პროზა

მათი ჯვრები ჯორებმა ამოიტანეს, ღმერთისა კი ვიღაც ადგილობრივმა. ისე აღმოჩნდა, ერთი ძელი ზედმეტი იყო, რადგან ჯარისკაცებმა არ იცოდნენ, რომ დამნაშავე შეიწყალეს და დრტვინავდნენ, რაკიღა ჯვარი ისევ უკან

რომი საღამოობით ტირის... ასეთი შთაბეჭდილება შემექმნა, კალაბრიას პროვინციის ერთ-ერთი სოფლიდან წამოსულმა პირველად რომ ვნახე რომი. ზამთარი იყო... საღამოობით ცა წითლად იღებებოდა, მკვეთრ წითლად. ბევრჯერ

... იყო ლუკა. მერე იყო საბა. შემდგომ იყო ლევანი, რათა ყოფილიყო იაკობი. ამ დამთხვევებისა თუ ლოგიკური მიზეზ-შედეგობრიობის ნაწილი ვარ მეც, მაგრამ, რადგან ეს ამბავი იაკობზეა, აქ შევჩერდები. იაკობ ლევანის

ქუჩისხმაური ოდნავ მინელდა, როდესაც მზე ჰორიზონტსსადაცაა

უნდა შევეჭიდო ზევსს...სხვა გზა აღარ დამრჩა...უნდა მივეკედლო ღმერთს... ცა ცარიელია, წვიმს მაშინ, როცა ზევსს უჭირს ალბათ..... ელვაც არაა და ქუხს მაშინ, როცა ვიცი, რომ ღმერთი დუმს..... უნდა მოვეჭიდო ხავს

თანამერხელმა გოგომ გამამხილა — ლექსებს წერსო.— ადექი, ლომიძე, ფეხზე! — ბრძანა ქართულის მასწავლებელმა.ავდექი.— მართალია, რასაც ამბობენ?თავი ჩავღუნე.— წამაკითხე შენი ნაცოდვილარი. — თხოვნას

აქა-იქ კი ბოტკინის ფერი ყვავილები უნარჩუნებდნენ წამლის არომატის მსგავს შეგრძნებას ჰაერს. იის ბოლქვები ერთმანეთში ჩაქსოვილიყო და ერთ მთლიან სხეულს წარმოადგენდა ბაღის უდიდეს ნაწილზე. შავი ადესისა და

ერთი ქარისას ტანში დიდი ხანია ორი სატრფოა_ უკვდავის და მოკვდავის. ორ სურვილს და ორ ნდომას ერთი კალაპოტი მისცა_ უვნებო სიყვარულის. რამდენი დრო, მაღლა აღმართული და მკვდარი გედებივით ჩამოყრილი მკლავები

თიბათვე იდგა და ახლად გამშრალი თივის სუნით სუნთქავდა შიოსუბანი. დიდი კოშკის ირგვლივ ჩამჯდარ სოფელს ბინდი აუჩინარებდა, როცა მისი შარა ცხენის ჭენებამ აიკლო. თეთრ ქაფად ქცეული ბედაური ჩოხიანმა კოშკს

დედამიწას მარსი სამოყვრო მანძილზე რომ მიუახლოვდა, ცოტა დამათრობელმა სიჟრუანტელემ ჩვენც დაგვიარა ტანში. ცხოველებმაცა და მცენარეებმაც კი იგრძნეს რაღაც შეუცნობი ძალ-ღონის შემოტევა და შინაურ-გარეულურ

სალობიედან გამოსული გვარიანად შეზარხოშებული ბიჭები ერთმანეთს გადაეკიდნენ _ არა ჩემთან გავაგრძელოთპურისჭამა და არა _ ჩემთანო... _ გაფიცებ გულით საყვარელს, თუ მაწყენიო, _ ჩააფრინდა მკლავში შავგვრემანს

ხაშურის ციმორის შესახებ, ყველას სმენია, მაგრამ აი თქვენ, მაგალითად, კიდევ რა იცით ხაშურის შესახებ?!ვერაფერი გაიხსენეთ? მაშინ მე დაგეხმარებით -იცით თუ არა, მაგალითად, რომ კავკასიაში მოსული შუმერები,

პატრიარქს ოდნავ უცახცახებდა ხელი. უცებ გამახსენდა, რომ ვიღაცა მოყვა, როგორ უმალავდა პატრიარქი მაჯას ანაფორის სახელოში მისი ხელის საკოცნელად დახრილ არასასურველ ადამიანებს: იხრები და – ხელი იმალება. არ

ქუთათურები ნამეტან ჭინჭყლიან გაზაფხულზე ჯავრობდნენ. ზამთარმა კუდი შეიქნია და აურ-დაურია სიცივე და სითბო, ბუქი და მზე, თოში და წვიმა. კვაწარახიან ლობიოსა და ტყემალს ვინღა ჩიოდა, სხვა ხილსაც

იქ, კიდევ ომი - წმინდა და უზარმაზარი. ვიღაცას უთქვამს არაერთხელ - არამოდერნული საქმეო თუ რაღაც ამდაგვარი. მაგრამ არსებობს კი სადმე თანამედროვე ტრადიცია? იმ ბრძოლაში ეს ხალხი, ზემოური და ქვემოური