პოეზია

ჰოი, მთაწმინდავ, მთაო წმინდავ, ადგილნი შენნი დამაფიქრველნი, ვერანანი და უდაბურნი, ვითარ შვენიან, როს მონამენ ცვარნი ციურნი, ოდეს საღამოს დაშთენ ამოს ციაგნი ნელნი!

ცაზე იარე, მთვარეო, მზეო, აბძანდი-დაბძანდი!.. მთებო, იშიშვლეთ გულ-მკერდი, ხან მოიხვიეთ ნაბადი... დაწვიმე, შავო ღრუბელო ვაჟა-ფშაველა (ნამდვილი სახელი და გვარი ლუკა

რა საამური მახსოვს ზაფხული, აი, ბაბუაც მოდის კალოდან, ყანები გულით არის დახნული, ქალი ამოდის სოფლის წყაროდან. ზაფხული რა საამური მახსოვს ზაფხული,

დედამდამიტოვა ბაღი, თეთრი ზამბახით...დალურჯით, ვაშლისხეები და ვარდი, დარდი - დახატული ფუნჯით. დედამ დამიტოვა ბაღი დედამდამიტოვა ბაღი, თეთრი ზამბახით...დალურჯით, ვაშლისხეები და ვარდი,

გარეთ ჰაერში თოვლის სუნია, პირველი თოვლის. და მე ვისურვებ, რომ აღარ იყოს ჩვენთვის სულერთი ჩუმი სუფევა ზამთრის სიოსი. მახსოვს, ერთხელაც რომ მოდიოდი მდინარეებით, ტბებით, მინდვრებით, შემოდიოდი ჩქარა და

ალქიმიურ მანევრში მუზა აწკრიალდა, ბევრჯერ სიბრძნე ხუმრობად დაიღვარა, გონიერება, რითმების ტრაურად აისახა, შთაგონებამ კი, თავისი მაინც გაინაღდა. ბუნდოვან მეტაფორებში მიჯნური იშვა; ძიებაში აღენთო

აწ სატრფო ჩემი ისე ნაზად და ისე კრძალვით დაიარება, სალამს უძღვნის ნაცნობებს ოდეს... მას ვინც შეხედავს, მღელვარებით ის უნდა თრთოდეს და ვეღარც სათქმელს თავს უყრიდეს წვითა და ალვით. დაიარება, ისმენს

დარდიან სახეზე ფიქრები...ოცნებავ, რა სწრაფადმიქრები.ტკივილი,რამდენი ტკივილიდა მერე გენების ყივილი.ჩამქრალი, ოცნებებს მივყვებით,ვიწვით და სანთლებად

ზედმეტად მშვიდიდა რა მწარეა,ასე, უშენოდ დათვლილიარედა სულიც ისე გარეწარია,რომ წარა-მარა მეწევაგარეთ...მე გეტყვი — ახლოს..!— თუ მკითხავ — სად ხარ!(სადღაც, დუქნებმარომ შემიხიზნეს...)იცი, დროდადრო,

რა უნდა გითხრა… რახანია ლექსებს აღარ ვწერ, ფა, სო, ლა, სი-მდე ოქტავაში მოკვდა დო, რე, მი. დაღამებამდე ნაადრევად რომ არ დაღამდეს, შენი მაღალი ქუსლის კაკუნს უსმენს ბათუმი. რა უნდა გითხრა... ნ.გ.

ახლა ბნელშია სამყარო გარეთდა წვიმა ცეკვავს ფანჯრის მინაზე,მოდი წაიღე სხეული ბარემ,დაიმორჩილა შენმა სინაზემ. მოდი წაიღე რითმები, ახლავეღარც სიკვდილზე ფიქრი ვერ მაკრთობს,სულმა შეიგრძნო ლექსებით

მარტო შენ იცი როგორ ჰქრიან სულში ქარები და როგორ უჭირთ საწყალ ბეღურებს დაზამთრების ჟამს.მეც ბეღურების მსგავსად მიჭირს ზამთარში ყოფა, არა იმიტომ, რომ სიცივის მე მეშინია... მე მეშინია მარტო დარჩენა საკუ

ახლაავდგებიფარგლითხელშიდაპირამიდებს კუთხითდავარჭობმშრალმიწებზე, როგორცსტიგმატებს, ძილისასგვერდითალესილირაპირამიდევს, ისკიწითელიზღვისდერეფანსგააზიგზაგებს. მედავინახეტურისთავაანუბისი. ის

ძილგამტყდარი და დარდიანი, ჭადრაკში ჩაფლულა დადიანი... სნეული, ენა წართმეული, ცოცხლობს და იწურება მეექვსე ათეულიც... ჭადრაკი თავადის მთელი ცხოვრებაა, მასავით გულმოკლული სამშობლოა... მტრისგან იავარქმნილ

შუქის ვაშლის ხე ვინც შენ გეტყვის იმ ერთ სიტყვას, მთელ თავის გულს ისვე მოგცემს.ძალას შენ ფლობ იმ დროითვე, მართალი ხარ როცა ცამდე. გინდ სხვა რამე აღარ გითხრას და ვაშლის ხეც დაწვდეს ღობეს,გზის დასაწყისს