ჟურნალი

ქართული ფილოსოფიის ისტორია არაერთ დასამახსოვრებელ ფაქტსა და მოვლენას ინახავს, რაც საუკუნეების მანძილზე ინვრცობოდა, შინაარსობრივად და სტრუქტურულად ვითარდებოდა, მტკიცდებოდა დასავლური თუ აღმოსავლური

დაღამდა, იესო სახლში მისვლას აგვიანებდა. კარზე გაისმა მძაფრი ხმა, ცოტაც და შემოამტვრევდნენ. ოჯახის უფროსმა გააღო. -თქვენს შვილს იესო ჰქვია? -ეკითხება შეშინებულ მასპინძელს უცნობი პიროვნება, რომელსაც

როგორ მიყვარდა, ღმერთო ჩემო, მიყვარდა როგორ, სხვას ვინღა იტყვის, მამაღლებდა მისი დანახვა, ცას მოამტვრევდა თვალთა ფერით ღიმილა გოგო, როგორ მიყვარდა... როგორ მიყვარდა, ღმერთო ჩემო, მიყვარდა როგორ,

ერთი მილით შორს მე შემიძლია, გავიგონო ის ხმაური, ზღვაში შხუნას გასვლას რომ ახლავს; შემიძლია დავითვალო გირჩები ნაძვზე. ეს უნარი გამყვება მანამ, რძისფერ კანს არ გადაიძრობს ფერმკრთალი ყურე;

სამშობლოს უანგარო სიყვარულით გულანთებული მამულიშვილები შემთხვევით როდი ევლინებიან ქვეყანას.ამ დიად კაცთა პანთეონს ვინ რა დამსახურებითა და ღვაწლით შეერთებია, ისტორიის ფურცლებიდანაც კარგად ჩანს. მხოლოდ

რა საჭიროა, ყველაფერზე გული გწყდებოდეს, არახდენილის სინანულით იავადმყოფო, სხვა იღიმოდეს, შენ თვალებზე ცრემლი გწყდებოდეს, თვალაუხელელ არსებობის ჭიად გამყოფოს... ***

ურთულესია მიატოვოთ თქვენი ოჯახი, რამდენჯერ ცრემლი შეშრობია თქვენივე თვალებს, ციხესავით გაქვთ საცხოვრებლად ერთი ოთახი, თქვენ გენაცვალეთ მაგ ხელებში – ემიგრანტ ქალებს. თქვენი შვილები დროს ითვლიან უკვე

თუ რამე გტკივა გვაწუხებს მანამდე გრძნობს და ხედავს მინდა ეს ლექსი მივუძღვნა მე მთელი გულით დედას გიორგი აბრამალაძე დაიბადა 1996 წლის 24

ამ რამდენიმე ხნის წინ ილია ჭავჭავაძის შემოქმედებაზე გამოქვეყნებულ სტატიაში „ლიტერატურა ცხოვრებისათვის“ (ჟურნალი „კრიტიკა“ 2018 წ.) ჩემ მიერ გარკვეული სიფრთხილით გამოთქმულმა ვარაუდმა იმის შესახებ, რომ

ბოლო სიგარეტი ისე,განწყობისთვის. ახლა ფიქრი იქით უნდა გავაწვალო. თავს რომ მაწონებდი,მომაწონე. შენ თმებს გამოვები, არსად აღარ წავალ. ბოლო პოეტი ვარ ბოლო სიგარეტი ისე, განწყობისთვის. ახლა ფიქრი იქით

დედები მხრებით ატარებენ წვიმის ნატერფალს, სწუხან დედები და ფიქრობენ ჯიუტ ქალებზე, თვალში მალავენ გაყინული ცრემლის ნატეხებს, და სველ ტანსაცმელს გაუხდელად, ზედ იმშრალებენ,

მოდი ჩემთან ძვირფასო ერთი კოცნა დამითმე მონატრებაც ძვირს ფასობს სამზეური გამითბე. *** მოდი ჩემთან ძვირფასო ერთი კოცნა დამითმე მონატრებაც ძვირს ფასობს სამზეური გამითბე. დღეც არ დღეობს ჩემს გულში

სასახლისთვის მოჭრილი ხე და ორმოს შეწირული გათელილი ყვავილი ერთმანეთს ტირის. მე ვღეჭდი ხის ცრემლებს საღეჭ რეზინასავით და ვსვამდი ყვავილების მომწარო წვენს. * * * სასახლისთვის მოჭრილი ხე

ბევრსაც ვერ გიწერ, არც ცოტა მაქვს შენთვის სათქმელი. დასაწყისი კი ადვილია ანით დაიწყო. ვიდრე ჰოემდე გავიდოდეთ,უნდა შევძლო და ყველა განცდა და ნაფიქრალი ლექსად ავკინძო. ტყუპისცალს ბევრსაც ვერ გიწერ,

ირგვლივ ხმაური, დუღილი სუნთქვის, და მეომართა ჩუმი განცდები: ჩემი სამშობლოს მიწას ვიცავ და უფალო, ნუთუ, მაინც ვმარცხდები?! ზე წამოიჭრა შინდისის გმირები ირგვლივ ხმაური, დუღილი სუნთქვის,