შემომესია ერთ ღამეს მე საფიქრალი მწველი და სატკივარს ისევ ფიქრი და მერე ლექსის თქმა შველიდა. ჩემს ლექსებს თურმე უსმენდა ვიღაც ყბედობის მსურველი, შემაქო, მაგრამ ჩემს თვალში მაინც გამოჩნდა სულელი. თუმც
თვალებს ვხუჭავდი, როცა რიტას ხელი ჩემს თმაში რბილად დაცურავდა, მაოგნებდა მისი გრძელი ნაწნავი, პარიკმახერები რომ ასე იშვიათად ატარებენ. ვინც სხვის თმებს ჭრიდა მთელი ცხოვრება,
დასაწყისისთვის დავსვათ კითხვა: რა არის ჩვენი მღელვარებისა და შფოთის მიზეზი?ადამიანი წონასწორობიდან გამოჰყავს – მარცხს, ტკივილსა და გამარჯვებას. როდესაც ვმარცხდებით, გამარჯვება გვწყურია, თუ გვტკივა,
მოუხდებოდი პარიზის ქუჩებს; შემოდგომიდან გვიან მარტამდის,- პორტვეინით და ქალებით მთვრალი, ღამით, მულენ რუჟს ფიქრები მირზაანში ფიროსმანის ეზოში მოუხდებოდი პარიზის ქუჩებს; შემოდგომიდან გვიან
ჩემს მაგიდაზე, წიგნებს შორის, სრულ სიჩუმეში. - მისი უკანასკნელი თავგადასავალი ბუზი ჩემს მაგიდაზე, წიგნებს შორის, სრულ სიჩუმეში. - მისი უკანასკნელი თავგადასავალი. ... ჩანასახშივე თითქოს ვიღაცამ
არადა ცეცხლის სუნი ჰქონდა მაშინ ყველაფერს, თვალებსაც, ხელზე ნაოჭებსაც, გზებსაც, ჩრდილებსაც, თუმცა ვამჩნევდი, მომავლიდან როგორ მზვერავდნენ ცხოვრების გრძელი, ხშირად ღია გაკვეთილები, მომწონდა ცეცხლი, და
შენი საწოლია, დავიწყების ადგილია უსასრულო. ბრტყელი კედელი მეხსიერების არქონას ღაღადებს შორიდან. შენ ბრუნდები სახლში, ფიქრების ხერხემალზე გადავლით, შენ, როგორც დაღლილი ყვირილით, უსასრულო დაბრუნება
ვარადა ნატა - სიტყვიერი თანხმიერებისა და კეთილხმოვანების გამო, ეს გვარ-სახელი თითქოს ერთი გაბმული მელოდიაა. პოეტის შემოკლებული გვარი, ლამის ფსევდონიმად ქცეული - ვარადა, ვარადა ნატა -სიტყვიერი
ნიავში ლაღად მოქანავე კვირტების ჩქერი აცოცხლებს ეზოს, როგორც გუბეს ცურვა კალმახის, მოწყენილია უჩემობით სამკვიდრო ჩემი, - თქვენ უნაკლოდ ვერ წარმოიდგენთ, - შორით ნაცქერი
მე ვნახე სუსტი და მაწანწალა, ბებერი ძაღლი იდგა მუხებთან, მშიერს და დაღლილს ჰყოფნიდა ძალა, და ახლოს მისულ სიკვდილს უყეფდა. ძაღლი მე ვნახე სუსტი და მაწანწალა, ბებერი ძაღლი იდგა მუხებთან,
რა შეიძლება იგრძნოს ადამიანმა, როცა განვლილ ცხოვრებას გადახედავს და ხედავს დაშვებულ შეცდომებს, გაშვებულ შანსებს, ენთუზიაზმით დაწყებულ მაგრამ დაუმთავრებელ, ბოლომდე მიუყვანელ საქმეებს, სიტყვებს,
შენ სვამ ჩემს ლუდსჩემს ყავას ჩემს სისხლს ჩემს კოქტეილს სახელწოდებით “წვიმა და ქარი”. ვინ იფიქრებდა ამას ოცდათხუთმეტი მილიონი წლის წინ როცა ასე სციოდათ პლეზიოზავრებს. ვინ იფიქრებდა
ბებერ მუხასთან ჩამუხლულა მოხუცი კაცი...ეტყობა ძლიერ დაუღლია ცხოვრების რიახს... თითქოს იმასაც მოსდებია ხესავით ხავსი... მოხუცი კაცი ბებერ მუხასთან ჩამუხლულა მოხუცი კაცი...
როცა მზე ტირის, ქარიშხლები წვებიან ზურგზე, ისმის წიკწიკი უდაბნოდან ქვიშის საათის... მცირე ისარი მოზრდილ ისარს პირისპირ უმზერს,- დუმს მასლაათი. როცა მზე ტირის როცა მზე ტირის, ქარიშხლები წვებიან
იშვიათია უცხოელი პოეტი, რომელიც ჩვენთან მარტო ლიტერატურით დაინტერესებულ ადამიანებს კი არა, ჭრელზე ჭრელ საზოგადოებასაც შეუყვარებია და წლების მანძილზე შეუნარჩუნებია მის მიმართ ინტერესი. იშვიათია