ორ ენაზე ცხოვრება, ან მუდმივად ქვეყნებს, კულტურებს, ენობრივ სისტემებს შორის აქეთ-იქით მოძრაობა, უსასრულო თარგმნას ჰგავს, რომელიც შეუმჩნევლად, დროთა განმავლობაში არსებობის განუყოფელი ნაწილი ხდება,
ეკლის გვირგვინი შემოავლეს დედა სამშობლოს, ცა ჩირაღდნებით ავსებულა ენგურს გადაღმა, დილა გათენდა უჩვეულო, სველი ყლორტებით, ზეცა დაგვტირის... დაუსველდა ღვთისმშობელს კალთა... ყაყაჩოსფერი ელვარებით
ცხოვრება ერთი საოცარი ყოფილა დრამა და შენ რომ იგი გააშარჟო, რა უნდა მოხდეს... მე გავეყრები შენზე ფიქრის ყოველგვარ სამანს და გავეყრები შენი წასვლით გაჩენილ ბოდვებს. მე გავეყრები შემოდგომის თაფლისფერ
შენ რომ შეგეხო, მე იმ ქარზე ვიეჭვიანე, ვიეჭვიანე იმ წვიმაზე,რომ დაგასველა, შენ რომ პეპელა მოგეწონა, დავსდევ მას ველად, ჩვენი ტრფიალის მინდორ-ველებს ვხედავ იანებს! ჯერ არ მგონია, რომ აქ მოსვლა
„ამ დღეს ველოდი, მოვესწარ“... აკაკის ეს სიტყვები გამახსენა თეატრმცოდნე ლაშა ჩხარტიშვილის ერთმა ფეისბუკპოსტმა. 2022 წლის 29 მაისს, 21 საათსა და 10 წუთზე, თანამედროვე ქართული თეატრმცოდნეობის ერთ-ერთ
ნიცშეს ტექსტების თარგმნა, კარგი ნიცშელოგების გარდა, ყველას რომ უნდა აეკრძალოს, ეს უკვე დასავაბუთე ლევან კობახიძის წიგნში - ‘ნიცშეს „მორალის გენეალოგიაზე“: კეთილშობილური ღირებულებების დასტურყოფა’
ყველაზე მნიშვნელოვანი პავლე ინგოროყვას მიერ შედგენილ ავტობიოგრაფიულ ჩანაწერში ის სტრიქონებია, რომელთაც... გადაშლიდა.,ავტობიოგრაფია“ – რომელიც ჩემს ხელთ მამუკა შელეგიას წყალობით მოხვდებოდა –
ადამიანი და სული განუყრელი ერთიანობაა, მაგრამ დანარჩენ ცოცხალ არსებათაგან რამდენს შეიძლება ჰქონდეს ღვთაებრივი სული, ეს მეტად რთული სათქმელია. თუ გადავხედავთ ფილოსოფიის ისტორიას, ჩვენ დავინახავთ, რომ
ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ტენდენცია, რითაც პირველი დემოკრატიული რესპუბლიკის დროინდელი საქართველოს სახელმწიფოებრივი მართვა-გამგებლობის სისტემა ხასიათდება აშკარად და მკაფიოდ, ამ პროცესში ჩვენი ქვეყნის
სანამ ვუძლებ მოღერებულ შურის წნელებს მტარვალთა, ვწალდავ პწკარ-პწკარ, ვით გავალაკს, მაღალ ფიქრთათალართა, ბგერამ ბგერა გადალანდა და ნოტი-ნოტ დანანდა, სანამ მთვარე დავანდა და მწყდარ ვარსკვლავთ მანანადა
გულივითაა საათი, შეუსვენებლივ მუშაობს. ითვლის წამებს, წუთებს, თუ გაჩერდა... ფუი ეშმაკს!.. გაჩერებული გული სიკვდილია. მეშინია სიკვდილის. სიჭაბუკეში ამაზე ფიქრი სასაცილოდ მეჩვენებოდა, ვერ ვგრძნობდი, არ
ენაო ჩემო, ენავ ჯვარცმულო, ამოხეთქილო სულში გრიგალად. მზის ათინათით ამოქარგულო, მოვლინებულო ერის ფიქალად. ღვთით კურთხეულო, დროში ნაწრთობო, საუკუნეთა მძლეო ათასო. საედემოვ და ცაში სამყოფო, ჩემო
ჩემი ფეისბუქ-მეგობრებიდან ყველა, ცხადია, არ არის ლიტმცოდნე. ინტერესი კი მიმდინარე პოლემიკის მიმართ - დიდია. სათითაოდ მწერენ პირად წერილებს და მთხოვენ, გავარკვიო, რა ხდება. მადლობა მათ ამისათვის,
მარინის მეგობარი ბიჭი პუერტო რიკოშია. მარინი მის წერილებს გვაჩვენებს ხოლმე და და პირობას გვართმევს, არავის ვუთხრათ იმის შესახებ, რომ როგორც კი მარინი პუერტო რიკოში დაბრუნდება, ისინი მაშინვე
დღეს, როცა მთელი მსოფლიო დაძაბული ადევნებს თვალს რუსეთის საზარელ დამპყრობლურ ომს უკრაინაში, ჩვენ, ქართველები, განსაკუთრებით ვგულშემატკივრობთ უკრაინელ ხალხს, რადგან ამ ომმა ჭრილობები გაგვიახლა. ძალიან