ჟურნალი

ღრუბლები ჰგვანან ალბატროსებს, როცა ქარია, მტკივან მუხლებზე დაიკრავენ ფოლგის ნაგლეჯებს, ჩვენმა ფიქრებმა გადაკვეთეს დღეს ერთმანეთი, ჩვენმა ფიქრებმა სამშობლოზე ლექსი დასჭექეს. ცა ჩამოიღეს ექოებით, მიწა

ჩემი ასაკის კაცს ავტობიოგრაფიას აღარ თხოვენ. ნაცნობებმა იციან ვინ იყო და რა უკეთებია. უცნობებს არ აინტერესებს.ჩემი ხნის კაცს აღარსად ეძახიან და აწინაურებენ, პირიქით, ერთი სული აქვთ ჩამოაქვეითონ,

გული როცა სიყვარულით შემომიტევს და ჩიტივით მოაწყდება ფანჯრის რაფას. მონატრება, ჩემი ქვეყნის საზღვრებს უტევს და სურვილიც მისკენ წასვლის დღეებს ღაფავს. ყოველი დღე დაბრუნების ფიქრით გამყავს, გულში

არ წაიკითხო ჩემი ტექსტი დეკლამაციით და ეს იცოდე, არ მორჩება ლექსი გრაციით! ვიცი, მოელი სიტყვათწყობას პალინდორმით, განა გეკუთვნის?! ვინ გაგიშლის სუფრას ღომით. ბოჰემური პაემანი არ წაიკითხო ჩემი

მე რომ მიყვარხარ ძვირფასო მოდი ნურავის ნუ ეტყვი ამქვეყნად მე და შენა ვართ საუკეთესო დუეტი მე შენთვის გავჩნდი იცოდე მგონი ეს მართლა ბედია მე უფრო მეტად მიყვარხარ ვიდრე იასონს მედეა გაწვიმდა ისევ

-გამარჯობა, ელეონორ. - მივესალმე ქალს, რომელსაც ნახევარი საათი შორიდან ჩასაფრებული ნადირივით ვუყურებდი. მას კი ხელები პატარა ჩანთაზე ჩამოელაგებინა მშვიდად და სკამზე იჯდა ჩაფიქრებული. -უკაცრავად? -

,ვეფხისტყაოსანი“ მე-12 საუკუნის ძეგლია. ეს პერიოდი ჯერ კიდევ გვიანი შუა საუკუნეების ეპოქას ეკუთვნის, თუმცა ჩვენ ხშირად ვამბობთ, შოთა რუსთაველმა ეპოქას გაუსწროო, ამიტომ თუ უფრო სიღრმისეულად

ძალაუფლება კომპლექსური ცნებაა, საზოგადოდ მივიჩნევთ, რომ ძალაუფლებაა დაამყარო კონტროლ სხვა ადამიანზე, სოციუმზე და ა.შ. ძალაუფლების წყურვილს კი ძირითადად სოციალური დიფერენციაცია ან ადამიანის ეგო

როცა დიდი სასკოლო არდადეგები ახლოვდებოდა, ერთი სურვილით ვივსებოდი: მინდოდა, რაც შეიძლება მალე, ზაფხულის - ჩემი თავგადასავლებისთვის ისედაც ხანმოკლე ფერადი დღეების - არც ერთი ეპიზოდი არ დამეკარგა

ქალი და კაცი გაუნძრევლად სხედან ერთმანეთის პირისპირ, ქალი ტელეფონზე ლაპარაკობს, უფრო სწორად, მხოლოდ ერთ სიტყვას ამბობს დრო და დრო: კი... კი... კი... კაცი დგება, უყურებს კარს, მშვიდად უახლოვდება ქალს

აქედან ჩემი თვალები გკითხულობენ ხედვას ნუ დამიზარებ დედაო მაშინ როცა ყველა ფერი შავია რას ჩავუთქვა შვილების სიმწვანე მარადიულ სიხარულად რომ ვაქციო და ნათელი კრისტალები ბილიკზე მიმოვუბნიო დამარიგე

სცენის ცენტრში დგას პატარა მაგიდა, რომელსაც სცენის მხარეს აქვს ორი უჯრა, ორივე ღიაა. მაგიდასთან, სახით სცენისკენ, უჯრების მოპირდაპირედ, ზის თავმობეზრებული და დაქანცული მოხუცი კრეპი. ძველი, ვიწრო

იქით, სადაც მიფრინავენ წეროები, თეროების ღეროები მიფრინავენ, ამზიანდა, აშრიალდა ჩეროები, ჟეროების თეთრი გუნდი მისდევს ნავებს. აქანავებს ქაფს ტალღებზე ლურჯი სიო, სადღა სდიონ მზეს გადაღმა ნაპირებმა,

ხიხათა (ხიხამთა) – მთა რაჭის ქედზე, ონისა და საჩხერის მუნიციპალიტეტების ტერიტორიაზე. სიმაღლე 2239 მეტრი. დამრეცკალთებიანია და სუბალპური ბალახეულით შემოსილი. დიდი რაოდენობით გვხვდება კარსტული ძაბრები.

მამა-პაპათ წეს-ადათის ერთგულად შემსრულებნი, ხევსურეთს მიმრავლე, ღმერთო, ხევსურები... არაგველებივით რომ იყვნენ გულადები და მამულს იცავდნენ კვლავაც გულანთებით... ლესავდნენ ფრანგულებს და ფარებს