ჟურნალი

იმ წუხანდელი ქეიფის შემდეგ ღამენათევი ხურდები დამრჩა, ისიც თეთრ ხიდზე ვაჩუქე მოხუცს და სამათხოვროდ მივდივარ ახლა. *** იმ წუხანდელი ქეიფის შემდეგ ღამენათევი ხურდები დამრჩა, ისიც თეთრ ხიდზე ვაჩუქე

სავალი მარადიული სისხლი და შენ ამ სისხლის არ გწამს. შენ — მყუდრო, თბილი სახლი, მე — ქარი ნაბადს მაცვამს. შენთვის როზგია ბოროტება, შრამი — ვაება. მე კიდევ... ზურგზე პოეზიად დამეხატება. შენ გაურბიხარ,

*** გარეთ ისევ შემოდგომის ამინდია, ძველებურად გულშიც სევდა ცრის, თუკი ახლა ყველაფერი გვიანია და დრო შენზე გადამაჩვევს ფიქრს... გარეთ ქარი სადეკემბრო ნისლებს წეწავს, მძინარე ხეს ბოლო ფოთოლს ხდის,

ჟამიანობის ექსპრომტი არც სხვაგან წასვლა გარგია, არც წუწუნი და ოხვრანი, შენს მიწას ენდე, მადლიანს, ხე დარგე, ახო მოხანი... ვერ შეგეწევა უცხოთა დენა სტუმრად და ხიზნადა, იმდენი მამა უცხონდათ, შენი ხსნა

მინდოდა, თან როგორ, ბებიაჩემი საუკუნეს გატოლებოდა... ზაფხული იდგა. მერცხლები ბარტყებს აფრთიანებდნენ. შუაღამისას, აივანზე ვიჯექი, თან მერცხლების ბუდეს ავყურებდი, რომელშიც ოთხი შებუმბლული მოჭიკჭიკე

გამოკვირტულან ბროწეულები, ვით სიქალწულის ნაზი კვირტები, მე ახლა, კარგო, ისე მჭირდები, როგორც მის ყვავილს მზისა სხივები, გამთენიისას დაკოცნილები ვნებიან ჟინით. წვიმისა ფარდა ჩამოეშვა მრუმე ზეციდან,

უცნაური იდეა მეწვია „მარტოობის ასი წლის“ გადაკითხვისას: დიდი რომანების გმირები უშვილონი არიან. მოსახლეობის ერთ პროცენტზე მეტს შვილები არა ჰყავს, მაგრამ, როგორც მინიმუმი, ცნობილ ლიტერატურულ პერსონაჟთა

მინდა გახსოვდე, როცა მიწის გავხდები კერძი და საუკუნო სიმშვიდისთვის მიმიხმობს ზეცა; მაშინ, როდესაც, რა ძლიერაც უნდა ეცადო, ვერ გააქარწყლებ სიკვდილის და არყოფნის სევდას. როცა ვერ შეძლებ მომაგონო, რომ

ადამიანის სული და მისი საზღვრები, საერთოდ დღემდე მიღწეული მოცულობა ადამიანის გამოცდილების, სიმაღლე, სიღრმე და ამ გამოცდილების შორეთი, სულის მთელი წინანდელი. ისტორია და მისი ჯერ კიდევ ამოუწურავი

რა სუფთა ხარ და დაბნეული, ჩემო კორონა. სხვა სახელი გქვია, ვიცი. ალბათ რაიმე ძაღლური - სტივი-ჯეკა-შარიკა-ბობი. ალბათ რაიმე ეგეთი, იდიოტური. ძაღლებს რო ძაღლურ სახელებს არქმევს, მანდ მიქარავს

საქართველოს ეკლესიის სათავეები პირველი საუკუნიდან, ჩვენს სამშობლოში წმიდა მოციქულთა ქადაგებიდან მომდინარეობს. მეოთხე საუკუნიდან, მოციქულთასწორ ნინოს ხანიდან იწყება მისი სტრუქტურული ჩამოყალიბება,

გაუსაძლისი გახდა ყოფნა-არყოფნის არსი, ნდობა დავკარგე და აღარ მსურს სიცოცხლე ფარსი! ამ უღიმღამო, უამური ცხოვრების ფონზე, გამოღვიძებით რომ მოვიდნენ მავანნი გონზე... ალბათ კარგია, ბრმა-ყრუობის იმიტაცია,

რატომღაც ოთახის ცრემლიანობა იგრძნო. შემაწუხებლად მოქმედებდა დაუნახავი ცრემლი. ისევ დახუჭა თვალები, გადაწყვიტა მდუმარედ დიდხანს ყოფილიყო მარტო. აინტერესებდა ვისთვის იყო ფასეული მისი ყოფნა, უამრავი

დღეს დილით ზეცას, ცოტად ნისლიანს, მზე ურჩი სხივით გაეთამაშა, ნეტავ ვინ მიდის, ნეტავ ვის მიაქვს დღეს ჩემი ცრემლი დამდნარ ალმასად. ვინ შემატოვებს მოჭირხლულ ქვიშას და ზღვის ტალღებზე შეყინულ მარილს,

დრო დაგეუფლა... შენს შავ-თეთრ პანოს, კლავიშებივით ატყვია სევდა. შეუსვენებლად გმინავდი და როს ბედი შენს სურვილს უკუღმა წერდა... მიენდე, როგორც სატყვიე მწყერი... უკურნებელი დაგჩემდა დარდი... მორჩილად