მე-20 საუკუნის განმავლობაში წარმოდგენა ჰორიზინტზე, როგორც ტრანსცენდენტულის შიფრზე, რადიკალურად გადაფასდა. ერთი მხრივ, იხურება ჰორიზონტი და იქცევა გაუვალ კედლად ან ცარიელ უფსკრულად. მეორე მხრივ, ხდება
რატომ სვამენ ადამიანები არაყს? სვამენ, რომ მსოფლიოს ყველა ბავშვმა იტიროს. სვამენ, რომ მჟავე კიტრი ჭამონ. სვამენ, რომ გარდაცვლილები და ღმერთი
ბერძნებს არსებობა მითოსად, ანუ,მარადიულ ამბავად“ წარმოუდგებოდათ; ისეთ რამედ, რაც ერთხელ, ოდესღაც მოხდა და მას მერე დაუსრულებლად მეორდება. დაახლოებით ისე, როგორც მზიან ამინდში საგანი მეორდება თავის
ჩემო სამშობლოვ, ვიდრე წარსულს შეგადარებდე, შენ, ოქროსწამებ მოხატულო, დღეთა ქმნილებავ, მანამდე მანძილს ვეფერები შენს და მთვარემდე, რომ საალერსომ საკაშკაშოდ მოსვლა ინება. მსურს,ყველა ფერდში ნაბიჯ-ნაბიჯ
ერთხელაც შევძელი და ძალიან დავიძახე საკუთარი სახელი. მგონი ხმა ისე გადაიხარა, შეუხუნდა ჰაერს აჩქარებული ბგერებით მიკროტალღური ხასიათი. დიდი გმირობაა, დახუჭვით გაცვეთილი თვალებიდან რამის გამოდენას
მინდა, ნუგეში ვიყო, ხელი ჩაგკიდო მყარად. იმედად გვერდით გედგე, ჭირში და ლხინში მარად. განუგეშებდე სიტყვით, მხარს გიმშვენებდე მინდა, მზე გვიცქეროდეს ციდან, გაგვითბოს გული ციდა. მინდა ნუგეში ვიყო
გიორგის ჯერ კიდევ დაწყებით კლასებში ყველა თანაკლასელი ხუთოსანი გოგო შეუყვარდა. ამასთან ერთად, სრულიად უნაშთოდ დნებოდა კლასის დამრიგებლის ერთი წლით უმცროს შვილზე – ფაინაზე; თანატოლი უმცროსი
უფლის ციხესთან დგას ნანგრევები ცისგან მიწაზე ნასახსოვარი. ყაყაჩოებად ლივლივებს ველი, შენს თავს მახსენებს აქ ხეივანი. მრავალ წლის მერეც გაზაფხულია, ირგვლივ გამქრალა წარსულის კვალი. სულში სიტკბოც კი
ვნებააშლილი ქარები ფოთლებს ურხევენ ტირიფებს, ეკალი შემოხვევია ჩემს მიტოვებულ ბილიკებს. ფოთოლთ შრიალი, ჩურჩულით არღვევს იქაურ სიმშვიდეს. სიზმარში ვცდილობ გზის პოვნას, ტაძართან როგორ მივიდე. ჩემი კუთხე
ვერ აგამღერე, ვერ ჩაგაცვი ატმის ყვავილი, ვეღარც მოგარგე სიყვარულით ნაქარგი ფარჩა, არ მომიფრთხილდი, ვერ მიცანი, რომ ვარ ნამდვილი და გრძნობა ჩემი გადააგდე, აღარსად დარჩა... ბედი ტრიალებს დაბადება -
ამ გვირაბს იქით, ვირტუალური დროისა და სივრცის ქვეყანაში, სადაც ცხოვრება გარუტინულდა, ერთმანეთს ისე შეეზარდნენ და დაემსგავსნენ რეალობა და ირეალობა, როგორც თანაბრად გაკრეჭილი ჩაის ბუჩქები, როგორც
შემოვა იგი და შემოათევს... იქნება ღამე, როგორც შუადღე. გამოანათებს მთვარეც მზესავით, თითქოს კვლავ აღდგა ცის ნათესავი და უფლის ბაგით ბრწყინავს ლაზარე. შეწყვიტეს დებმაც მოთქმა და ზარი, თითქოს გამრთელდა
გადაგიშლი ამ გულს ჩემო, ფიანდაზად, თუ მეღირსა სამშობლოში დაბრუნება, თბილ უბეში ჩამაყარე ვარსკვლავები, დღე და ღამე დამიგულე კარუგდებლად. ბილიკ-ბილიკ ავყვეთ ფერდობს ჯერაც უვალს, ვკრიფოთ გზა-გზა მზის
სიზმარში მსტუმრობ ისევ ისეთი, როგორც იყავი დიდი ხნის წინათ. ისევ ისეთი შუშპარა ცელქი, როგორც დაგტოვე კაკლის ხის ძირას. მოგელოდი და შენ მოარღვევდი ყანას, ყვავილის კონებით ხელში. ჯეჯილს არღვევდი, ისეთი
სულში ჩამხედე, სანამ კიდევ შეძლებ წაკითხვას, სანამ ჯერ კიდევ ამჩნევია შენი სახელი, ვფიცავ მაღლა მზეს, დაბლა კიდევ ჩვენს დედამიწას, შევძლებ დაგიცვა, ვერვინ გახლოს მზაკვარი ხელი. ყურს ნუ დაუგდებ შურით