პოეზია

ციკლიდან ARTეკლებიდაუბრუნებლებითითქოსდა გვათბობდეს მზე მათი სხეულების, როს ვნატრობთ შორს წასულ ძამიებს, დაიკონებს... მეფუტკრეც, თანახმად საქმის და ჩვეულების,

ვიღვიძებთ მკვეთრად განსხვავებულ სივრცის წიაღში,გაქცევა გვინდა,ენერგია კი აღარ გვყოფნის ბრძოლისთვის მავალთ.მისტერიები და კულტურათა რეინკარნაცია...ცივილიზაცია გვაგონდება.ვიდექით მრავალ გზაგასაყარზე,

ყველაფერი იმით დაიწყო რომ აღარაა დასაწყისი – უკვე შიგნით ვართ რამოდენიმე ხეივანი, ვაგზლის ხედები და მაგისტრალი წინ უკან მარჯვნივ მარცხნისაკენ ნაბიჯებით ადგილზე სვლისას ჩვენივე თავს გავუღიმებთ, ხელს

მოქმედი პირნი:ვენედიქტე – ცირკის მეპატრონეჟოზეფინა – ვენედიქტეს მეუღლეანტონი – ჟოზეფინას საყვარელიელზა – მოახლე გოგოპოლიკარპე – მთვარეულიმუხტარი – მესაფლავეავაქი – მესაფლავეკლოუნები

მე დავიბადე თებერვლის თვეში, ჯერ კიდევ თოვლი ედო სამყაროს, მე დავიბადე თებერვლის თვეში, ერთ მოწყენილ და პირქუშ საღამოს. მარტმა,- ახალი ძალით ამავსო, აპრილმა, -ჩუმად დაკვირტა კვირტი, მაისმა- ვარდის

მიყვარხარ მიყვარხარ! გგონია მამშვიდებს ეს სიტყვა?! დღე-ღამეს ვატარებ დარდსა და ფიქრში, ვშიშობ არ დაგკარგო, როდესაც ჩემთან ხარ, ვიძინებ სიზმარმა დამტანჯა ძილში. მიყვარხარ! ლექსები მიყვარხარ

. . . მე დავიბადე ოქტომბრის თვეში და ხარის წელში, დიახ, ოქტომბრის გაცრეცილ მზესა და მოღლილი წვიმის ცივ სირბილეში, დავიბადე მშვენიერ სახლში, რომლის ეზოშიც ბლომად იდგა დიდი ხეები, რომელთა ბოლოებიდან ცა

14 აპრილი, საქართველო დღეს თოთხმეტია, მეოთხე თვე, უფრო აპრილი, და სამყაროში საქართველოს სუნი იფრქვევა. დაბადებიდან სიკვდილამდე ღმერთს რომ დავპირდი, ეს რწმენა არის მოფენილი ტანზე ფიფქებად. 14

ცხოვრება მისთვის ღირს ცხოვრება როგორ მღლის, ცხოვრება მისთვის ღირს ტკივილიანი წლები, ვინც აიტანა შენი. ეგ სულის სისპეტაკე მაინც რარიგად გშვენის სიფერადე ხარ დღის, სიფერადე ხარ ცის. ცხოვრება, როგორ

განიწმინდენით ნათელმოსილხართ, სალოცავად მიემგზავრებით...განიწმინდენით!წამდაუწუმრეკენ ზარები. განიძარცვენით არამისგან, განსრულდით ღვთისებრ, თუ გელით ჯვარცმა,შიში ნუ გაქვთ,აღსდგებით ისევ.

დრომთავარ მოთხრობას თავად დრო ყვება გმირს რომ აურჩევს დროს საფარფაშოს მხოლოდ დრომ იცის რას რა მოყვება რას რა განსაზღვრავს ან და რას რა შობს ომი მიწის და გინდაც ომი ცის ის სულ ერთია არ იორება

ეპილეფსიაეს მოხდა მაშინ, როცა გამომეღვიძა,ეს მოხდა მაშინ, როცა დავიბადე,დაბადების თარიღად კი პირველ მოგონებას მივიჩნევ. პატარა, შავი, რქიანი კაცუნა ლოგინის კიდეებზე ცეკვავდა.პატარა, შავი, რქიანი

ბუნების წიგნი ეხები თითქოს დამეჭეჭებულ გირჩებს-- ხელით ეხები-- არა და თვალით