ჟურნალი

ჟოაკიმ დიუ ბელე ნეტავი მას, ვინც მოვლო მსოფლიო ნეტავი მას, ვინც მოვლო მსოფლიო და, ვით იაზონ და ოდისევსი, გამოცდილებით და სიბრძნით სავსე, კვლავ დაუბრუნდა მხარეს მშობლიურს! ეჰ, როდის ვნახავ კვამლის

ნინო ხარატიშვილის 1197 გვერდიანი რომანი „მერვე სიცოცხლე (ბრილკას)“ (Das achte Leben (Fur Brilka) ჯერჯერობით ყველაზე მასშტაბურია მის ლიტერატურულ პროდუქციაში როგორც დროსივრცული არეალით, ისე მასში

ვინც თავპატიჟი გამოიდო, ამჟამად ნანობს, და ამიტომაც თქვენ მოგმართავთ დანო და ძმანო: სანამ რაიმეს გთავაზობენ, არ თქვათ უარი, თორემ ერთხელაც იფიქრებენ თქვენზე: ყრუ არი! და სამუდამოდ დახურავენ სათქვენო

ასეთი სუსხიანი მარტი ხანშიშესულებსაც არ ახსოვდათ. მოქურუშებული ცა, გადაუღებელი წვიმები, ქარ-ყინვა, აშარი ქალივით, ყველას თავს აბეზრებდა. ერთიანად გალუმპულმა ლილიმ თბილ ოთახში შვებით

ვსეირნობ წვიმაში. უქუდოდ. უქოლგოდ. ულაბადოდ. საგანგებოდ ეკიპირებული გამვლელები ირიბ მზერას მაყოლებენ და, ალბათ, ან სულელი ვგონივართ ან გიჟი. მე კი შუბლს ვუშვერ მსხვილ წვეთებს და მათი ყოველი დაცემა

მსოფლიოს მასშტაბით, სუბტროპიკული კულტურებისაგან მიიღება უაღრესად მნიშვნელოვანი, ძვირფასი და, ამასთან, მრავალფეროვანი სასოფლო-სამეურნეო პროდუქტები, რომელთაც ფართო და მრავალმხრივი გამოყენება აქვთ

ბედად წერილი სიმშვიდის ხარ რადგან ხატება, სულს აგრერიგად ეგებ ამად ეძვირფასები, საღამოვ! და გინდ გვერდით გახლდნენ გულის სალხენად თიბათვის წვიმა, ძეფიროსის გრილი ალერსი,

გაზაფხული შეიმოსავს მწვანე ფარჩას, ვიცი,სოფლად იყვავილებს ჩვენი ბაღჩა. წლები მიდის სიყმაწვილე არსად არ ჩანს, ამ ცხოვრების ქარიშხალში, სადღაც დამრჩა. დავალ ქვეყნად,დავატარებ დარდის ჩანთას,

ცნობილი ფაქტია, რომ ფაშისტური გერმანიის მთავრობამ საბჭოთა კავშირზე თავდასხმამდე რამდენიმე წლით ადრე დაიწყო ფიქრი და შესაბამისი გეგმის შემუშავება, რომ ომის დაწყების შემთხვევაში საბჭოთა კავშირის

მზეს თითქოს ფოთლები სცვივა, ნისლი ჩამოწვა და ლხინობს, მღერის შემოდგომის წვიმა, ისევ აყენებენ ღვინოს. ისევ გიორგობის თვეა, ჩრდილავს მანათობელ მზეს და ქარმა გამახსენა უწინ, *** მზეს თითქოს ფოთლები

იმერეთიდან გურიის გზაზე, საჯავახოსთან ნატვრის ხე რომ დგას, ფიქრის ფერადი ნაფეხურები ქარს გატანებულ ოცნებებს მოჰგავს... ააშრიალებს ნატვრის ხეს ცელქი, მოუსვენარი ოცნების ქარი, ჩემი ნატვრის ხე

მთელ ზაფხულს დედულში ვატარებდი, იმერეთის ერთ ლამაზ სოფელში. თუმცა რაღა სოფელში. ჩვენთვის სიქთარვა მხოლოდ ბებიაჩემის მაღალი ტრიფოლიატის ღობით შემოსაზღვრული, ვეებერთელა ეზო და კარ-მიდამო

სოფოს და თათოს ბევრი სათამაშო აქვთ, მაგრამ, ალბათ დამეთანხმებით, რომ პატარებს გასართობად სათამაშოებზე მეტად შთაგონება სჭირდებათ. ასეთ დროს სოფლად მცხოვრებ ბავშვებს შეუზღუდავი არჩევანი აქვთ:

სოფლის მტვრიან შარაზე თაფლისფერთვალება, თავაწეული გოგონა მიაბიჯებს. ფიქრიანი მზერით კავკასიონის მწვერვალებს გასცქერის. როცა ასე გაჰყურებს დათოვლილ მწვერვალებს, მაშინ მიწას ტოვებს და წარმოსახვით სხვა

მარტია. ყინვიანი ქარი შლეგიანივით დაჰქრის ნაძვებში და წიწვებისგან დასერილი ლოყები უხურს. დღისით აჭყაპებული თოვლი ისევ იყინება ქუჩის კიდეებზე და იშვიათ გამვლელს აფრთხობს მისი ცივი