ჟურნალი

დარდმა და მწუხარებამ დააჭკნო ეს ქალი, ეს ქალი, წარსულში რომ ჰგავდა ყაყაჩოს, სასტიკმა ცხოვრებამ დასეტყვა, დამეხა, დაცეცხლა დააზრო და დააბერა, ლამის დაახრჩო (ეჰ, რა ძნელია დევნილის ხვედრი).

მე და ტირიფი ვსაუბრობდით ერთხელ წყლის პირსა, მკითხა: ძამიკო, ჩამოგტირის სახე რისთვისა? მეც მოვუყევი შინაარსი ჩემი ფიქრისა და მის თვალებში აირეკლა სევდა ნისლისა. *** მე და ტირიფი ვსაუბრობდით

სულში მარტოობის უფსკრულია, ცალყბად ღაღადებენ ნარცისები... უხმო რიტორიკა უძლურია - თუკი სინანულით არ ვივსებით. მიუწვდომელი სულში მარტოობის უფსკრულია, ცალყბად ღაღადებენ ნარცისები... უხმო რიტორიკა

ტანს მოტკეცილი კაბა, ღილის აწყვეტა მკერდზე, სურვილს სევდაში ვმალავ, ფიქრი გამექცა ბედზე... ზოგს დაებედა ოქრო, ზოგს დაებედა ვერცხლი, მე შენთან ვიყო ოღონდ, *** ტანს მოტკეცილი კაბა, ღილის აწყვეტა

უღელი ხარი ქშენით მიარღვევს გაყამირებულ მიწას ბელტებად, ჟუჟუნა წვიმამ თუკი მიუსწრო, გადასკდებიან ძუძუს კერტებად. ხნულში გავლებულ კვლებს რა აავსებთ, სიკეთის თესლი სად ეშოვებათ? მე ვტოვებ სცენას

შემოასკდა თქეში ფანჯრებს, მე კი შენს გზას კვლავ გავცქერი. ქარი თითქოს კარებს ამტვრევს, ისევ უჩემოდ გაძელი. შემოვიხვევ თავზე ფიქრებს, *** შემოასკდა თქეში ფანჯრებს, მე კი შენს გზას კვლავ

სადამდე უნდა ვზიდოთ მონობის უღელი?! რისთვის მოგვიყვანა გმირებმა დღემდე?! რომ გაუშალონ მტრებს ფიანდაზები და შიმშილით ქართველებს კლავენ. სადამდე იყოს სამშობლოს ღალატი?! ამას სწავლობდნენ სკოლაში?!

ვარსკვლავებივით გეხვიოს, თუნდ თავზე ლამაზმანები. იმ ერთის მოგკლავს სურვილი, ვინც მოგიხურა კარები. საბედისწერო თვალები ვარსკვლავებივით გეხვიოს, თუნდ თავზე ლამაზმანები. იმ ერთის მოგკლავს სურვილი,

მე დედა ვარ და გულით დამაქვს თქვენი დარდები, არ გაიკვირვოთ, თუკი ასჯერ გკითხოთ - როგორ ხართ? თვალწინ გამირბენს სიყვარულის წამი კადრებით და მონატრების ცრემლებიც კი თვითონ მოგორავს. ჰო, დედა ვარ და ვერ

სული მიჭირავს კბილებით, სიჩუმე ჩემი ყვირის, ხიფათს ვერანაცილები, ჩემში ვერ იშვა გმირი. სილაჩრე თითქოს დავმარხე, გულადობასაც ვჩემობ, მალამოდ ვერ მოგეფერე, *** სული მიჭირავს კბილებით, სიჩუმე ჩემი

გულის დედოფლად მინდა რომ ვიქცე. დარახტულ რაშებს მოვყავდე მშვიდად და წელიწადის ოთხივე დროში, ატმის ყვავილის ვფეთქავდე კვირტად. მინდა ვნებების კალაპოტს ვშლიდე, ვგავდე ქარიშხალს აპრილის თვეში.

სულსა და სხეულს მოვუწყე კორიდა, დიდხანს ვფიქრობდი – ეს დღეც მოვიდა. ვიცი ერთურთში ექნებათ ომი და სულის გამარჯვება სხეულზე მომინდა. სულსა და სხეულს მოვუწყე კორიდა, ავუფრიალე წითელი ნაჭერი, სული

ადამის მოდგმის ცოდვები რომ გამოგესყიდა, ამქვეყნად შენი მოვლინება ღმერთმა ინება, ვერ შევიმეცნეთ, უარვყავით მადლი ზეციდან, ვშოლტეთ და ვროზგეთ ღვთით შობილი ჭეშმარიტება. ჯვარზე გაკრული, გაყიდული ოცდაათ

მომენატრე, მომენატრე ამ დღეს ერთობ, ვერ დაძლიე სიჯიუტე, ვხედავ, მტკიცე. მაპატიე, შევაბერდი ამ მთებს, ვერ ვთმობ, სადაც წახვალ მოგყვებიო, დამიფიცე, მაგრამ ბარი ვერ დატოვე, არ ისურვე, რომ ამ მთებში

სული სხეულში გამომწყვდეულა, სხეული, სულის გამხდარა მტერი; ნეტავ შემეძლოს ნაწილაკებად მიმოვიფანტო, ვით ქარში მტვერი, რომ ერთდროულად შევაღო კარი, სამყაროს ყველა მიმალულ სხვენში; ღირდა სული სხეულში