ჟურნალი

მე და შენს შორის, მთვარევ, მანძილი თეთრად გაშლილი ღამის სუფრაა, არ სჩანს ვარსკვლავნი, შენ ხარ თამადა, მთავაზობ წვიმას... იგი სუფთაა, სუფთაა, როგორც გულები ჩვენი, წვიმიან ღამით გზებზე დაღლილი,

თავად ავტორი ოთარ ჯირკვალიშვილი მოთხრობას ,,ბეკეტი“ ასოციაციურ, ასოციალურ რომანს უწოდებს. სათაურიდან გამომდინარე, მკითხველს აქვს ლოგიკური და, შესაბამისად, გამართლებული და დეტერმინირებული მოლოდინი,

მიწა, სადაც თეთრ ქაღალდში გახვეულ გვამებს ტოვებენ, სითეთრე ქრება თირიან ნიადაგში. სითეთრე მოძრაობს, გამოდის მაგისტრალზე და ბრუნდება ქალაქში. ეკრანი რეალობას გადმოსცემს, როგორც ერთადეთ სინამდვილეს.

იცი? მომინდა მოგიბოდიშო, რომ ცხოვრებაში ჩვენ შევხვდით გვიან, რომ არ მომეცა ბედისგან ნება მოვფერებოდი მაგ თვალებს, მზიანს... რომ გაზაფხულმა ჩაიგრიალა ჭაბუკურ გზნების გიჟმაჟ თარეშით და მოზეიმე ტრფიალის

მაშინ, ალბათ, ასე ათი წლისა ვიქნებოდი, როდესაც პირველად მოხუცის ბინაში ამოვყავი თავი. მეზობლის ბავშვებს, გოგოებს გავყევი და დღის ბოლოს ლუბას კარზეც დავაკაკუნეთ. უფრო სწორედ, მეტიჩარა გოგოებმა

ერთ დროს დიდი რუდუნებითა და მოწიწებით მეპყრობოდნენ ადამიანები. – გულისტკივილით ამბობს წიგნი – ახლა კი ვაგდივარ ოთახის ერთ ბნელ კუთხეში მარტოდმარტო და მტვრის სქელი ფენა მადევს, სუნთქვა მიჭირს! ჩემი

ტრუტუარი ჰგავს დამსკდარ ტუჩებს. და შემაწუხებს მაშინ ყველა ფიქრი და მზერა, რომელიც ისე მიქრის და მსერავს, როგორც ხალხი ამ ქუჩებს. საღამო დადგა, ასიგნალდნენ გზად მანქანები, სანამ ჩიტები მოდარაჯე

ახლახან ერთი ახალგაზრდა მწერლის წიგნს ვკითხულობდი; რამდენიმე უხერხული გამოთქმა მომხვდა თვალში... მერე სწორედ ამ თვალსაზრისით ფანქრით ჩავიკითხე ხუთიოდე გვერდი... და უცნაური სურვილიც გამიჩნდა –

ახლა მე ისე ვძერწავ სტრიქონებს, ვით ღმერთი თიხას, როდესაც ქმნიდა ხატს თავისას - შესაქმის გვირგვინს და ჩრდილად მადგას იმ შორეული დღის გაელვება, ოდეს ადამმა ედემს მოავლო პირველად თვალი: ვერ დაინახა ძე

შენ შესახებ ბევრი ითქვა, ფსიქოლოგიური, იდეოლოგიური, რელიგიური, შენი ცხოვრება შენზე უკეთ იცოდნენ, ბევრი გლანძღეს. ბევრი საკითხის გამო ხშირად ბოროტადაც გამოგიყენეს, ისე, რომ შენთვის არც კი უკითხავთ,

სახლიდან გასულსუკან, შინისკენ რაღაც რომ მექაჩება, ამ რაღაცას ნეტა რა ჰქვია? იქნებ საწოლი, სადაც ყოველღამ მკვდრებთან შეხვედრის სიხარულის განცდა მაძინებს? იქნებ ნახატი- ჩემი ოცნების უფლისწული, რომელიც

სიყვარული ქარაფია, მიუვალი, ნიკო, ირმის ნახტომს, ბეღურების გადაფრენას ელის, მარგარიტა, არ გესმოდა მხატვრის, ჩემთვის ვფიქრობ, მისი ფუნჯის, მისი ნიჭის, შეზავებულ ფერის... რად გაქელე, მარგარიტა, ეგ

მიცურავს ვითომ. მხარულით. ჯერ ერთ მკლავს მოუსვამს ატალახებულ წყალს, მერე მეორეს. ფეხის თითებით აუზის ფსკერს ებღაუჭება და წყალ-ტალახში იზიზნება. უფრო იმღვრევა აუზის წყალი. მაინც

როცა აღარ გწამს და ელოდები წამს, წავიდა ჯარი გადაჰყვა ძველ ამბავს, როცა იცი,რომ ჰაერი სადღაც ქრის, ქარების მეტი ვინ დაუდგება რიგს. მონოლითური აზროვნებიდან მწამს, ცხენი დაადგა არასაკადრის გზას, მინდა

ქეშო პირველად ჩხუბში ვნახე, შორით „რასხოდო“, ისეთი ეშხით დაიძახა, ყველა გაჩერდა... ქეშო სან-ზონის სახე იყო, ხანაც რაფსოდი, ხანაც მამაო, ხანაც გიჟი, ხშირად ვამჩნევდი, ჩუმად, თავისთვის ბუტბუტებდა: