ბედნიერი პერიოდი მერგო ცხოვრებაში. თითქმის ათი წელი მქონდა ურთიერთობა დიდ ქართველ მეცნიერთან - შალვა ნუცუბიძესთან. ბოლოს მისი ასპირანტი გავხდი საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ფილოსოფიის ინსტიტუტში
თავს მოვალედ ვრაცხ, თანამოაზრესა და უმცროს კოლეგას, თსუ-ს ფსიქოლოგიის ფაკულტეტის ბაკალავრს, გეგი კუხალეიშვილს მხარი დავუჭირო და რეცენზიით გამოვეხმაურო მის სადებიუტო, ერთობ ნონკონფორმისტულ, მწვავედ
(გამოხმაურება მირიან ებანოიძის წიგნის შესახებ --,კლასიკის კვლევა არაკლასიკურის ეპოქაში“ ) დრო-ჟამი - ეგზისტენციალური თავსატეხია. არსებობს,დროის“ მოცემულობითი პოსტულატი, ასევე, არსებობს,ჟამის“
რაც უფრო ავტონომიურია “შესაძლებლობათა სივრცე”, მით უფრო შესამჩნევია ლიტერატურის ველში მოპოვებული ძალაუფლება. სწორედ ამ ველის შიგნით მიმდინარეობს პერმანენტული “სამოქალაქო ომი”...
ავტორის დაბადება - ეს ყოველგვარი მოჩვენებითობისაგან გათავისუფლებაა. იმ აზრამდე მისვლით, რომ ავტორი პერმანენტულად იბადება და რომ ეს შეუქცევადი პროცესია, ჩვენ ვაბათილებთ ყოველგვარ სპეკულაციას ავტორის
ნამდვილი ხელოვნება არასდროს ერგებოდა საზოგადოებას, პირიქით, ხელოვნება თავისთავადი იყო, რაზეც შემდეგ საზოგადოება ცდილობდა ადაპტირებას, დღევანდელ სამყაროში კი, აღარ არსებობოს ნამდვილი იდეები.
არ მინდა დავიჯერო ის აზრი, რომ მეცნიერისთვის თურმე უტაქტობა ყოფილა თუნდაც ტელევიზიით შემოქმედის ხსენება. ამიტომაც, მოდით, აქ, ამ მომენტში გავიხსენოთ ჩვენი ტელევიზიის ეთერით ხშირად გაშვებული გადაცემის
აღნიშნული კონსტრუქციული თავისებურებანი, ჩვენი შეტყობით, უნდა გამოიხატებოდეს პატრონობისა და ბატონობის ბუნებრივ მისწრაფებათა თანხვედრილობით. თუ ბატონობა განისაზღვრება სუბიექტისთვის დაქვემდებარებული
დიმიტრი უზნაძე, რომლის შეეცნებითი ინტერესის ძირითად საგანს ადამიანის სულიერი ცხოვრების განმსაზღვრელ ძალთა შესწავლა წარმოადგენს, სამყაროს მთლიანობითი წვდომის, მისი ერთიანობის შემეცნების საქმეში სწორედ
რენესანსს ახასიათებს არა მარტო ჰუმანიზმი, არამედ ინდივიდუალიზმიც. სამყაროს ცენტრია არა ადამიანი ზოგადად, არამედ კონკრეტული, ინდივიდუალური ადამიანი. პირველი