ბავშვობაში, სკოლიდან დაბრუნებულს, ჩვენი უბნის შესახვევში მისულს, თუ ახლადგამომცხვარი პურის სურნელი შემომეგებებოდა, ვნატრობდი, ნეტავი ბებიაჩემი აცხობდეს თონეზე პურსა-თქო. ფეხაჩქარებული გავრბოდი, ერთი
გურამ დოჩანაშვილის,სამოსელი პირველი, ავტორისავე მინაწერის მიხედვით, დაწერილა 1966 - 1978 წლებში. დროის ეს შუალედი თანაკვეთაშია ეგეოსური ცივილიზაციის ორ ფაზასთან, ამდენად, ეს ნაწარმოები, მისი
მე შავმეწამულ მუსტანგების მსახრავს ქროლება, დღეს სისხლი წვეთავს, მელანივით, კალმის შაშრიდან და ყველა სტროფის ახლა მინდა მოოქროვება... ნახევარმთვარის ვრცელ ქარქაშიდან, მსწრაფლ ამოვაგებ ჩემს
ბრძოლა სპორტში რომ მიზნის მიღწევასთან გვაახლოებს, ეს არახალი ამბავია, მაგრამ ბრძოლა მოედანზეა და მას სჭირდება ზურგი,რომლის გარეშეც არაფერი გამოდის. ქართული ფეხბურთი წლებია ვერ ტოვებს კმაყოფილების
თოვლიან ბილიკს ნელა მიუყვება ფიფქებში გახვეული ივანე. სოფლის მიმდებარე ხევში უნდა ჩავიდეს და პატარა მღვიმის შესასვლელთან გუშინ დაგებული ხაფანგი ნახოს. მელიას დაჭერას ვარაუდობს, ადრეც დაუჭერია
თავმჯდომარის სიტყვიდან თქვენთვის უკვე ცნობილია ჩემი დღევანდელი ლექციის თემა: „რატომ არ ვარ ქრისტიანი“. ალბათ, თავდაპირველად კარგი იქნებოდა გვეცადა სიტყვაში - „ქრისტიანი“ გარკვევა. საქმე იმაშია, რომ
მიუხედავად იმისა, რომ აზრის თავისუფლად და შეუზღუდველად გამოხატვა ჩვენი ქვეყნის მოქალაქეებს საქართველოში რუსული მმართველობის არსებობის ყოველ ეტაპზე ჰქონდათ მკაცრად შეზღუდული და შესაბამისი პერიოდის
ქარში ბავშვი ვარ ისევ და მეფიქრება, რომ გამიტაცოს ქარმა, თითქოს ჰქონდეს მას ფრთები, მკვრივი სხეული, ყოფილიყოს თითქოსდა გედი და დასჯის მიზნით, რაკი ცუდად ვიქცეოდი, თან წამიყვანოს. ბავშვი ვარ ისევ და
გაკვეთილები უკვე დაწყებული იყო, დერეფნებში ჩამომდგარ სიჩუმეს კი, მისი აზრით, სწორედ რომ ძალიან მოუხდებოდა კარის ავისმომასწავებელი ჭრიალი, ან წყლის წვეთების მონოტონური წანწკარი, როგორც საშინელებათა
პლატონის, ამ გენიალური ფილოსოფოსის ღვაწლი კაცობირობისათვის შეუფასებელია. მისი ეთიკური შეგონებანი ყველა დროის თანამედროვე საზოგადოებას ესადაგება. მასთან მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს სიკეთის, როგორც
აპოლონური და დიონისური საწყისები შილერის მიერ ღრმად განცდილი და ნაწილობრივ დამუშავებული პრობლემა ახალ და თავისებურ ფორმაში დაყენებულ იქნა ნიცშესთან, 1871 წელს დაწერილ თხზულებაში _ „ტრაგედიის
*** დედაჩემი სითბოს აძლევს კარმიდამოს. ჭრელაჭრულა ყვავილები პატარძლობენ. მონატრებით ვეფერები ბავშვობას და ჩემი დედის ღიმილიან სათნო სახეს. *** ყოველგვარი წუწუნის და ფიქრის გარეშე, მე გადავწყვიტე
იტყვიან ჩემზე: - ვერ გადარჩაო, ასდევნებია ბოდვას ქარისას, შენ ხომ გამიგებ, სიგიჟეს ცაო, ვით კვირტი უგებს დღეებს მარტისას. მითქვია ბევრჯერ: - რომ არსი მოსვლის, თანდაყოლილი, ან შეძენილია, ფოთოლს თუ
განაახლა ვაზი მყნობით, მამაჩემს სხვა ენა ჰქონდა, ჩვენ მას ვენახს ვეძახოდით, იგი - მამულს ეძახოდა... ახლა ვხვდები, დრო რომ მროზგავს, ის ვენახი - მამულია, იმიტომ, რომ სამშობლოს ჰგავს, მამაჩემის
*** დედამიწასაც ის ფერი დაჰკრავს, როგორც ლოგინის ბინადრის მომვლელს, ასე მგონია, ეს ჟამი მკარგავს და საპოვნრლად ვერასდროს მოვლენ... ღიმილის ეკალს კბილებით ვიღებ და საკუთარი სისხლით დაგეშილს, მგონია,