ჟურნალი

ესეს, იაკობ ნიკოლაძეს რომ მიუძღვნა, კონსტანტინე გამსახურდიამ ეპიგრაფად მიქელანჯელოს ეს სიტყვები წარუმძღვარა: „ო, ღმერთო, ღმერთო, რა ძლიერი ხარ შენ ჩემში!“ ეპიგრაფმა უკვე გაამჟღავნა მოქანდაკის

შემომადნა ზამთრისაგან ნასესხები თოვლი, დაიგრგვინა გაზაფხულის ნაწამებმა ელვამ, ახლა მინდა, რომ შევიგრძნო დასაბამი ყოვლის, ახლა მინდა გადამედოს ტალღებისგან ღელვა.. ***

თუკი როლან ბარტს დავესესხებით: „ჩვეულებრივი კითხვა ტექსტის მხოლოდ გლუვი ზედაპირის დანახვის საშუალებას იძლევა, იმისთვის კი, რომ ის სრულყოფილად გავიაზროთ, ზოგჯერ საჭიროა კითხვის პროცესის

თითქოს დავღონდი, ძალა არ შემრჩა! -დავიღალე! - მოდი უფალო, გთხოვ მომეშველე! - გადამარჩინე, მიმკურნალე, მიაქიმე, ჩემო უფალო! - გზას თუ ამაცდენენ ეშმაკები,

ოცნებას, ცრემლებს, ზმანებას, ყვავილს შენ გიძღვნი ბედად. ჩუმმა ალერსმა, ნაზმა ზღაპარმა რუსულიდან თარგმნა: თამარ კიკნაველიძემ Юность ოცნებას, ცრემლებს,

გოეთე და ანტიკურობა განსაკუთრებულ ადგილს იჭერს როგორც ნიცშეს ფილოსოფიურ თხზულებებში, ასევე მხატვრულ პროზაში, ფრაგმენტებსა და აფორიზმებში, ეპიგრამებსა და ლირიკაში. მისთვის გოეთე არის გენიოსი, რომელმაც

ზის გაყინულ ოთახში და თვალებით ეძებს. გრძნობს, რომ იესოს გარეშე ერთი წამიც ვერ ძლებს. უნდა სითბო, მაგრამ იცის - სითბო ახშობს ენერგიას... თანამედროვე ათეისტი ზის გაყინულ ოთახში და თვალებით ეძებს.

XIX-XX საუკუნეების მიჯნის ცნობილი მწერლის ეგნატე ნინოშვილის შემოქმედებაში კარგად ჩანს ამ ეპოქისათვის ნიშანდობლივი არაერთი მახასიათებელი, რომელთაგან აღსანიშნავია ბრძოლა სამართლიანობისათვის.

სიყვარულს ათასობით ასპექტი აქვს, და ყოველ მათგანს - თავისი სინათლე, თავისი წუხილი, თავისი ბედნიერება და თავისი კეთილსურნელოვნება ახლავს... ერთ უგონო სიყვარულზე გიამბობთ... იგი ქართლის დიდ

ქართული ფილოსოფიის ისტორია არაერთ დასამახსოვრებელ ფაქტსა და მოვლენას ინახავს, რაც საუკუნეების მანძილზე ინვრცობოდა, შინაარსობრივად და სტრუქტურულად ვითარდებოდა, მტკიცდებოდა დასავლური თუ აღმოსავლური

დაღამდა, იესო სახლში მისვლას აგვიანებდა. კარზე გაისმა მძაფრი ხმა, ცოტაც და შემოამტვრევდნენ. ოჯახის უფროსმა გააღო. -თქვენს შვილს იესო ჰქვია? -ეკითხება შეშინებულ მასპინძელს უცნობი პიროვნება, რომელსაც

როგორ მიყვარდა, ღმერთო ჩემო, მიყვარდა როგორ, სხვას ვინღა იტყვის, მამაღლებდა მისი დანახვა, ცას მოამტვრევდა თვალთა ფერით ღიმილა გოგო, როგორ მიყვარდა... როგორ მიყვარდა, ღმერთო ჩემო, მიყვარდა როგორ,

ერთი მილით შორს მე შემიძლია, გავიგონო ის ხმაური, ზღვაში შხუნას გასვლას რომ ახლავს; შემიძლია დავითვალო გირჩები ნაძვზე. ეს უნარი გამყვება მანამ, რძისფერ კანს არ გადაიძრობს ფერმკრთალი ყურე;

სამშობლოს უანგარო სიყვარულით გულანთებული მამულიშვილები შემთხვევით როდი ევლინებიან ქვეყანას.ამ დიად კაცთა პანთეონს ვინ რა დამსახურებითა და ღვაწლით შეერთებია, ისტორიის ფურცლებიდანაც კარგად ჩანს. მხოლოდ

რა საჭიროა, ყველაფერზე გული გწყდებოდეს, არახდენილის სინანულით იავადმყოფო, სხვა იღიმოდეს, შენ თვალებზე ცრემლი გწყდებოდეს, თვალაუხელელ არსებობის ჭიად გამყოფოს... ***