პროზა

ალიანი მხურვალება თვალს მჭრის, წითელი ცეცხლი ბრდღვიალებს უკუნით ღამეში, მის წინ ვდგავარ ფეხმორთხმული ობოლი პატარა გოგონასავით და ამ სამყაროში ყველაზე შემაშინებელი წვის ტკაცუნის ხმებს,

სანამ შვიდი წლის შესრულდებოდა, გოგონა ტრუნიონ-პაიკისკენ მიმავალ მიტოვებულ გზაზე მდგარ ძველ, შეუღებავ სახლში ცხოვრობდა. დედა მკვდარი ჰყავდა, მამა კი მთელ დროს რელიგიაზე ფიქრსა და ლაპარაკში ატარებდა.

“არსაიდან არგენტინოვნას” დილიდანვე გული ერეოდა და თავს არც თუ კარგად გრძნობდა. მიუხედავად ამისა, სიგარეტის წევითა და ელეგანტურ-სექსუალური ნაბიჯებით მაინც გამოვიდა სახლიდან. იმ საბედნისწერო დღეს

შემოდგომა იყო, ბრწყინვალე შემოდგომა...ჰაერი სუფთა, ცრემლივით უმწიკლო. მოყვითალო მთები იმდენად ახლოს, იმდენად გარკვევით მოსჩანდნენ, რომ მათ დავარცხნილ კალთებზე შორიდან შეიძლებოდა ხევებისა და წითლად

თენდებოდა. ლარივით სწორი გზის ორივე მხარეს, სადამდეც თვალი სწვდებოდა, მოშიშვლებული ველი გადაჭიმულიყო. ჰორიზონტზე მთები ლურჯად ილანდებოდა. ტაქსი უჩვეულოდ ცარიელ ტრასაზე მიქროდა. - მაგარი მიწაა, შავი

– პროფესორო, წარმატების საქმე როგორ მიდის? – ამბობს გენერალი და პასუხს მოუთმენლად ელოდება. – რა წარმატებაზე მეკითხებით? – შეუტრიალებს კითხვას პროფესორი კა, თუმცა პასუხის გაცემას აშკარად არ ჩქარობს.

დედამ თქვა, საბრალოს რაც შვილი გარდაეცვალა, მის მერე თვალისჩინი წაერთვაო...გათხოვებამდე ულამაზესი ქალი იყო, ტანმორჩილი, შავთვალწარბა და ეშხიანიო...ოთხი შვილი გააჩინა: ორი ვაჟი და ორი ქალიო.

თებერვლის იმ საღამოს ბულანჟერიიდან ბიჭები ღრმად ნასიამოვნები დაბრუნდნენ სახლებში და მერე დილითაც,სუდა ი რასპრავაში” იხსენებდნენ სასიამოვნო ატმოსფეროს, რაც დედაქალაქში არსებულ საფრანგეთის იმ პატარა

ავტობუსი უღელტეხილს მიუახლოვდა. ოფლით პერანგგაწუწულ, თოხისტარზე ჩამოსვენებულ, წელკავგამჯდარ გლეხკაცივით ჩაიქოთქოთ-ამოიხვნეშა და გაჩერდა. ჯიქანჯიშიან, გვერდებ და

ლიქიორის უბნის ბიჭები ვერავის ვერ იტანდნენ და უცხოელი სტუდენტები ვიღა მაგათი ფეხები იყვნენ?! ლიქიორის უბანში არასდროს ყოფილა უნივერსიტეტი. იქაურ ბიჭებს შორს წასვლა ეზარებოდათ და უსწავლელები

კარაველა,არგოთი“ დიდი დიღმის ნავსადგურიდან ღია ზღვაში გავედით და ერთ კვირაში ქალაქ ქათქათას პორტში ღუზა ჩავუშვით. მოგზაურობის პერიპეტიების აღწერით თავს არ შეგაწყენთ – დიდი არაფერი მომხდარა. მომავალი

გაჩერებასთან ახლოს, მაღაზიის წინ, ტიულის ფარფატა, თეთრ კაბაში გამოწყობილი ბალერინას მანეკენი Croise-ეს პოზაში იდგა. მისი აქ ყოფნა არც ადგილს შეეფერებოდა და არც ორ პროსპექტს შორის გამოკვეხებულ ქუჩას,

შოუს ბოლოს კურდღელს ქუდიდან ვაძვრენ. ყოველთვის ასე ვაკეთებ, რადგან ბავშვები გიჟდებიან ცხოველებზე. ყოველ შემთხვევაში, ბავშვობაში მე ვგიჟდებოდი. სულ ბოლოს კურდღელს ჩამოვატარებ ხოლმე. ყველა ბავშვს

„გაუმარჯოს!„ - მომესალმა ქუჩაში ნაცნობი და ხელი ჩამომართვა. „სულ გამარჯვების გზით გევლოს ჩემო ბონდო!„ - მივესალმე მეც და „როგორ ხარ-მეთქი -მოვიკითხე. „რა ვიცი, ნელთბილად„ - მიპასუხა და „თავად როგორ

წითელი ხიდის თავში, ხიდს ქვემოთ, ფისონის პირას, გაბაშვილის გორას გადმოსახედზე, ბარქაიების ეზოში მეწამული მაგნოლია ამოზრდილა, ფესვებით მდინარის გულს ჩასჭიდებია, სიმაღლით ხიდსაც ამოსცდენია და კიარ