გამოქვეყნებული

თაბორის მთაზე მაცხოვარმა ფერი იცვალა და ბოროტება წუთიერად გარდაიცვალა. ჩვენ კი,მოკვდავნი, კვლავ დავეძებთ ბოროტის მარცვალს, არ გვინდა უფალს დავუჯეროთ, მის სიბრძნეს ნაცადს. გარდაიცვალე ბოროტების შავო

ღრუბლები ჰგვანან ალბატროსებს, როცა ქარია, მტკივან მუხლებზე დაიკრავენ ფოლგის ნაგლეჯებს, ჩვენმა ფიქრებმა გადაკვეთეს დღეს ერთმანეთი, ჩვენმა ფიქრებმა სამშობლოზე ლექსი დასჭექეს. ცა ჩამოიღეს ექოებით, მიწა

ჩემი ასაკის კაცს ავტობიოგრაფიას აღარ თხოვენ. ნაცნობებმა იციან ვინ იყო და რა უკეთებია. უცნობებს არ აინტერესებს.ჩემი ხნის კაცს აღარსად ეძახიან და აწინაურებენ, პირიქით, ერთი სული აქვთ ჩამოაქვეითონ,

გული როცა სიყვარულით შემომიტევს და ჩიტივით მოაწყდება ფანჯრის რაფას. მონატრება, ჩემი ქვეყნის საზღვრებს უტევს და სურვილიც მისკენ წასვლის დღეებს ღაფავს. ყოველი დღე დაბრუნების ფიქრით გამყავს, გულში

არ წაიკითხო ჩემი ტექსტი დეკლამაციით და ეს იცოდე, არ მორჩება ლექსი გრაციით! ვიცი, მოელი სიტყვათწყობას პალინდორმით, განა გეკუთვნის?! ვინ გაგიშლის სუფრას ღომით. ბოჰემური პაემანი არ წაიკითხო ჩემი

მე რომ მიყვარხარ ძვირფასო მოდი ნურავის ნუ ეტყვი ამქვეყნად მე და შენა ვართ საუკეთესო დუეტი მე შენთვის გავჩნდი იცოდე მგონი ეს მართლა ბედია მე უფრო მეტად მიყვარხარ ვიდრე იასონს მედეა გაწვიმდა ისევ

ქალი და კაცი გაუნძრევლად სხედან ერთმანეთის პირისპირ, ქალი ტელეფონზე ლაპარაკობს, უფრო სწორად, მხოლოდ ერთ სიტყვას ამბობს დრო და დრო: კი... კი... კი... კაცი დგება, უყურებს კარს, მშვიდად უახლოვდება ქალს

აქედან ჩემი თვალები გკითხულობენ ხედვას ნუ დამიზარებ დედაო მაშინ როცა ყველა ფერი შავია რას ჩავუთქვა შვილების სიმწვანე მარადიულ სიხარულად რომ ვაქციო და ნათელი კრისტალები ბილიკზე მიმოვუბნიო დამარიგე

სცენის ცენტრში დგას პატარა მაგიდა, რომელსაც სცენის მხარეს აქვს ორი უჯრა, ორივე ღიაა. მაგიდასთან, სახით სცენისკენ, უჯრების მოპირდაპირედ, ზის თავმობეზრებული და დაქანცული მოხუცი კრეპი. ძველი, ვიწრო

იქით, სადაც მიფრინავენ წეროები, თეროების ღეროები მიფრინავენ, ამზიანდა, აშრიალდა ჩეროები, ჟეროების თეთრი გუნდი მისდევს ნავებს. აქანავებს ქაფს ტალღებზე ლურჯი სიო, სადღა სდიონ მზეს გადაღმა ნაპირებმა,

ხიხათა (ხიხამთა) – მთა რაჭის ქედზე, ონისა და საჩხერის მუნიციპალიტეტების ტერიტორიაზე. სიმაღლე 2239 მეტრი. დამრეცკალთებიანია და სუბალპური ბალახეულით შემოსილი. დიდი რაოდენობით გვხვდება კარსტული ძაბრები.

მამა-პაპათ წეს-ადათის ერთგულად შემსრულებნი, ხევსურეთს მიმრავლე, ღმერთო, ხევსურები... არაგველებივით რომ იყვნენ გულადები და მამულს იცავდნენ კვლავაც გულანთებით... ლესავდნენ ფრანგულებს და ფარებს

ვერ აგამღერე, ვერ ჩაგაცვი ატმის ყვავილი, ვეღარც მოგარგე სიყვარულით ნაქარგი ფარჩა, არ მომიფრთხილდი, ვერ მიცანი, რომ ვარ ნამდვილი და გრძნობა ჩემი გადააგდე, აღარსად დარჩა... ბედი ტრიალებს დაბადება -

ბალზაკს თხუტმეტი წლის წინ შევხვდი, პარიზიდან ორმოციოდე კილომეტრის დაშორებით, მელან - პარადის ერთ-ერთ უნიკალურ კაფეში, სადაც, მაშინ, ისეთი მიზეზით მოვხვდი, რომლის გამხელაც ახლა უკვე აღარ მაშინებს;

დიდი აფეთქების თეორიას თუ ვირწმუნებთ, მთელი სამყარო, ჩვენი ჩათვლით, ენერგიის თვითგამოთავისუფლების პრინციპზეა აგებული. გონებიდან გამოთავისუფლებული ენერგიის ნაირსახეობაა ზოგადად კულტურა და ცალკე