ჟურნალი

ამ საუბრისთვის გული ამინდს თუ დაემსგავსა და უცელსიუსო სიმართლე გახდა გამოსავლელი, ვფიქრობ, ქარით მაინც როგორ გავვრცელდეთ, რადგან მისგან დავიწყებული ყველა ნაპირია გადარჩენის იერარქია და ადამიანი

უფალმა მომანიჭა ოციდან ოცი ქულა, მომანიჭა, რადგან ვიყავი მეცენატი, მე ვიქნები მეთოთხმეტე მოციქული, მაიაკოვსკი იყო მეცამეტე. ზოგს გული აწუხებს, ზოგს - თავის ტკივილი, ჩვენი სიცოცხლე ჰგავს ყინულის

კაპიტალიზმი წარმოადგენს ლიბერალური (ანტი) კულტურის ეკონომიკურ საფუძველს. იგია ის ეკონომიკურ-ფორმაციული ჩარჩო, რომელშიც იბადება და თავის უმახინჯეს გამოხატულებას ჰპოულობს ლიბერალური (ანტი) კულტურა.

„პოეზია მადლია, ნიჭია, მაგრამ დიდი ტვირთიც არისო“- წერდა ილია ჭავჭავაძე. აი, ამ მადლით, ნიჭითა და ტვირთით დაჯილდოებულია ქალთამზე ანა სურმანიძე. „პოეზია მადლია, ნიჭია, მაგრამ დიდი ტვირთიც

ძველ ადგილას მოსვენება მომინდა, სადაც ჯერ კიდევ მკრთალად ჩანს რამდენიმე ასო, ვერც ერთმა წვიმამ თუ წყლიანმა ბუშტმა, თუ შარდმა, თუ თოვლის დნობამ, ვერ წაშალა ჩემი სახელი, ამ ქალის ხმა ყველა ბავშვის

ფრჩხილებს შორის მოვექეცი, ვერ ვპოულობ გამოსავალს, აღარავინ არ კითხულობს ჩემს ასავალს ან დასავალს. თვალზე ლიბრი გადამეკრა, რა ვქნა, ვეღარ გამიგია, წესიერი რითმაც ქრება, ისიც ფრჩხილებს წაუღიათ.

გადამწერი გადაწერილ პალიმფესტზე შესრულებულ ნაწერს ძერწავს. უღიმღამოდ მიაბიჯებს წარწერიდან წარწერამდე ნელა სევდა, სიხარული, აღტაცება. იბერება მისი გული იბერება სიყვარულით და ნელ-ნელა ჩუქურთმდება

ჯამბულ ღამბაშიძე საკმაოდ პატარა იყო, როცა მამამისმა იმ დღეს ნაყიდი ახალთახალი ფეხსაცმელები სახლში მიიტანა. მეოცე საუკუნის ოთხმოცდაათიანი წლების საქართველოში ახალი ფეხსაცმლის ყიდვა ბევრისთვის დიდი

ეს ყვავილები, ჩემს მაგიდაზე, რომ მოეფინა სევდის ბლონდებად, ვხედავ და მაინც, თქმა ვერ გავბედე, რომ ლამაზ სიზმრად მომაგონდება... მომაგონდება ღრუბელთა ტევრში, დაკრეფილ ცრემლის იაგუნდებად და თეთრი თმების

კიდევ ერთხელ გაჭრიალდა მზის ბორბალი ცისფერ ცაზე, ჯეირანი ნაწნავს შლიდა თბილის ქალაქ აივანზე, ქუჩა იყო ძველისძველი, მოკირწყლული სიპი ქვებით, პეპლებივით ფრიალებდნენ ჭრელაჭრულა ქათიბები, ის დღე იყო,

- წავედით ლუკა, წავედით. ადექი! დღეს ცხრასართულიანი კორპუსების წინ უნდა მოვაწყოთ სანახაობა. გუშინ დავათვალიერე. შენ ჯერ იქ არ ყოფილხარ. ეზო ოთხივე მხრიდან შემოსაზღვრულია კორპუსებით, რომლებიც

სისხლის წინწკლები... მიწა აქაც ბრძოლით ტანჯული, ფეხქვეშ ბორგავს და ვერ ისვენებს გმირთა საძვალე, ყაყაჩოები, თან რამდენი, წითლად გაშლილი, ყაყაჩოები დასტირიან მიწის სავანეს. მდუმარე ზეცა, წითელ ფარდაგს

- ეს მომწონს, ძალიან! - აღტაცებით წამოიძახა და ცნობისმოყვარედ აისვეტა ჩემს წინ. დაჟინებული მზერა მომაპყრო და მუშტრის თვალით დამიწყო თვალიერება. მისმა სილამაზემ წამში მომხიბლა. მთლიანი სხეული ავირეკლე

იცით რა მაწუხებს? იცით რაზე ვფიქრობ და ვწუწუნებ ძილის წინ? იცით თვალს რატომ ვერ ვხუჭავ და ვერ ვიძინებ ხოლმე? მეფიქრება გაჭირვებულ ადამიანებზე, არ შემიძლია მათი ყურება და ასე უმოქმედოდ ყოფნა, რატომ

ცხოვრების კანონზომიერების, ღმერთის კეთილმოსურნე მოწყალებისა და საშინელი სამსჯავროს არსებობის შესახებ წარმოდგენაც კი არ გვქონდა, როცა ერთ დღეს, ჩვენი ეზოს წიპომ ავსტარალიელი აბორიგენებისადმი მიძღვნილი