ჟურნალი

ჰაერში ხელებს გაშლი და გსურს აიმგზავრონ ხელებმა აყვავილებულ ვაშლიდან – უთქმელი ბედნიერება. ხმაურს ზიარად დავეძებთ – ბგერებს შევხსენით ღილები და ცის უხილავ საცეცებს ცალ-ცალკე ვემორჩილებით. ჭალებს

როცა ადამიანი ფანჯრიდან იხედება, მრავალი საინტერესო მოვლენის დანახვა შეუძლია, მაგრამ სახლის ცნება მის ცნობიერებაში იმთავითვე ფიქსირდება და გადაულახავ წინაღობად იქცევა. გამოსავალი ბუნებად ყოფნაა,

ანა კალანდაძეს, ჩვენს სასიქადულო პოეტს, თავისი ლექსების „ფშაურ ციკლში გამჟღავნებული აქვს თავისი უიმედო სიყვარული, რომელიც ზაფხულობით შუაფხოში ყოფნის დროს ეწვია, სიყვარული ვერ დამალა, თორემ „მისი

მაღალმთიანი აჭარის მთებში დაიბადა. ბავშვობიდან დღემდე შრომაშია. ოჯახში შვიდი შვილი იყო. ყველა მან დააბინავა, ზოგსაც ასწავლა, ზოგსაც სახლი უყიდა. თვითონ კი ბოლოს დაოჯახდა, ისიც მშობლიური მხარიდან

2020-ის ლაკონურად შეფასების მცდელობისას ბევრ არასასიამოვნო ეპითეტს მოისმენდით, თუმცა შესაძლოა თქვენც იმ ადამიანთა რიცხვს განეკუთვნებით, რომელთაც ამგვარი ეპითეტით თავადვე შეგიმკიათ ჩვენი პანდემიური

შუაღამეა, ყველას სძინავს, ამ მკვდარ ოთახში, სუნთქვაშეკრულს და უსიცოცხლოს მიჯობს რა უფრო, ახლა რომ ჩემთან მოხვიდოდე გაშლილი თმებით, ანგელოზივით, მაცოცხლო და გამესაუბრო.

იქნებ ამ ზამთარს გადავურჩე! მერე თუ მოხვალ ამ ნაცრისფერი დღეებისგან, გამომიხსენი! იქნებ ამ ზამთარს გაპატიო შენი არყოფნა, იქნებ და გული უშენობის ტკივილებს ბოდავს... წუხელ, სიზმრებმა გამოძერწეს შენი

თვალზე ნამი მომადგება, ამწვანდება დარდის დვრიტა, მარტმა შენი მონატრება მტევანივით შემაწყვიტა. ცა ნაცრისფერ იადონებს შემოახვევს ხაკის ქობანს, თუ ღიღილოს ვეამბორე, ძეწნა წყევლით ამომქოლავს. მონატრება

არა, ამ სხეულში ვეღარ დავეტევი, ლამის გამიგლიჯოს სისხლმა საფეთქლები. გულის კედლებს სცვივათ უკვე ნაფლეთები, ვგრძნობ, რომ ვერ გავუძლებ, მალე ავფეთქდები. არა, პატარაა ჩემთვის ყველაფერი ვცდილობ, რომ

მეცეკვე შენი მშვენიერებით, ვიოლინოთა სიმხურვალეში. მეცეკვე, ვიდრე გული ძგერების არსუშიშარი მტანჯველ ღამეში. იყავ მომტანი ჩემთან სიმშვიდის, ვით ზეთისხილის ნანატრ ტოტისა,

რატომ დამეკარგე უმიზეზოდ, მე კვლავ კენტად ვარ და სოფლად ვრჩები, შორს ხარ, მაგრამ მიხმობს შენი ეზო, ეზოში მოშრიალე ალუჩები. ეზოც გავერანდა ნაფერები, ქალაქს წახვედი და დაიკარგე, ახლა იმ თუთის ხეს

როდესაც რომანტიზმის შესახებ ვსაუბრობთ, თავდაპირველად ყოველთვის წარმოგვიდგება თვალწინ მე-18 საუკუნის ეპოქა თავისი ბუმბერაზი მწერლებითა და ხელოვანებით, თუმცა, რეალურად, რომანტიზმი ერთ საუკუნეში არ

გაზაფხული ლონდონში გავატარე და თუმცა ყველაფერი, რაც ჩაფიქრებული მქონდა, ვერ ავისრულე, ჩემს ცხოვრებაში მაინც სასიამოვნო ეპიზოდად დარჩა. მაგრამ კვირა კვირას მისდევდა და ზაფხულიც მოახლოებული იყო და

დროში მხოლოდ და მხოლოდ ერთხელ ვიმოგზაურე. ეს ამბავი მარტის ბოლოს გადამხდა თავს. დროს გვიანი არ ეთქმოდა, თუმცა, აღარც ადრე იყო. დღის ის მონაკვეთი იდგა, ესპანელები რომ პირველად იკრიბებიან სავახშმოდ.

აცივდა. გაუსაძლისად აცივდა... არა, აქამდეც რა, განა არ აციებულა, მაგრამ... ეტყობა სინორჩ_ სიქორფის ძალით იყო ის სულისგამყინავი ქარიც, რომ მეთბილებოდა, თორემ აბა, სხვას, რას დავაბრალო ჩემი ასე