ჟურნალი

ვერ აგამღერე, ვერ ჩაგაცვი ატმის ყვავილი, ვეღარც მოგარგე სიყვარულით ნაქარგი ფარჩა, არ მომიფრთხილდი, ვერ მიცანი, რომ ვარ ნამდვილი და გრძნობა ჩემი გადააგდე, აღარსად დარჩა... ბედი ტრიალებს დაბადება -

ბალზაკს თხუტმეტი წლის წინ შევხვდი, პარიზიდან ორმოციოდე კილომეტრის დაშორებით, მელან - პარადის ერთ-ერთ უნიკალურ კაფეში, სადაც, მაშინ, ისეთი მიზეზით მოვხვდი, რომლის გამხელაც ახლა უკვე აღარ მაშინებს;

დიდი აფეთქების თეორიას თუ ვირწმუნებთ, მთელი სამყარო, ჩვენი ჩათვლით, ენერგიის თვითგამოთავისუფლების პრინციპზეა აგებული. გონებიდან გამოთავისუფლებული ენერგიის ნაირსახეობაა ზოგადად კულტურა და ცალკე

დედაენას მთავარ ეროვნულ ძალად მიიჩნევს იაკობ გოგებაშვილი და სწორედ ამ ძალას მომართავს იგი ერის სასიკეთოდ. დედაენაზე სწავლის აუცილებლობაც სწორედ ამისთვისაა საჭირო. ამიტომ იტყვის იგი გულდაწყვეტილი:

პაოლო იაშვილის უმცროსმა მეგობარმა, გიორგი ლეონიძემ, რომელმაც მზიური პაოლო~ უწოდა თავის თანამოკალმეს, მისი ასეთი პორტრეტი დაგვიტოვა: ნაღმიანი სიტყვის პოეტი, გაბედული მხატვარი, ვაჟკაცური ხმის

ნეტავ მართლა რა იფიქრა ჩემმა დიდპაპამ, როცა სამ შვილს ხელი მოხვია და სვანეთიდან ბარში დაეშვა. შეიძლება, ღვინო უყვარდა? აკი, მთელი საქართველო გადმოიარა კახეთში რომ ჩამოსულიყო და ვაზის რქა გადაეწვინა.

ბლატტელლა გერმანიცა-ს, ვისაც დედამ დაბადებისთანავე „კოკროჭინა“ შეარქვა (მოფერებით - კოკრო), რადგან თავის და-ძმებთან შედარებით პატარა, დალეული გაჩნდა, და ვისაც იმ დღიდან ყველა მეტსახელს ეძახდა -

დიდ ფუმფულა პლედზე ნემსი დამივარდა. ვერცხლისფერი ნემსი ვერცხლისფერ პლედზე. თვალებს ვაცეცებ, მაგრამ ვერ ვხედავ. ხელისგულებიც ვერ პოულობენ პაწაწინა წვეტიან რკინას. მალე ოთახში შემოირბენს ჩემი შვილი და

ახლაც შენი ჩუმი ცრემლი გამახსენდა, იებივით გიბრწყინავდა თვალში, მეტს ვერაფერს ვერ ვხედავდი მაშინ, დედა, შენს ღიმილზე მეოცნებე ბავშვი. შენი ხელი უსაშველოდ რომ მომინდეს, ღამეები გავათენო თეთრად... თუ

უკიდეგანო ბინდია რადგან, ცას კოსმიური ზმანება სერავს და ცდომილების თაღოვან კართან, ჩამოგვირისტდა დაისის კერა. ცის კიდემ ისე აიდგა ენა, დააფრთხო ღამე ჭექა-ქუხილმა. გადასწვდა სივრცეს ნატყორცნი მზერა და

ვიშვი... უფალმა მადლად მომმადლა აზრი და გონი... და ამაყოლა ხვიასავით დედ-მამის ძირებს... ძირებს მადლიანს, მამა-პაპურს, ოფლისგან მორწყულს... გავნოყიერდი... გადავყლორტე კვირტები მზისკენ...

ზურაბ კიკნაძე “ვეფხისტყაოსნის” ორი სამეფო და ისტორიის დასასრული “ისტორია გრძელდება, რადგან ყოველი მიღწეული არასრულყოფილია” (სიმა ციანი). “ადამიანთა ერთობა ისტორიის ზღვარია. ეს იმას ნიშნავს, რომ

ისეც ხდება ხოლმე, რომ ინგლისშიც კი ყველაზე საქმიანი და ყველაფრით კმაყოფილი ადამიანი ხელიდან უშვებს იმას, რასაც ფლობს-ეს შეიძლება მთელი კვირის სარეცხიც კი იყოს. მათ ხელში თეთრეულები და საღამურები

მაშინ, როდესაც წიგნს აკლია მკითხველი, ფენტეზის (ინგ. – Fantasy) ჟანრში მკითხველს აკლია წიგნი. ასეთია რეალობა საზღვარგარეთ, უფრო მეტად კი, საქართველოში. იყო დრო, როდესაც ცნობილი გამომცემლები ფენტეზის

Რას მეჩურჩულები? Ნუთუ, მარადიულ ცხოვრებას ელტვი? Მითხარი, ყველა შენი ფიქრი ასეთია? Შენ ჩვენ არ გვიმზერ, არც გვისმენ. თარგმანი მარიამ გაბუნიასი Მინდვრის