გამოქვეყნებული

2004 წლის ნოემბერში, ქუთაისის აკაკი წერეთლის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტთან დამეგობრებულ ირანის ისლამური რესპუბლიკის გილანის უნივერსიტეტში სტუმრად ყოფნის დროს, ქალაქ რეშთში, სადაც ეს

გავრბივართ, ვფრინავთ, სულ მუდამ ვჩქარობთ, რატომ გვაშინებს ბედნიერება?! ოკეანეში ვუშვებთ ხომალდებს, რომ გაგვიტაცონ თეთრმა გემებმა. გავრბივართ, სადღაც ვიჩქარით მუდამ, მიჰქრის მანქანაც, მიჰქრის,

არსებითად მნიშვნელოვანი პაუზის შემდეგ, ცრუ არყოფნიდან ჩემს ოთახში გადმოვინაცვლე. ფართე სავარძლის სახელურებს გულმშვიდად ვენდე და უსაფუძვლოდ დაწუნებულ სალექსო მარცვლებს გავყევი უხმო სიშორეში,

ვწერ: ღამემ ბინდი თავქვე დაიგო, ხევში ზმორებით ზოზინებს ნისლი, იქნება ახლა მაინც გაიგო, სიკვდილო, შენთვის რომ ვეღარ ვიცლი. ვწერ: სადღაც ღვარი გაბმით ქვითინებს, სულ გაიგიჟეს ძეწნებმა თავი, ვწერ:

ტექსტი დანგრეული,ქუთბარიტის’’ მთავარ ინჟინერ-მარკშეიდერ ო.ნ. ალაშვილს ეკუთვნის, თუმცა იგი იმდენად დანგრეულია, იმდენად ეკლექტური და მარგინალური, რომ ავტორის ფიგურა და როლი ვეღარ აღადგენს იმ

ჭალაში, სადაც ვერცხლისფერი მოჩქეფს მდინარე და შეშლილივით ეჭიდება ნაპირზე ხავსებს, სადაც მთებიდან მზე იღვრება პირმომცინარე და აქაფებულ არემარეს სინათლით ავსებს, ყმაწვილ ჯარისკაცს ბაგეგახსნილს

დაძაბული დროითა და ამ საუკუნის ცხოვრების უაღრესად აჩქარებული რიტმით გადაღლილ ადამიანს უფრო და უფრო ხშირად უჩნდება მოთხოვნილება მყუდრო თავშესაფრის ძებნისა. ეს თავშესაფარი კი ხან საინტერესო

ამალია თქვენ ისეთი ქალი კი არ გეგონოთ, ზაფხულობით, მამიდაჩემივით, ღოღნაშოს მურაბას ხარშავდეს, ზამთრობით კი - იმ წარუმატებლად მოხუფულ ქილებში ჩაშაქრულ მურაბას გულდაწყვეტილი წამოადუღებდეს და წელიწადის

ჰორიზონტი ხელოვნებაზე ყოველთვის დიდ გავლენას ახდენდა, ამავდროულად ჰორიზონტი მხოლოდ მეტაფორაა, ეს არის ადგილი, სადაც ცა და დედამიწა ერთმანეთს ერწყმის, ხაზი, რომელიც ჩვენს სუბიქტურ აღქმას ზღვარს

აი, ეგ მკლავდა: ახლა ხოა ასე, შემოსასვლელთან, კართან მიგდებულ-აყუდებული, ბუზებდასეული, ფქვილის ორ ტომარაში გამოკრული, თან, ეს წარწერებიც ტომარაზე, რო ცხიმი ამდენი და ნახშირწყლები ამდენი, არადა,

(დ)ადევნებული კითხვა ვარ - რატომ? მოულოდნელად შენთვის დასმული, შენი აწმყო ვარ და არა მარტო.... ვარ მომავალი და ვარ წარსული! ის სამყარო ვარ, რომელშიც შენ ხარ, სადაც სიტყვებით ვაგებ სასახლეს, მე ვარ

ვისაც, თუნდ ერთხელ,მთაწმინდიდან სიამით მზირალს – დაბლა თავისი უძებნია თვალებით სახლი, ვისაც, მჯდარს კენტად, ღელის პირას, ანდა ხის ძირას – აღუდგენია სახეები ნაცნობი ხალხის, – არა მგონია, არ იპოვნოს

მეც მოვისვენებ, ცხოვრებაო, თუ დალაგდები!.. სადღაც სარდაფში ობდებიან არტეფაქტები, მომრავლდა ირგვლივ ჩემი სიტყვის ბანზე ამგდები და ზოგ-ზოგები, რომ შეხედო, ჰგვანან ბაცილებს.… რა დრო მოვიდა, სნაიპერი

ალიანი მხურვალება თვალს მჭრის, წითელი ცეცხლი ბრდღვიალებს უკუნით ღამეში, მის წინ ვდგავარ ფეხმორთხმული ობოლი პატარა გოგონასავით და ამ სამყაროში ყველაზე შემაშინებელი წვის ტკაცუნის ხმებს,

სანამ შვიდი წლის შესრულდებოდა, გოგონა ტრუნიონ-პაიკისკენ მიმავალ მიტოვებულ გზაზე მდგარ ძველ, შეუღებავ სახლში ცხოვრობდა. დედა მკვდარი ჰყავდა, მამა კი მთელ დროს რელიგიაზე ფიქრსა და ლაპარაკში ატარებდა.