ჟურნალი

ხშირად ღიმილი არის გმირობა, ყველა ყვავილი სულში ჩამახმა, ვატყობ, დამტოვა მადლის მირონმა, ვატყობ, მიმტყუნა გრძნობის ჩახმახმა. ახალ ტკივილებს ისე ჰგავს, ძველი, ბეჭებზე მუდამ მძიმე ლოდს ველი,

ცა ხავერდია, დაუჯერებლად ლურჯი, ჩაწობილია ჭალის ტბორებში ფუნჯი. რიჟრაჟმა მჩატედ ამოამთქნარა მოლი და მოლს დაეცა ლანდი დამფრთხალი ქორის. ეალერსები ცამდე აზიდულ სერებს და თავს ავალებ: _ წერე! წერე და

გოგონას ბავშვობიდან არ უყვარდა მატარებელი, რომლის ღამეული ხმიანობა მასში მელანქოლიურ ემოციებსა და ბედისწერის ასოციაციებს აღძრავდა, ბორბლების დაგა-დუგი თითქოს რაღაც ავს უქადდა, საყვირის ხმაზე კი ისეთი

ვირჯინია ვულფი მოდერნისტული ლიტერატურის ერთ-ერთი ცენტრალური ფიგურაა, თუმცა ხშირად, როდესაც მეოცე საუკუნის დიდ მწერლებს ახსენებენ, ვულფი ვერ ხვდება ჩამონათვალში ან თუ ხვდება, მხოლოდ და მხოლოდ

იზაბელ პერვინს გარედან ეტლის და ჰოლში ქმრის ნაბიჯების ხმა ერთდროულად მოესმა. უძვირფასესი და ყველაზე დიდი ხნის მეგობარი, კაცი, რომელიც მისი ცხოვრების შეუცვლელი თანამგზავრი გახლდათ, წვიმიანი ნოემბრის

მზე დარჩა გაღმა, უცხო ნაპირზე, ღრუბელმა ცას რომ გამოარიდა, თითქოს დაუცდა ფეხი კრამიტზე წვიმას და ობლის ცრემლით ატირდა. ცა მშორდება და თან მოდის ახლო, ვყოვნდები შინ თუ შენკენ ვიჩქარი, რაც მიყვარს,

წინამდებარე წერილი შევსებული ვერსიაა პრობლემისა, რომელიც განხილული გვაქვს „ქუთაისური სა­უ­ბრებსა“ და სხვა სამეცნიერო ფორუმებზე. დაბეჭდილი გვ­ა­ქ­ვს ჩვენ მონოგრაფიებში - „ეთნოისტორიული კვ­ლევები“ და

შთაგონებულხარ ბეჩავო სიტყვას ამყოლი ბგერითა, სიცრუე ორპირობითა კაცთა ვნებების ხვედრითა. ვალი ვალად გაქვს გულ-ლომო, ღვთის სახე წაგვერთვა ბედითა. ტანჯვად მოვედით ამ ქვდყნად - ხაფანგებისა ნგრევისა...

გავითავისე მე სიბრძნე ყოფის, ზეცას ვუმზერ და აღვავლენ ლოცვას, ბევრს ვხეტიალობ, რომ ვიცხრო შფოთი და ასე ვუცდი დაისის მოსვლას. როს შრიალებენ ოროვანდები და თან ცირცელიც თავს ხრის ღობეზე, მეწერებიან

ფიქრებში გთანგავს სევდით ქსოვილი _ ცრემლად დამდნარი სულის წამება და გენანება წუთი ყოველი, ვით სიცოცხლესთან გამოსალმება. რად გიკვირს, რომ შენც გადაუხდელი გაფრენილ დღეთა გედოს ბეგარა?! ჯერაც არ

ალბერ კამიუ გამოჩენილი ფრანგი მწერალია. როგორც რომანისტი და დრამატურგი, მორალისტი და პოლიტიკური თეორეტიკოსი, ალბერ კამიუ მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ გახდა საკუთარი თაობის წარმომადგენელი და მომდევნო

სიცოცხლე ადამიანისთვის უნკალური ღირებულებაა. როგორც ე. ფრომი აღნიშნავდა, ადამიანში სიცოცხლის წყურვილი ბუნებრივადაა ჩადებული. რა გზას განვლის ადამიანი და რით იქნება მისი ცხოვრება დამძიმებული არ ცვლის

ყოფიერებისა და ცნობიერების ურთიერთმიმართების საკითხი, ადრეული ანტიკურობის დროიდან ოდითგანვე მთელი სიმწვავით იყო დასმული ფილოსოფიის ისტორიაში. ყოფიერება გვევლინება ისეთი სახის ფილოსოფიურ კატეგორიად,

გაზაფხულის დილა ნათელ და მზიან დღეს გვპირდებოდა. ჩვენი ფერდსავსე ცხენები ქვიან ბილიკზე სწრაფი ნაბიჯებით ადიოდნენ და ყოველი ნაბიჯის გადადგმისას, მოუსვენრად ფრუტუნებდნენ. მუქი ლურჯი კისრები ოფლისგან

ჩემო ძვირფასო ბავშვობის მეგობარო! ადამიანობის ხვედრი ადვილი არ არის: ადრეული წლებიდან მუდმივად უნდა ისწავლო ყოველდღიური სიბრძნე, რომელიც ღმერთმა ქნას გამოგადგება ზრდასრულ ასაკში. ოჰ... მაგრამ რატომ