ფსიქოლოგია

ჯონი გოგაბერიშვილის ქანდაკებები წარმოადგენს უნიკალურ ფენომენს თანამედროვე ქართულ და, ზოგადად, მსოფლიო ხელოვნებაში. მისი შემოქმედება არის ღრმად ფილოსოფიური დისკურსი, გამოხატული სამგანზომილებიან

დისკრეტულ-ატომიზირებული კაპიტალისტური საზოგადოების ექსტრემიზებული ინდივიდუალისტური თვითშენარჩუნების პრინციპი, ვითარცა სუსტი და გადაგვარებული ბურჟუაზიული ცხოველის უმაღლესი თვითმიზანი,

დემოკრიტეს ფილოსოფიის შეფასება მრავალმა მოაზროვნემ სცადა. მოყოლებული შუაანტიკური პერიოდიდან, თანამედროვე საზოგადოებებშიც აქტუალურია დემოკრიტეს, როგორც მატერიალიზმის ფუძემდებლისა და ატომისტიკის,

არისტოტელეს ესთეტიკური შეხედულებები რომ განვიხილოთ, მოგვიწევს ორიოდ სიტყვით შევეხოთ მის ფილოსოფიურ და მეტაფიზიკურ შეხედულებებს. პლატონისთვის რეალობა გარე სამყაროს მიღმა იდეალურ სამყაროშია. პლატონი

ორ ენაზე ცხოვრება, ან მუდმივად ქვეყნებს, კულტურებს, ენობრივ სისტემებს შორის აქეთ-იქით მოძრაობა, უსასრულო თარგმნას ჰგავს, რომელიც შეუმჩნევლად, დროთა განმავლობაში არსებობის განუყოფელი ნაწილი ხდება,

ყველაზე მნიშვნელოვანი პავლე ინგოროყვას მიერ შედგენილ ავტობიოგრაფიულ ჩანაწერში ის სტრიქონებია, რომელთაც... გადაშლიდა.,ავტობიოგრაფია“ – რომელიც ჩემს ხელთ მამუკა შელეგიას წყალობით მოხვდებოდა –

ადამიანი და სული განუყრელი ერთიანობაა, მაგრამ დანარჩენ ცოცხალ არსებათაგან რამდენს შეიძლება ჰქონდეს ღვთაებრივი სული, ეს მეტად რთული სათქმელია. თუ გადავხედავთ ფილოსოფიის ისტორიას, ჩვენ დავინახავთ, რომ

უცნაური იდეა მეწვია „მარტოობის ასი წლის“ გადაკითხვისას: დიდი რომანების გმირები უშვილონი არიან. მოსახლეობის ერთ პროცენტზე მეტს შვილები არა ჰყავს, მაგრამ, როგორც მინიმუმი, ცნობილ ლიტერატურულ პერსონაჟთა

ადამიანის სული და მისი საზღვრები, საერთოდ დღემდე მიღწეული მოცულობა ადამიანის გამოცდილების, სიმაღლე, სიღრმე და ამ გამოცდილების შორეთი, სულის მთელი წინანდელი. ისტორია და მისი ჯერ კიდევ ამოუწურავი

ამერიკელის მენტალურ თვალსაწიერს, ანუ, ზოგადად, ამერიკულ ცნობიერებას შეიძლება,გონივრული ეგოიზმი ვუწოდოთ; პირობით, ცხადია. ეს არის ტერმინი, რომელიც თავის დროზე თომას ჰობსმა შეარჩია ადამიანის ვითარცა

გურამ დოჩანაშვილის,სამოსელი პირველი, ავტორისავე მინაწერის მიხედვით, დაწერილა 1966 - 1978 წლებში. დროის ეს შუალედი თანაკვეთაშია ეგეოსური ცივილიზაციის ორ ფაზასთან, ამდენად, ეს ნაწარმოები, მისი

თავმჯდომარის სიტყვიდან თქვენთვის უკვე ცნობილია ჩემი დღევანდელი ლექციის თემა: „რატომ არ ვარ ქრისტიანი“. ალბათ, თავდაპირველად კარგი იქნებოდა გვეცადა სიტყვაში - „ქრისტიანი“ გარკვევა. საქმე იმაშია, რომ

აპოლონური და დიონისური საწყისები შილერის მიერ ღრმად განცდილი და ნაწილობრივ დამუშავებული პრობლემა ახალ და თავისებურ ფორმაში დაყენებულ იქნა ნიცშესთან, 1871 წელს დაწერილ თხზულებაში _ „ტრაგედიის

ჩვენ ვვარდებით ხაფანგში, როდესაც ვფიქრობთ საკუთარ თავზე, როგორც საფუძველზე, სამყაროს ცენტრზე და სრულ ერთობლიობაზე, რომლის მიღმაც არაფრის წარმოდგენა არ შეიძლება. ინტელექტი ჩვენია თუ საყოველთაო?

ვირჯინია ვულფი მოდერნისტული ლიტერატურის ერთ-ერთი ცენტრალური ფიგურაა, თუმცა ხშირად, როდესაც მეოცე საუკუნის დიდ მწერლებს ახსენებენ, ვულფი ვერ ხვდება ჩამონათვალში ან თუ ხვდება, მხოლოდ და მხოლოდ