სულში თუ გაწვიმდა, ესე იგი რაღაც ძველმა ტკივილმა ხელახლა გამოიღვიძა. წვიმის წვეთები - დაუმთავრებელი დიალოგებია შენსა და წარსულს შორის. მოსდევს ქარი - განუთქმელი სიტყვების ქარბორბალა, ისე გადაუვლის
— ნახვა მინდა შენი... ალო, გესმის ჩემი ხმა? თითქოს ენა გადამეყლაპა, ჭირის ოფლმა დამასხა. — შენ გელაპარაკები, ბიჭო! — უფრო გაუმკაცრდა ხმა, — ამოიღე ხმა! — გისმენთ... — ძლივს ამოვილუღლუღე. — ვიცი, რომ
ვერც კი შენიშნავ, რომ მე გავქრი და აღარა ვარ კვლავ გააგრძელებ საკუთარ გზას, როგორც გჩვევია,ვერც კი შენიშნავ, რომ მე გავქრი და აღარა ვარ,გაჩერდა ლიფტი, ჩემ სართულზე მეტჯერ არ ავა,ირგვლივ რომ ყრია,
აპრილის წვიმებით გალუმპული ბათუმი და მისიმტირალი ცა ქვემოთდარჩა. ქედა გავიარეთ. ხათუნა ბებიას სოფელშიავდივართ. ბოსელშიდაბმული მოზვრის თბილისუნთქვა; საქათმეში ქათმებისკრიახი; შეთვალული ბლი
საბანი სუსხში ნაბანი კანკალებს წვიმადა ცრემლებს ბაღის ტოტებში აბამს,მაგრამ იცოდე, როდესაც გცივა,ვიღაც გაფარებს უხილავ საბანს. გაფარებს, თბილი ძაფებით ნაქსოვს,რათა ყინვებმა არ მოგაკითხონ...ვიღაცას
ვეფხიას ძლიერ უყვარდა ნადირობა, ტყეში ხეტიალი და მთაში ლაშქრობა. ჯერ კიდევ ბალღობისას, აეკიდებოდა ხოლმე საფიცარ პაპას და დასდევდა მთა-მთა და ტყე-ღრე. სახელიც პაპის საპატივცემულოდ ერქვა და ჯანი და
იმ კაცზე მეკითხებოდით, მომესმა? ასეც ვფიქრობდი. თქვენ ახალი ჩამოსულები ხართ დასასვენებლად. ბოლო დროს ზაფხულობით ბევრნი ჩამოდიან. როგორღაც ყოველთვის პოულობენ გზას ნაპირისკენ, კლდეების გადავლით. შემდეგ
ზამთრით გათანგულ ქუჩაზე გაზაფხული ყვავილდებოდა. ცივ, გამთოშავ ნიავს ნელ-ნელა და ნება-ნება ჰაეროვანი, სურნელოვანი სუნი მოჰქონდა. ისინი სკოლას მორჩნენ და სენდვიჩების საჭმელად გაეშურნენ. მოწმენდილ,
სკოლაში რო მივდივარ, ბიძია ბუბლიკა თავის სახელოსნოშია და მუშაობს. ახლოს როცა ჩავუვლი, მესალმება და ბუბლიკებს მთავაზობს. უარს არასოდეს ვეუბნები. გამოვართმევ ხოლმე და მესამე გაკვეთილის მერე დიდი
აბსურდის სამყოფელი შეიძლებოდა დამერქვა ამმოთხრობისთვის, მტკვრისსანაპიროზე წამოჭიმულ, ამ ვეება შენობისთვის, რომელმაც, რაც თავი მახსოვს, მრავალჯერ იცვალა სახელი, ფერი, გარეგნობა... რა თქმა უნდა,
ღამე ტკივილიანი, ნისლიანი, მძიმე კვამლივით იფანტებოდა ჰაერში. ბერლინის ერთ-ერთ გარეუბანში ბაიშურ ბლაცამდე ერთმანეთის მიყოლებით, თითქოს ერთ ჯაჭვად გადაბმულები, აენთნენ ბოძებად წამომართული შუქურები,
ოდესღაც, ჩემი პატარა ბიჭობისას, მამაჩემის მიერ ძლივს ნაყიდი ტელევიზორი ისე უცებ ჩაქრა და ხმაც გაკმინდა, სრულიად გარდაცვლილად ჩავთვალე და ცრემლიც მომადგა. კი არ მომადგა, ჩამომეცრემლა. ის ერთი გამრთობი
იმ გაზაფხულზე, ქუთაისს ვეწვიე, ალუბლების ყვავილობისას, ჩემი ბავშვობის ქალაქს. იყო ,ქაფმოდებული ვაშლის შტოები“ და,იის სურნელი შუა ქალაქში“. ქუთათურებმა მთელი წელი ახალი სპექტაკლის მოლოდინში
ჩემთვის ახლავე ცხადია, ამ მონათხრობს, რომელსაც „ტიბეტური საგანძური” ვუწოდე, არავინ ირწმუნებს. თუმცა ახლა ამას დიდი მნიშვნელობა არ აქვს. ვფიქრობ, მისი საზოგადოების სამსჯავროზე გამოტანა მაინც
- ფუ, შენი, - შეიგინა ბიჭმა, - ფუ, შენი! - ისევ გადმოგიხტა ხო კადრში შველი. ბიჭმა ზემოთ, ფოთლებს ახედა: - შენ მოასწარი? - მე ჰო. გითხარი, ზემოთ ჯობია! - მაქედან არაფერი ჩანს წესიერად,