთ:
სოფლის მტვრიან შარაზე თაფლისფერთვალება, თავაწეული გოგონა მიაბიჯებს. ფიქრიანი მზერით კავკასიონის მწვერვალებს გასცქერის. როცა ასე გაჰყურებს დათოვლილ მწვერვალებს, მაშინ მიწას ტოვებს და წარმოსახვით სხვა
მარტია. ყინვიანი ქარი შლეგიანივით დაჰქრის ნაძვებში და წიწვებისგან დასერილი ლოყები უხურს. დღისით აჭყაპებული თოვლი ისევ იყინება ქუჩის კიდეებზე და იშვიათ გამვლელს აფრთხობს მისი ცივი
ხშირად ღიმილი არის გმირობა, ყველა ყვავილი სულში ჩამახმა, ვატყობ, დამტოვა მადლის მირონმა, ვატყობ, მიმტყუნა გრძნობის ჩახმახმა. ახალ ტკივილებს ისე ჰგავს, ძველი, ბეჭებზე მუდამ მძიმე ლოდს ველი,
ცა ხავერდია, დაუჯერებლად ლურჯი, ჩაწობილია ჭალის ტბორებში ფუნჯი. რიჟრაჟმა მჩატედ ამოამთქნარა მოლი და მოლს დაეცა ლანდი დამფრთხალი ქორის. ეალერსები ცამდე აზიდულ სერებს და თავს ავალებ: _ წერე! წერე და
გოგონას ბავშვობიდან არ უყვარდა მატარებელი, რომლის ღამეული ხმიანობა მასში მელანქოლიურ ემოციებსა და ბედისწერის ასოციაციებს აღძრავდა, ბორბლების დაგა-დუგი თითქოს რაღაც ავს უქადდა, საყვირის ხმაზე კი ისეთი
ვირჯინია ვულფი მოდერნისტული ლიტერატურის ერთ-ერთი ცენტრალური ფიგურაა, თუმცა ხშირად, როდესაც მეოცე საუკუნის დიდ მწერლებს ახსენებენ, ვულფი ვერ ხვდება ჩამონათვალში ან თუ ხვდება, მხოლოდ და მხოლოდ
იზაბელ პერვინს გარედან ეტლის და ჰოლში ქმრის ნაბიჯების ხმა ერთდროულად მოესმა. უძვირფასესი და ყველაზე დიდი ხნის მეგობარი, კაცი, რომელიც მისი ცხოვრების შეუცვლელი თანამგზავრი გახლდათ, წვიმიანი ნოემბრის