ჟურნალი

სადამდე უნდა ვზიდოთ მონობის უღელი?! რისთვის მოგვიყვანა გმირებმა დღემდე?! რომ გაუშალონ მტრებს ფიანდაზები და შიმშილით ქართველებს კლავენ. სადამდე იყოს სამშობლოს ღალატი?! ამას სწავლობდნენ სკოლაში?!

ვარსკვლავებივით გეხვიოს, თუნდ თავზე ლამაზმანები. იმ ერთის მოგკლავს სურვილი, ვინც მოგიხურა კარები. საბედისწერო თვალები ვარსკვლავებივით გეხვიოს, თუნდ თავზე ლამაზმანები. იმ ერთის მოგკლავს სურვილი,

მე დედა ვარ და გულით დამაქვს თქვენი დარდები, არ გაიკვირვოთ, თუკი ასჯერ გკითხოთ - როგორ ხართ? თვალწინ გამირბენს სიყვარულის წამი კადრებით და მონატრების ცრემლებიც კი თვითონ მოგორავს. ჰო, დედა ვარ და ვერ

სული მიჭირავს კბილებით, სიჩუმე ჩემი ყვირის, ხიფათს ვერანაცილები, ჩემში ვერ იშვა გმირი. სილაჩრე თითქოს დავმარხე, გულადობასაც ვჩემობ, მალამოდ ვერ მოგეფერე, *** სული მიჭირავს კბილებით, სიჩუმე ჩემი

გულის დედოფლად მინდა რომ ვიქცე. დარახტულ რაშებს მოვყავდე მშვიდად და წელიწადის ოთხივე დროში, ატმის ყვავილის ვფეთქავდე კვირტად. მინდა ვნებების კალაპოტს ვშლიდე, ვგავდე ქარიშხალს აპრილის თვეში.

სულსა და სხეულს მოვუწყე კორიდა, დიდხანს ვფიქრობდი – ეს დღეც მოვიდა. ვიცი ერთურთში ექნებათ ომი და სულის გამარჯვება სხეულზე მომინდა. სულსა და სხეულს მოვუწყე კორიდა, ავუფრიალე წითელი ნაჭერი, სული

ადამის მოდგმის ცოდვები რომ გამოგესყიდა, ამქვეყნად შენი მოვლინება ღმერთმა ინება, ვერ შევიმეცნეთ, უარვყავით მადლი ზეციდან, ვშოლტეთ და ვროზგეთ ღვთით შობილი ჭეშმარიტება. ჯვარზე გაკრული, გაყიდული ოცდაათ

მომენატრე, მომენატრე ამ დღეს ერთობ, ვერ დაძლიე სიჯიუტე, ვხედავ, მტკიცე. მაპატიე, შევაბერდი ამ მთებს, ვერ ვთმობ, სადაც წახვალ მოგყვებიო, დამიფიცე, მაგრამ ბარი ვერ დატოვე, არ ისურვე, რომ ამ მთებში

სული სხეულში გამომწყვდეულა, სხეული, სულის გამხდარა მტერი; ნეტავ შემეძლოს ნაწილაკებად მიმოვიფანტო, ვით ქარში მტვერი, რომ ერთდროულად შევაღო კარი, სამყაროს ყველა მიმალულ სხვენში; ღირდა სული სხეულში

შენამდე მანძილი ძალიან შორია, ფიქრით კი დავძრწივავ მაგ თმების სურნელში, სხეულში სასტიკი უაზრო ომია, ტკივილებს მიმალავს წვიმები ღრუბლებში. ვიცინე, ღიმილში ჩავმალე დარდები, ქარებით გავტეხე წამწამზე

ამა წლის 30 მარტს, ქუთაისის აკაკი წერეთლის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის,მწვანე დარბაზში“, გაიმართა საჯარო ლექცია თემაზე,ამაოების ფილოსოფია“, რომელიც წაიკითხა ფილოსოფიის მეცნიერებათა დოქტორმა,

თითქოს სამყარო მხრებით დამქონდა, ჯვარის სიმძიმე არც კი მიგრძვნია, ბედის ფურცლები ქარს რომ გაჰქონდა, დღეს... შეგროვებაც არ შემიძლია. ჯვარის სიმძიმე! თითქოს სამყარო მხრებით დამქონდა, ჯვარის სიმძიმე

– პროფესორო, წარმატების საქმე როგორ მიდის? – ამბობს გენერალი და პასუხს მოუთმენლად ელოდება. – რა წარმატებაზე მეკითხებით? – შეუტრიალებს კითხვას პროფესორი კა, თუმცა პასუხის გაცემას აშკარად არ ჩქარობს.

ფეხის დადგმისთვის ვერ გაგიმეტე, მე ხომ ყველაში გაზაფხულს ვხედავ, იებს, შროშანებს, გვირილებს მინდვრად ვკრეფ და ფიქრებში ფეხს მიწად არ ვდგამ. მზემ გაიმეტოს თბილი სინათლე, ცისკენ თვალებით ვიმზერ

დედამ თქვა, საბრალოს რაც შვილი გარდაეცვალა, მის მერე თვალისჩინი წაერთვაო...გათხოვებამდე ულამაზესი ქალი იყო, ტანმორჩილი, შავთვალწარბა და ეშხიანიო...ოთხი შვილი გააჩინა: ორი ვაჟი და ორი ქალიო.