ჟურნალი

კომენდანტის საათამდე ზუსტად 23 წუთია დარჩენილი, აუჩქარებელი ნაბიჯებით მივდივარ ნაქირავებ სახლში, ლამპიონების ქვეშ, მხედველობის სიზუსტით ვაკვირდები ჩემს ჩრდილს, აღელვებულსა და აფორიაქებულს, უცნობი

მეხუთე განზომილება სივრცეს დაახშობს? რეალიზებას შეძლებს აზრები? მე დავიბენი... ვინა ვარ, რა ვარ, ამ სამყაროში მაქვს თუ არა ალაგი ჩემი? ზღვის ლურჯ საფირონს მზის მცხუნვარება ალბათ აავსებს აისბერგებით,

წამიყვანე, წამოგყვები სადაც მეტყვი, არც კი გკითხავ, სად მიგყავარ, რატომ, რისთვის... ბეღურები თუ იქნება უფრო მეტი, თუ მეტყვი, რომ გემეტები მხოლოდ მზისთვის. თუ იქნება სულის ხუთვა სიყვარულით, თუ იქნება

თბილი, კოკისპირული წვიმა მოდიოდა. ჩვენს სოფელში მსგავსი წვიმა აქამდე არასდროს მოსულა. მთებში თოვლი ერთბაშად დადნა და სოფლის შუა გამავალმა მდინარემ ქუჩები თვალის დახამხამებაში გაავსო. ყველანი

რითმას უძიროს ურჩი კალამი მოხაზავს მჭახედ, მშვიდობის ნიშნად თეთრი ალამი ფრიალებს მახედ. აზვირთებული ფიქრის გორგალი იღვრება მელნად. უიმედობა ჩემში მოვკალი, იქცევა ფერფლად. *** რითმას უძიროს ურჩი

მე და შენს შორის, მთვარევ, მანძილი თეთრად გაშლილი ღამის სუფრაა, არ სჩანს ვარსკვლავნი, შენ ხარ თამადა, მთავაზობ წვიმას... იგი სუფთაა, სუფთაა, როგორც გულები ჩვენი, წვიმიან ღამით გზებზე დაღლილი,

თავად ავტორი ოთარ ჯირკვალიშვილი მოთხრობას ,,ბეკეტი“ ასოციაციურ, ასოციალურ რომანს უწოდებს. სათაურიდან გამომდინარე, მკითხველს აქვს ლოგიკური და, შესაბამისად, გამართლებული და დეტერმინირებული მოლოდინი,

მიწა, სადაც თეთრ ქაღალდში გახვეულ გვამებს ტოვებენ, სითეთრე ქრება თირიან ნიადაგში. სითეთრე მოძრაობს, გამოდის მაგისტრალზე და ბრუნდება ქალაქში. ეკრანი რეალობას გადმოსცემს, როგორც ერთადეთ სინამდვილეს.

იცი? მომინდა მოგიბოდიშო, რომ ცხოვრებაში ჩვენ შევხვდით გვიან, რომ არ მომეცა ბედისგან ნება მოვფერებოდი მაგ თვალებს, მზიანს... რომ გაზაფხულმა ჩაიგრიალა ჭაბუკურ გზნების გიჟმაჟ თარეშით და მოზეიმე ტრფიალის

მაშინ, ალბათ, ასე ათი წლისა ვიქნებოდი, როდესაც პირველად მოხუცის ბინაში ამოვყავი თავი. მეზობლის ბავშვებს, გოგოებს გავყევი და დღის ბოლოს ლუბას კარზეც დავაკაკუნეთ. უფრო სწორედ, მეტიჩარა გოგოებმა

ერთ დროს დიდი რუდუნებითა და მოწიწებით მეპყრობოდნენ ადამიანები. – გულისტკივილით ამბობს წიგნი – ახლა კი ვაგდივარ ოთახის ერთ ბნელ კუთხეში მარტოდმარტო და მტვრის სქელი ფენა მადევს, სუნთქვა მიჭირს! ჩემი

ტრუტუარი ჰგავს დამსკდარ ტუჩებს. და შემაწუხებს მაშინ ყველა ფიქრი და მზერა, რომელიც ისე მიქრის და მსერავს, როგორც ხალხი ამ ქუჩებს. საღამო დადგა, ასიგნალდნენ გზად მანქანები, სანამ ჩიტები მოდარაჯე

ახლახან ერთი ახალგაზრდა მწერლის წიგნს ვკითხულობდი; რამდენიმე უხერხული გამოთქმა მომხვდა თვალში... მერე სწორედ ამ თვალსაზრისით ფანქრით ჩავიკითხე ხუთიოდე გვერდი... და უცნაური სურვილიც გამიჩნდა –

ახლა მე ისე ვძერწავ სტრიქონებს, ვით ღმერთი თიხას, როდესაც ქმნიდა ხატს თავისას - შესაქმის გვირგვინს და ჩრდილად მადგას იმ შორეული დღის გაელვება, ოდეს ადამმა ედემს მოავლო პირველად თვალი: ვერ დაინახა ძე

შენ შესახებ ბევრი ითქვა, ფსიქოლოგიური, იდეოლოგიური, რელიგიური, შენი ცხოვრება შენზე უკეთ იცოდნენ, ბევრი გლანძღეს. ბევრი საკითხის გამო ხშირად ბოროტადაც გამოგიყენეს, ისე, რომ შენთვის არც კი უკითხავთ,