(ზაურ წაქაძის შესანდობარი) თვალი შევავლე, თან მინდოდა დამენახა, თან არა... წუთისოფლის სამანამდე ისე ჯობდა ებინადრა ჩემს მეხსიერებაში, როგორიც მახსოვდა: ფიქრით სავსე მზერით, აბურდულ-დაბურდული ჭაღარა...
მოკვდა ეს ვირიშვილი და დამტოვა ეგრე გაბეცებული. მე მკვდრად არა ვთვლი და ვირიშვილი იმიტომა ვთქვი. მივდივარ, ჩამოვუჯდები საფლავზე და სანამ ნამი არ დამადებს, ჰამლესთან ვზივარ. ერთმანეთის მესაიდუმლეები...
— ნახვა მინდა შენი... ალო, გესმის ჩემი ხმა? თითქოს ენა გადამეყლაპა, ჭირის ოფლმა დამასხა. — შენ გელაპარაკები, ბიჭო! — უფრო გაუმკაცრდა ხმა, — ამოიღე ხმა! — გისმენთ... — ძლივს ამოვილუღლუღე. — ვიცი, რომ
ვიცი, ღვინობის თვეში დაიწყება, _ ჩემთვის ვბოდავ... _ აბა, რაზე გეუბნები თუ მიხვდები. ეგ მარტივი საქმე არ არი. ამ ჩემი უცნაურობების კორიანტელ-ქარბუქში, როგორ გინდა გამოიცნო რაზე გეუბნები, ათასი აზრი
_ ვიცი, რო გიშველის... პირჯვარი ოთხჯერ გადაიწერა ფარსიამ, თან ცაში აიხედა, იტყოდი, რო უფალს თვალებით რაღაც მოუბოდიშა, მერე რაღაც გაურკვევლად წაიბუტბუტა და შემომხედა. _ ისეთ დღეში ვიყა, ისეთ დღეში...