
თეიმურაზ ლანჩავა - ლექსები
ჩვენს დროშას გული უნდა ეხატოს, დაჭრილი გული ცრემლით და სისხლით, ღმერთებს შევთხოვდეთ, თავს ვირწმუნებდეთ, რომ ჩვენს სამშობლოს თვითონვე ვიხსნით. არ დარაჯობდეს მუდმივად მტერი, ჩასაყლაპავად გემრიელ ლუკმას

ჩვენს დროშას გული უნდა ეხატოს, დაჭრილი გული ცრემლით და სისხლით, ღმერთებს შევთხოვდეთ, თავს ვირწმუნებდეთ, რომ ჩვენს სამშობლოს თვითონვე ვიხსნით. არ დარაჯობდეს მუდმივად მტერი, ჩასაყლაპავად გემრიელ ლუკმას

- ვაშაა! - ხელი ხელს შემოჰკრა ტერეზამ. ჭოგრიტი მკლავებს შორის გაუსხლტა, ხმაურით დაეცა ფილაქანს და დაიმსხვრა. - რრა მმოხდა ტტ ტერეზა? - ზურგს უკან აესვეტა გოგოს მოახლე ქალი. - კაცი მოდის, კაცი! -

გულივითაა საათი, შეუსვენებლივ მუშაობს. ითვლის წამებს, წუთებს, თუ გაჩერდა... ფუი ეშმაკს!.. გაჩერებული გული სიკვდილია. მეშინია სიკვდილის. სიჭაბუკეში ამაზე ფიქრი სასაცილოდ მეჩვენებოდა, ვერ ვგრძნობდი, არ

ყოველწლის ბოლოს, დეკემბრის თვეში, მშვიდად აღვნუსხავ არსებულ წვრილმანს, როგორ მოვედი და დავრჩი თქვენში, გამოქცეული ქარსა და წვიმას. ვაჯამებ თვეებს, სახსოვარ რიცხვებს, დღისა და ღამის შფოთვას და

დრომ ყველაფერი გახვია დარდში, ჩამოირეცხა ჭრელი ფერები, მიყვარხარ, თუმცა ზაფხულში დარჩი, ჩემი ზამთრიდან ვერ გეფერები. აღარ ბრუნდება ის, რაც წავიდა, ფიქრის ამარა ვრჩები უშენოდ, რაც სიყვარულად დარჩა

პატარა გოგო გაზაფხულს ხატავს, მერცხლის ფრთებით და ალუჩის ფიფქით, გაუჩენია ხანძარი ატამს, დათოვლილია ტყემლები ფიქრით. შორს, ჰორიზონტზე ბოლავს სიმწვანე, მაგნოლიები ამჩატებს სივრცეს, ვაზის ფოთლები მზის

ჩემი ასაკის კაცს ავტობიოგრაფიას აღარ თხოვენ. ნაცნობებმა იციან ვინ იყო და რა უკეთებია. უცნობებს არ აინტერესებს.ჩემი ხნის კაცს აღარსად ეძახიან და აწინაურებენ, პირიქით, ერთი სული აქვთ ჩამოაქვეითონ,

ამ ქალაქში ხშირად ყვავილს მესროდნენ, კანტი -კუნტად ტყვიასა და ისარს, ალბად მისთვის ვდიდგულობდი ესოდენ, სიყვარული მიბიძგებდა წინსვლას. ჩემი გული სიხარულით ფართხალებს, თუმც სიბერე სიჭაბუკეს ვერ ცვლის,

თანამერხელმა გოგომ გამამხილა — ლექსებს წერსო.— ადექი, ლომიძე, ფეხზე! — ბრძანა ქართულის მასწავლებელმა.ავდექი.— მართალია, რასაც ამბობენ?თავი ჩავღუნე.— წამაკითხე შენი ნაცოდვილარი. — თხოვნას

მოქმედი პირნი:ვენედიქტე – ცირკის მეპატრონეჟოზეფინა – ვენედიქტეს მეუღლეანტონი – ჟოზეფინას საყვარელიელზა – მოახლე გოგოპოლიკარპე – მთვარეულიმუხტარი – მესაფლავეავაქი – მესაფლავეკლოუნები

განიწმინდენით ნათელმოსილხართ, სალოცავად მიემგზავრებით...განიწმინდენით!წამდაუწუმრეკენ ზარები. განიძარცვენით არამისგან, განსრულდით ღვთისებრ, თუ გელით ჯვარცმა,შიში ნუ გაქვთ,აღსდგებით ისევ.