ჟურნალი

ქუთათურები ნამეტან ჭინჭყლიან გაზაფხულზე ჯავრობდნენ. ზამთარმა კუდი შეიქნია და აურ-დაურია სიცივე და სითბო, ბუქი და მზე, თოში და წვიმა. კვაწარახიან ლობიოსა და ტყემალს ვინღა ჩიოდა, სხვა ხილსაც

იქ, კიდევ ომი - წმინდა და უზარმაზარი. ვიღაცას უთქვამს არაერთხელ - არამოდერნული საქმეო თუ რაღაც ამდაგვარი. მაგრამ არსებობს კი სადმე თანამედროვე ტრადიცია? იმ ბრძოლაში ეს ხალხი, ზემოური და ქვემოური

pativcemulo mkiTxvelo, aq CamoTvlili yvela sakiTxi erTi profesoris biografiuli monacemebia. aseTi an amisi msgavsi mainc unda hqondes da darwmunebuli var, rom eqneba erT saStato erTeulze myof

არ მინდა დავიჯერო ის აზრი, რომ მეცნიერისთვის თურმე უტაქტობა ყოფილა თუნდაც ტელევიზიით შემოქმედის ხსენება. ამიტომაც, მოდით, აქ, ამ მომენტში გავიხსენოთ ჩვენი ტელევიზიის ეთერით ხშირად გაშვებული გადაცემის

აღნიშნული კონსტრუქციული თავისებურებანი, ჩვენი შეტყობით, უნდა გამოიხატებოდეს პატრონობისა და ბატონობის ბუნებრივ მისწრაფებათა თანხვედრილობით. თუ ბატონობა განისაზღვრება სუბიექტისთვის დაქვემდებარებული

სახელწოდება,ოკრიბა“ 1071 წლიდან მოიხსენიბა ნიკორწმინდის „იადიგარში“( საეკლესიო შიდაგანაწესი). იმ დროისათვის, ის ფართო ნაწილს მოიცავდა (იგი გადაჭიმული იყო რაჭიდან გურიამდე ), ვიდრე დღესაა და მათ

დიმიტრი უზნაძე, რომლის შეეცნებითი ინტერესის ძირითად საგანს ადამიანის სულიერი ცხოვრების განმსაზღვრელ ძალთა შესწავლა წარმოადგენს, სამყაროს მთლიანობითი წვდომის, მისი ერთიანობის შემეცნების საქმეში სწორედ

უნივერსიტეტის გახსნა და იქ სწავლის პერიოდი ინდივიდუალური ხედვითაა გადმოცემული ასევე ყოფილი სტუდენტის, ქიმიის მეცნიერებათა დოქტორის, პენსილვანიის უნივერსიტეტის პროფესორის ლეონიდე ჭეიშვილის,პატარა

რე­ნე­სანსს ახა­სი­ა­თებს არა მარ­ტო ჰუ­მა­ნიზ­მი, არა­მედ ინ­დი­ვი­დუ­ა­ლიზ­მიც. სამ­ყა­როს ცენ­ტრია არა ადა­მი­ა­ნი ზო­გა­დად, არა­მედ კონ­კრე­ტუ­ლი, ინ­დი­ვი­დუ­ა­ლუ­რი ადა­მი­ა­ნი. პირ­ვე­ლი

ლაზური ზეპირსიტყვიერების ერთ-ერთ მთავარ თემას ლაზების ტრაგიკული ხვედრის განზოგადებული ფორმით განცდა-გააზრება წარმოადგენს. კერძოდ, ლაზი სახალხო მთქმელები უღრმეს მწუხარებასა და გულისტკივილს გამოხატავენ