ჟურნალი

სულში სიმარტოვე თუ დამძიმდა, ბილიკს გავუყვები ქვა-ღორღიანს... ნამით დაცვარულ და ატირებულ მინდვრებს გადავხედავ მთა-გორიანს... ყლორტებს ხელს შევავლებ გამოკვირტულს, თრთოლვით ნუგეშს ვეტყვი ამბორიანს...

“არსაიდან არგენტინოვნას” დილიდანვე გული ერეოდა და თავს არც თუ კარგად გრძნობდა. მიუხედავად ამისა, სიგარეტის წევითა და ელეგანტურ-სექსუალური ნაბიჯებით მაინც გამოვიდა სახლიდან. იმ საბედნისწერო დღეს

როცა ერჩოდნენ, ღმერთი უთვლიდა, რამდენს ესროდნენ ჩუმად ზურგიდან. ვერ ვგრძნობდი ხელებს, წვიმის წვეთებში საკუთარ ცრემლებს ჩუმად ვეძებდი. *** როცა ერჩოდნენ, ღმერთი უთვლიდა, რამდენს ესროდნენ

შემოდგომა იყო, ბრწყინვალე შემოდგომა...ჰაერი სუფთა, ცრემლივით უმწიკლო. მოყვითალო მთები იმდენად ახლოს, იმდენად გარკვევით მოსჩანდნენ, რომ მათ დავარცხნილ კალთებზე შორიდან შეიძლებოდა ხევებისა და წითლად

ყველა უშენოდ განვლილი წამი ჩემთვის სიკვდილის ტოლფასი არის, ყველა გზას მაინც შენსკენ მოვყავარ, და მაშინ ვსუნთქავ ახლოს რომ მყავხარ... არ შემიძლია!.. ბევრჯერ ვეცადე!.. მაინც ვერ მივწვდი მაღლა ზეცამდე,

კაცობრიობის ისტორია, მისი განვითარების თითოეული საფეხური, რასაკვირველია წარმოადგენს და ასახავს სოციალური ყოფის თავისებურებებს. რთული სახელმწიფოებრივი ინსტიტუტების ჩამოყალიბებასა და განვითარების

მე წვიმა მზრდიდა, როგორც კიპარისს, ზღვის ნაზი სიო, ოცნება ღამის. ჩემი ბავშვობა, ვხედავ, იქ არის, მეფერება და კოცნას მიგზავნის. ლამის არწივის ფრთები შევისხა, ლამის დავლეწო ცივი ქარები. მომეცით ჩემი

“...დიდხანს მესმოდა ყორნის ჩხავილი. შემდეგ, როდესაც წახვედი ჩემგან, მიდიოდი და მიგქონდა სევდა - ჩემგან მოძღვნილი ლურჯი ყვავილი; თვალს მიეფარე - ვიფიქრე, მორჩა, დღე დაღამდა და აღარ ინათებს. თან

ქვაკაცა, მომხვიე მზისფერი ტორები, მიწას დარდის ბელტად შეზრდილი. ღრუბლები მოედნენ ცას ზანტი ზმორებით, სითეთრე ფსკერისკენ შეზიდეს. რა ცოდვით მიჰკვრიხარ კლდეშუბლა გორაკებს, რა სისხლი გიმძიმებს მუხლებს,

წუხელ მამაჩემი დამესიზმრა შემიყვარეო, სიკვდილის წინ მევედრებოდა.. ახლა მაინც შემიყვარეო.. მიყურებდა თავისი მწვანე და წყლიანი თვალებით და ტუჩები უკანკალებდა... შემიყვარეო, ეს მითხრა მხოლოდ. ხელებს

* * * ერთხელაც დილით წუთისოფელს ავუბი მხარი, ბრბოს შევერიე და მათსავით დავიწყე ქცევა. ვჩანდი, როგორაც თეთრ სხეულზე დამჯდარი ხალი, შეუჩვეველ თვალს შეუმჩნევლად ვერ გაექცევა... ვუსმენდი როგორ

ვეძებ დაგდებულ კალამს, ვეძებ გაცვეთილ დღიურს, ოდეს დავწერე სადაც, ვისთან ვტოვებდი ჩემს გულს. გადავასწორო მინდა, ძველი ნაწერის ბწკარი, ძველ დღიურს ვეძებ დაგდებულ კალამს, ვეძებ გაცვეთილ დღიურს, ოდეს

ამბობენ, რომ დრო ყველაფრის მკურნალია. მე კი ამ დროს არასოდეს ველოდები. პირჯვარს ვიწერ დაჩოქილი, მუხლმოყრილი. უფალს შევთხოვ მოაცილოს სულს ბორკილი. დრო ყველაფრის მკურნალია? - ტყუილია! დრო ყველაფრის

თენდებოდა. ლარივით სწორი გზის ორივე მხარეს, სადამდეც თვალი სწვდებოდა, მოშიშვლებული ველი გადაჭიმულიყო. ჰორიზონტზე მთები ლურჯად ილანდებოდა. ტაქსი უჩვეულოდ ცარიელ ტრასაზე მიქროდა. - მაგარი მიწაა, შავი

ლიბერალური ინსტინქტები ღრმად ფემინური, სუსტი და გადაგვარებულია. პასიური მდგომარეობიდან მოქმედებაში გადასვლის ჟამს, ეს ინსტინქტები სახეს იცვლიან და გაუკუღმართებული, ინვერსირებული ნების დემონსტრირებას