ჟურნალი

შუქის ვაშლის ხე ვინც შენ გეტყვის იმ ერთ სიტყვას, მთელ თავის გულს ისვე მოგცემს.ძალას შენ ფლობ იმ დროითვე, მართალი ხარ როცა ცამდე. გინდ სხვა რამე აღარ გითხრას და ვაშლის ხეც დაწვდეს ღობეს,გზის დასაწყისს

აქა-იქ კი ბოტკინის ფერი ყვავილები უნარჩუნებდნენ წამლის არომატის მსგავს შეგრძნებას ჰაერს. იის ბოლქვები ერთმანეთში ჩაქსოვილიყო და ერთ მთლიან სხეულს წარმოადგენდა ბაღის უდიდეს ნაწილზე. შავი ადესისა და

მეცნიერება საშუალება უნდა იყოს და არა ადამიანის უმაღლესი მიზანი.ჭეშმარიტება კი ყოველთვის ემპირიული ჩარჩოების მიღმაა.ტყუილად ეძიებთ მას ატომებსა და მოლეკულებში,მესმის,რომ თქვენში სასოწარკვეთილება

ციკლიდან ARTეკლებიდაუბრუნებლებითითქოსდა გვათბობდეს მზე მათი სხეულების, როს ვნატრობთ შორს წასულ ძამიებს, დაიკონებს... მეფუტკრეც, თანახმად საქმის და ჩვეულების,

ვიღვიძებთ მკვეთრად განსხვავებულ სივრცის წიაღში,გაქცევა გვინდა,ენერგია კი აღარ გვყოფნის ბრძოლისთვის მავალთ.მისტერიები და კულტურათა რეინკარნაცია...ცივილიზაცია გვაგონდება.ვიდექით მრავალ გზაგასაყარზე,

სპორტულ სამყაროში, ჩვენ, ქართველებს, არაერთი წარმატებისთვის მიგვიღწევია; მათ შორის, სპორტის მეფედ წოდებულ - ფეხბურთში. ჩვენი წინარე თაობები აღტაცებით გვიამბობდნენ ქართული ფეხბურთის

1940 წელს გამოქვეყნებულ გრემ გრინის რომანში “ძალი და დიდება” (თჰე Pოწერ ანდ თჰე Gლორყ”) მოქმედება ინსტიტუციურ-რევოლუციურ მექსიკაში ხდება, სადაც ზოგიერთ შტატში ქრისტიანული ეკლესია, ფაქტობრივად,

ყველაფერი იმით დაიწყო რომ აღარაა დასაწყისი – უკვე შიგნით ვართ რამოდენიმე ხეივანი, ვაგზლის ხედები და მაგისტრალი წინ უკან მარჯვნივ მარცხნისაკენ ნაბიჯებით ადგილზე სვლისას ჩვენივე თავს გავუღიმებთ, ხელს

მოქმედი პირნი:ვენედიქტე – ცირკის მეპატრონეჟოზეფინა – ვენედიქტეს მეუღლეანტონი – ჟოზეფინას საყვარელიელზა – მოახლე გოგოპოლიკარპე – მთვარეულიმუხტარი – მესაფლავეავაქი – მესაფლავეკლოუნები

1930 წელს უნივერსიტეტს ცალკე გამოეყო სამედიცინო ინსტიტუტი, ამჟამად თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი, რომლის ფიზიოლოგიის კათედრის ორგანიზებაში ბერიტაშვილმა უდიდესი წვლილი შეიტანა. პირველი

ე-19 საუკუნის მეორე ნახევრის უდიდეს მოაზროვნეს, ფრიდრიხ ვილჰელმ ნიცშეს (1844-1900), მეტწილად იცნობენ, როგორც ღრმად ფილოსოფიურად მოაზროვნე შემოქმედს, რომელმაც „სიცოცხლის ფილოსოფიით“ ერთგვარი კლიმატი

ვერნისაჟზე გეპატიჟებით, ბატონებო, ტკივილებით, დიდი სევდითა და დარდით შეფერილ ვერნისაჟზე, რომელსაც სხვა ვერნისაჟებისგან განსხვავებით ერთადერთი ავტორი ჰყავს, თმაში ვერცხლგარეული ქალბატონი, რომელიც ამ

XVIII საუკუნის დასასრულსა და XIX საუკუნის დასაწყისში საქართველოს პოლიტიკურ დაშლილობას ოთხ საუკუნეზე მეტი ხნის ისტორია ჰქონდა. დაშლილობის ასეთმა ხანგრძლივობამ მკვეთრად შეაფერხა ქვეყნის

მე დავიბადე თებერვლის თვეში, ჯერ კიდევ თოვლი ედო სამყაროს, მე დავიბადე თებერვლის თვეში, ერთ მოწყენილ და პირქუშ საღამოს. მარტმა,- ახალი ძალით ამავსო, აპრილმა, -ჩუმად დაკვირტა კვირტი, მაისმა- ვარდის

დასაწყისში შეიძლება ასე ვთქვათ (დავწეროთ) - არქიტექტურა სივრცის დისკურსს განეკუთვნება _ და დავიჯეროთ, რომ ამ ყაიდის ფრაზა, დღეს - მეტაკულტურის ეპოქაში, ჯერ კიდევ (ან: უკვე) სინქრონულად მუშაობს;