მკვლევარი მ. ჩხარტიშვილი თავის ნაშრომში დედა ნინო და მირიან მეფის რელიგიური რეფორმა~ (ჩკჰარტისჰვილი, 2014) აღნიშნავს, რომ სპეციალურ ლიტერატურაში ზოგჯერ შევხვდებით, სრულიად დაუსაბუთებ-ელ თვალსაზრისებს
ახლა ჩვენ ვხედავთ აქამდე როგორ მოვედით, ვიარეთ. ბევრი ვიარეთ. ვიარეთ, ვიფრინეთ, გათენდა ოღონდ მხოლოდ ის ხედავს სინათლეს, *** ახლა ჩვენ ვხედავთ აქამდე როგორ მოვედით, ვიარეთ. ბევრი ვიარეთ. ვიარეთ,
იმ ზღაპარში ჩამრჩენია ქოში, ჟღალი, მერამდენე უპასუხო ბარათით.. მე რომ ვიყო გაზაფხულის კოხშინშხალი ნეტა სხეულს ქოლგით დაიფარავდი? გატეხილი გულის ვინ თქვა გამთელება, *** იმ ზღაპარში ჩამრჩენია ქოში,
ჩემი მეორედ დაბადების, კერძოდ გვარის დაბრუნების რიცხვია23.05.2017 წ.„... გარკვეულ რიცხვში და საათზე სასამართლო პროცესი დაიწყო. გვარის აღდგენის მსურველი, მოსარჩლე ორჰან შარდაღი, ადვოკატი სეზენ გონენჩ
თანამედროვე ქართულ ლიტერატურაში იშვიათად თუ მოიძებნება ნაწარმოები, რომელიც მკითხველის უსაზღვრო ინტერესსა და შთაგონებას გამოიწვევს. ვფიქრობ, რომ აღნიშნული რომანი საზოგადოების ყურადღებას მიიპყრობს.
შენ ყოველღამე მიდიხარ და მე მაწუხებს ჩუმი შიში, ალყაში მაქცევს ჩვენი სახლის ნესტიანი კედლები. ზოგჯერ მგონია, რომ სახლში ვიღაც დააბიჯებს, არ შემიძლია, უძილობა ამეკვიატა. სხეულს შია! შენ ყოველღამე
მხრებს შეუდგამთ მწვერვალებს, ცის და მიწის სიმძიმე, ღვთის ემბაზში ნაკურთხო, ვინ თქვა შენი სიმცირე? შეხეთ ამ მთებს,ტიტანებს, ძალა მოსდგამთ ზევსური, ხმალნი უქარქაშონი, წილად გერგო
მწერალი რომ ვიყო, თხრობას ასე დავიწყებდი: თბილისში, კეკელიძის ქუჩაზე, ცხოვრობდა ერთი მორფინისტი გიორგი, რომელსაც დედა დაუსრულებლად ქურთუკებს ჩუქნიდა, ის კი მათ ნაირნაირი გზებით,წამლად“ აქცევდა. მე არ
შემინდე მამაო იმდენჯერ დავეცი ხელებზე არ მყოფნის თითები სათვლელად, ყოველდღე უფალი გულიდან გავეცი ყოველდღე დაცემა მიწასთან მასწორებს შემინდე მამაო შემინდე მამაო იმდენჯერ დავეცი ხელებზე არ მყოფნის
უცხო ვარ. მხოლოდ დაკვირვებულ კაცს შეუძლია მიპოვოს ძუძუს ქვეშ მიმალული ჟოლოსფერი ჰემანგიომა. დედაჩემის ნათითურს ჰგავს ლაქა. უცხო ვარ უცხო ვარ. მხოლოდ დაკვირვებულ კაცს შეუძლია მიპოვოს ძუძუს ქვეშ
შემოდგომას რომ არ დაეშვა ყვითელი ფრთები, არ შესჩვეოდა ყინვა, როგორც ერთგული ძაღლი, რომ ვერცერთ გამვლელს ვერ ეპოვნა მის შიგნით შვება, ჩვენ ჩავიდინეთ ბოროტება და დავწვით სახლი. ჩვენ დავწვით სახლი
ბაბუას თოხი ბაღჩაში მარტო, თავისთვის დევს ხისტარა თოხი. ხელს თუ მოვკიდებ ატირდება ჩემი ბავშვობა. ის უნდა იდგეს იმ ადგილას, ბავშვობის სამი ტკივილი 1) ბაბუას თოხი ბაღჩაში
ყოველი ქვეყნის ისტორია არის მუზებში, ის გმირობანი,არა მხოლოდ მუზეუმებში, იდებენ ბინას, ბრწყინავენ და არ დუმდებიან, გულს გიხარებენ, ბრწყინვალებით, არ ხუნდებიან, საქართველოს
ცა ტორტმანებს ვუცდი მთების გამოჩენას კანტიკუნტად გაფანტულან ცად ღრუბლები მიწა ჯავრობს წვიმის წვეთის გამორჩენას მზე მწიფდება როგორც ხეზე ალუბლები *** ცა ტორტმანებს ვუცდი მთების გამოჩენას
ტბისფერი ქალაქი. ექოა მთებიდან, თმები და ხელები ეძებენ საყუდელს, ამ უღელს ჩემიდან გაიტანს ძვრები და მინდა, რომ შევება ამ ღამეს, ამ ზღუდეს საფირონს ტბისფერი ქალაქი. ექოა მთებიდან,